تو همان لبخندی بر لبانم/ تو همان اشكی بر دیدگانم/تو ای جان جانم، بی تو تنها میمانم...

تك برگ سبز باغ انارم، من یه درختم كه ریشه ندارم / در این اندوه سرد مه آلود تویی تنها یادگار بهارم...

بیا تا در آغوشت بگیرم/ بیا تا در آرزویت نمیرم...

تو ای جان جانم، بی تو تنها میمانم...

.....

رفتی و گفتی با مهربانی، نمیتوانی با من بمانی/تو ای جان جانم، بی تو تنها میمانم...

هرچی آدم های بیشتری رو دوست داشته باشی، آدمِ ضعیف تری میشی...
اس
@yavenevesht

میدانید؟ او وقتی می آید قسمتی از وجودش را درون شما میگذارد و قسمتی از وجود شما را درون خودش...این كه قسمتی از وجود كسی را داشته باشید احساس خیلی خوبیست...

خب آن اوایل كه آمده بود كمی زمان گذشت و ناگهان قسمتی از وجودش را در خودم دیدم و احساس خیلی خوبی داشتم و هرروز حالم بهتر میشد و لحظات قشنگم بیشتر میشد....این ادامه داشت تا وقتی كه او رفت...

او رفت، قسمتی از وجود خودش را كه در من گذاشته بود برداشت و آن قسمت از وجودم را كه برداشته بود را هم پس نداد...

خب قسمتی از من خالی ماند...
وقتی قسمتی از وجودتان سر جایش نباشد سخت است حالتان خوب باشد...

اگر یک “تنها“ی حرفه ای باشی، خیلی زود می فهمی؛ تنهایی قبل از اینکه آن را حس کنی وجود داشت، پیش از آنکه در شعری بخوانی، بود! زود می فهمی که تنهایی یک وصف حال نیست، تعریف نیست، غیر مادی نیست، تنهایی فقط یک آدم دیگر است، مثل خودت، با این تفاوت که دیگر در دسترس نیست.

هادی پاکزاد

@hpakzadart

خب راستش تو را به عنوان یك شخصیت متفاوت دوست نداشتم، تو را به عنوان یك شخصیت عادی، متفاوت دوست داشتم!

اشتباه من این بود كه تلاش میكردم برای تكرار شدن لحظاتی كه یك بار اتفاق افتاده بودند...باید همانطور كه یك بار اتفاق افتاده بودند در تنهایی های شبانه ام به یاد می اوردمشان و نه بیشتر...

وقتی میدانید كه ناراحتی شما را میبیند اما كاری برایتان نمیكند یا حتی به روی خودش نمی اورد...

نیمه شب، یك جرعه، كمی دود، بغض...
و تویی كه نمیشنوی یا نمیخواهی بشنوی

راستش علاقه ای به خواب ندارم اما باید كاری با ارزشتر از خوابیدن داشت كه از خواب بیدار شد

که با صدای تو .. قطع کن .. نه بمان هنوز
که دوستم داری کمی بیشتر از دیروز
که لای سینه های تو بی هوا گریه شوم
که مست توی کوچه های غمت بدوم
...
به جان تو بانو نخورده مست بیهوشم
تو فرض کن درد تکیلاست که مینوشم
تو فرض کن این آخرین بیت شعر من باشد
که ضجه میزنم و مینویسم و نینوشم

نینوش - شاهین نجفی

که سردرد میکنم به سردردهای مرموزت...

آدم هایی که آرام در خیابان ها یا کوچه های خلوت قدم میزنند به جایی نمی روند...

کاش بطری ها و لیوان های خالی و ته سیگارها و خاکستر ها زبان داشتند و میتوانستند به دکترها حالی کنند که درد و زخم های ما بیرون نمی آیند و در ما فرو میروند...

یعضی وقتا فكر میكنم تنها راه نشنیدن صداهای افكارم اینه كه صداهای بیرون خیلی زیاد باشه...صداهای بیرون باید اونقدری بلند باشه كه نزاره صدای افكارتو بشنوی

تو پیشش میشینی توی بیداری، من باهاش میخوابم تو خواب

#فرقامون

تو شبا زود میخوابی كه بتونی صبح زود بیدار شی، من شب نمیخوابم كه صبح بیدار باشم. #فرقامون

راستش الان تنها نقطه ی روشن این دنیا واسم سرعت اینترنتمه
@abitpsycho

توضیحات: در ابتدای فعالیت كانال همه جور متنی میزاشتیم... بعد از مدتی روند تغییر كرد و اكثر نوشته ها عاشقانه و غمناك و فلسفی شد...دوباره همه جور نوشته ای میزاریم و فعالیت هم بیشتر خواهد شد. با تشكر از انتقادات و همراهیتون
@abitpsycho