این یکی از لند شنتی‌های موردعلاقه‌مه

یه مدت عادت داشتم سوار ماشین که می‌شم برای مسافرت بگم
oh yeee haaaara I'm taking me carra =)

این یکی سی شنتی نیست ولی معمولا هر شنتی سینگری که ببینی حداقل یکبار کاورش کرده. این یه آهنگ برای قرن ۱۹ عه که یکی از آهنگ‌های فولک معروف ایرلنده. درمورد یه ایلندیه که تصمیم می‌گیره سفر کنه و همه‌جا رو بگرده‌. کتک می‌خوره دریا زده می‌شه با زن‌های زیبا آبمو می‌خوره و به می‌ره انگلیس =)
اینا دوتا از ورژن‌های موردعلاقه‌من

این و پست‌های زیرش هم ببین :>

و این سه تا

و الان دیگه خفه می‌شم

+ این ورژنش بهترین ورژنشه

آها یه چیزی درمورد این هست که معمولا به این اسم خطاب نمی‌شن (خیلی بحث هست سرش که باید استفاده بشه یا نه) چون خود شنتی برای دریاست. و بعضیا می‌گن باید slave song یا work song استفاده کنیم.

نمی‌دونم چیزی درمورد military cadence می‌دونید یا نه ولی شعرهاییه که موقع دویدن و رژه رفتن استفاده می‌شه و اونا هم نوعی ورک سانگن.
اولین بار هم آمریکا توی جنگ جهانی دوم ازش استفاده کرد و بعدها توی ارتش جا افتاد.
و توی خود ارتش آمریکا همه قبول دارن که marine corpsها cadence های بهتری دارن (راست می‌گن)
حالا چرا ازش استفاده می‌کنن؟
تاثیر جسمی و روانی زیادی روی سربازهای (به مارین‌ها نگین سرباز) داره و توی حفظ قدرت خیلی بهشون کمک می‌کنه. (واسه DS حنجره نمی‌مونه)

این یه نمونه‌ش

این no pain no gain خیلی توی ارتش‌ها استفاده می‌شه و تبدیل به یه pain behavior شده.
حالا این چیه؟
پاسخیه که هر انسان به درد می‌ده. چه توی رفتارش چه توی افکارش

بعضیا غر می‌زنن بعضیا دنبال این می‌گردن بهشون توجه بشه بعضیا گریه می‌کنن. هرکس یه نوع پاسخ برای درد داره. بعضیا حتی دچار اضطراب می‌شن.

خب دیگه حرفام تموم

+ من یکی از pain behaviorهام خنده‌ست =)
وقتی درد دارم خنده‌م می‌گیره
یکی دیگه هم اینه که وقتی درد شدیدی دارم گوش‌هام به شدت حساس می‌شن اگه کسی کنارم حرف بزنه دلم می‌خواد بهش التماس کنم خفه شه چون انگار داره دم گوشم عربده می‌کشه