مستندی تازه در مورد هامفری بوگارت که مسیر تبدیل شدن‌ش از بازیگر نقش چندم نمایش‌های کمدی به یکی از ستاره‌های نمادین تاریخ سینما را دنبال می‌کند. فیلم مسیر ستاره‌شدنِ بوگارت را از چشم‌انداز رابطه‌ش با مادر و چهار همسرش واکاوی می‌کند، از جمله رابطه‌ش با لورن باکال که چهارمین همسر بوگارت بود. فیلم با کلمات خود بوگارت و صحبت‌های دوستان نزدیکش روایت می‌شود. کسانی نظیر جان هیوستون که چندفیلم مهم از کارنامه‌ی بوگارت را ساخت و شمایل معروف بوگارت با فیلم "شاهین مالت" او کلید خورد.

ستارگان سینما اغلب زندگی پرحاشیه ای دارند، هرچند بتی دیویس خود را فراتر از یک ستاره سینما می دانست.در نظر او ستاره سینما با هنرمند تفاوت زیادی داشت و مستند "غبار ستارگان: داستان زندگی بتی دیویس" سعی در نشان دادن همین تفاوت دارد. مستند نقبی به زندگی پر فراز و نشیب و طوفانی زنی است که سعی کرد چیزی فراتر از عروسکی زیبا باشد. بتی دیویس به روایت این مستند زنی است که ناخواسته پرچم زنانگی بدون جذابیتهای جسمی و جنسی رایج را برافراشت. زنی که به قول خودش تا وقتی به شخصیت سینمایی اش شبیه بود، دیگر برایش مهم نبود که زشت باشد یا زیبا. فیلم به طور موازی روایتهایی از زندگی خصوصی وحرفه ای بتی دیویس را مطرح می کند تا جایی که تصویری تقریبا بیطرفانه از وی را به نمایش می گذارد. فیلم چنان ابعاد گوناگونی از شخصیت بتی نشان میدهد که بیننده ناخود آگاه تصویر تک بعدی ذهنی خود از آن بازیگر حرفه ای هالیوودی را می شکند و در نهایت با زنی روبرو می شویم که در عین حال که زنانگی از تمام وجودش فوران داشت اما نمی خواست در قالب زنی که مردها برایش ساخته بودند فرو رود و تاحدی هم در این کار موفق بود.

اولین فیلم هندی که بعد سی سال در بخش رقابتی جشنواره کن به نمایش درآمد و موفق شد جایزه بزرگ این جشنواره را از آن خود کند.
فیلم به زندگی سه زن می‌پردازد؛ دو نفر از این زنان (پرابها و آنو) در قالب شخصیت‌های محوری و سومی (پارواتی) به عنوان کاراکتر کناری پرداخت شده‌اند.

این مستند با استفاده از تصاویر آرشیوی دیده نشده به سال‌ها فعالیت میشل لوگران، آهنگساز مطرح موسیقی فیلم در فرانسه می‌پردازد.
لوگران برای بیش از ۲۰۰ فیلم موسیقی ساخته و به جز سه اسکار، پنج جایزه گرمی را نیز به دست آورد است. قطعه «منتظرت می‌مانم» که او برای فیلم چترهای شربورگ به کارگردانی ژاک دمی ساخت در فرانسه بسیار مشهور است.

داستان این فیلم "برنده جایزه بزرگ هیات داوران جشنواره کن ۲۰۲۴" در بمبئی هند اتفاق می‌افتد و بر زندگی سه زن با پیشینه‌های مختلف تمرکز دارد. فیلم، با سبکی شاعرانه و همراه با واقع‌گرایی اجتماعی، به بررسی دغدغه‌ها و چالش‌های این زنان از جمله مشکلات مربوط به مهاجرت اقتصادی، ازدواج‌های از پیش تعیین‌شده و از دست دادن خانه به دلیل تخلیه اجباری می‌پردازد.
منتقدان توانایی کارگردان در نمایش ارتباط میان واقعیت‌های اجتماعی و مضامین انتزاعی را تحسین کردند. رنگ‌بندی‌های زیبای فیلم که فضایی مالیخولیایی به آن داده هم از جمله دیگر ویژگی‌های قابل توجه این فیلم است. عده‌ای کار کاپادیا را با کارهای کارگردانان آسیایی مثل آپیچاتپونگ ویراستاکول مقایسه کرده‌اند، اما فیلم حس و حالی اروپایی‌تر دارد.

دو خواهر نوجوان در آستانه مهاجرت دائمی از پرو به امریکا هستند که به طور غیرمنتظره ای پدر همیشه غایب آنها برگشته و باعث به وجود آمدن تغییراتی در زندگی آنها میشود.

این فیلم که به‌نوعی مانند پتکی بر سیستم قضایی مردسالار ژاپن است، داستانی تأثیرگذار از تلاش شیوری ایتو برای رسیدن به حقیقت است. ایتو خبرنگار موفقی است که در سال ۲۰۱۵، توسط رئیسش، نوریوکی یاماگوچی، رئیس سابق دفتر واشنگتن شبکه پخش توکیو مورد تجاوز قرار گرفت.
ایتو در سال ۲۰۱۶ شکایتی به پلیس ارائه داد و در سال ۲۰۱۷ دعوایی مدنی علیه او مطرح کرد. هر دو تلاش با ناکامی مواجه شد. برای محافظت از خود، ایتو شروع به ضبط مکالماتش با دادستان‌ها و پلیس کرد. این فایل‌های صوتی، همراه با واکنش‌های فرهنگی و رسانه‌ای زن‌ستیزانه به پرونده او، ستون فقرات مستندی جامع را تشکیل می‌دهند که نه تنها تعصب سیستماتیک علیه بازماندگان خشونت جنسی را نشان می‌دهد، بلکه عزم ایتو برای سکوت نکردن را نیز به تصویر می‌کشد.