اين روزها روزهاي پر استرس من بودند.
پر استرس ترين ها.

در اين لحظه كه درحال نوشتن اين متن هستم ضربان قلب من تند ميزنه.

يك تئاتر در حال اجراست با نام شير خشك.
اولين شبش است.

من نه بازيگرم نه كارگردان نه طراح صحنه و نه هيچ چيز ديگري مربوط به تئاتر.

من آن احمقي هستم كه پذيرفت با تعدادي برد و موتور دست دوم و اهن ربا و ....
حركت و افتادن اجسامي در صحنه را با كامپيوتر كنترل كنم.

الان پشت صحنه نشسته ام.
كنار خشايار و مهدي.
و آنقدر همه چيز در اين تئاتر بي برنامه بود كه مكانيزم ها را تست نكرده در شب اجرا راه انداختيم.

استرس دارم.
چرا كه فارغ از خطاي مكانيزم و خراب شدن اجرا محتمل است، يك لوستر ١٠ كيلويي ول بشود وسط صحنه كه صرفا اميدواريم. در آن لحظه ي محتمل، كسي زير لوستر نباشد.

@abitpsycho

خشايار و مهدي اند.
پشت صحنه ي شير خشك!

@abitpsycho

اين ها بازيگرند.

@abitpsycho

اين ها همه روي صحنه اند. لوستر مذكور هم بالاي سرشان.
@abitpsycho

mood.

@abitpsycho

امروز بيشتر از ٤سال از اولين باري كه پايم را در بوفه ي پرديس هنرهاي زيبا گذاشتم ميگذرد.

اولين بار احتمالا چاي گرفته بودم.
از عادل.
و كسي را از ميان جمعيتي كه در بوفه بودند نميشناختم.
الان هم چاي گرفته ام.
حالا عادل رفته است و ديگر كاركنانش هم.
امروز هم كسي را نميشناسم.
اكثر اين آدم ها ورودي هاي ٩٧ و ٩٨ اند و برايم غريبه اند.
چيز زيادي از آن زمان تغيير نكرده است.
البته غذاها گران شده اند، چاي بيشتر از دو برابر شده قيمتش و عادل هم نيست.
اما هنوز كسي با لهجه ي تركي و ذوقي مبرهن و خنده اي كه پنهانش هم نميكند، صدا ميزند: شماره ٨٥

گذراندن ٤سال از زندگي ام در پرديس هنرهاي زيبا در دوره اي، اينجا را برايم به محدوده اي امن بدل كرده بود و غريبگي امروزم با بوفه و آدم هايش گواه اين است كه آن دوره تمام شده است و حالا حتي چايم هم سرد است.

و اين متن نه متني درباره ي هنرهاي زيباست و نه درباره ي غريبگي يا زندگي.
درباره ي چاي سرد است و طعم دلچسبي ندارد.
نگذاريد چايتان سرد شود.
@abitpsycho

‏هواي فردا دوده ، آبيه ، زردهِ ، ساري و خردله ! رنگينكمون نجاسته ! هوا پسه بچه تا ميتوني بخند ...
‏بزرگ نشو ...
‏⁧#چهرازي⁩

@abitpsycho

نه پاي رفتن از اين ناحيت، نه جاي مُقام...

@abitpsycho

ازون روزی که رفتم توی دندونپزشکی و وقتی اومدم بیرون دیدم همه ماشینا توی خیابون وایسادن و متر به متر یگان ویژه هست، یه چیزی قلقکم داد که "فقط برو"
چجوری و چرا و کجا و با چه هدفی مهم نیست.
فقط برو.

یه چیزی بود مثل غریزه ی بقا.

@abitpsycho

از صبح که از خواب بیدار می‌شیم توی جنگ هایی مبارزه می‌کنیم که جنگِ ما نیست.

غمِ زیاد.

@abitpsycho

✈️ !

تا اطلاع ثانوي، غم، بغض، خشم، گيجي و ...
خفه ام كرده است.

سخن نمي آيد.

@abitpsycho

ببينيد، اين مدتي كه نبودم، خيلي فكر كردم...
من razer blade ميخوام.

@abitpsycho