«درست می‌شه.»

@abitpsycho

مُو کارونِ دردُم...

#لری

@abitpsycho

درباره تنها مذهبی که ممکن است عاقبت بشر را به خیر کند.

@abitpsycho

«حسرت عشق‌هایی که نورزیده‌ام...»

@abitpsycho

I do.

@abitpsycho

پرسید:
«انقد دلتنگشی؟»
گفتم: «کاری به اسم آهنگ ندارم، آهنگ خوبیه.»

واقعیت این است که کاری به اسم آهنگ ندارم، خوب است.
خیلی خوب.
چون توانسته است آن حجم دلتنگی را روی کلاویه بنشاند.
چون خیلی بیشتر از اسم آهنگ دلتنگم کاری به اسمش ندارم.

@abitpsycho

سردیِ نَفَسِ فروپاشیِ روانی رو روی پوستِ گردنم حس می‌کنم.

@abitpsycho

به یاد زمانی که زندگی‌اش می‌کردم.

@abitpsycho

"پلخمون در گویش مشهدی یعنی تیرکمون کوچیکی که سنگ پرت می‌کنه."

https://news.1rj.ru/str/ThePlakhmoon/30

@abitpsycho

But the lead in your arrow is loose, don’t you know?

But whatever you got, you lost in the game,

Of picking your own pockets for someone to blame...

@abitpsycho

وقتایی که درد جسمی یا بیماری ای دارم، بیشتر متوجه تنهاییم می‌شم.

@abitpsycho

چند ساعته یک غم و سنگینی‌ای توی سینه‌ام هست که مال خودم نیست.
مثل وقتی که دلشوره‌ی کسی رو داری.

@abitpsycho

وقتی یک نفر پیش از این چیزی را که می‌خواهم بگویم، زیباتر و بهتر بیان کرده است، چرا هم سرِ شما را درد بیاورم و هم سر خودم را و یک متن طولانی بنویسم؟
همین را گوش بدهید.

@abitpsycho

گاهی بابت چیز‌هایی که می‌فرستید متشکرم.
#قفلی
@abitpsycho

«کَوگ» در گویش لری به معنای «کَبک» است.

اگر ترانه‌ی «کوگ نازنین» را نشنیده‌اید (که نشنیده‌اید)، حداقل این را گوش بدهید.

@abitpaycho

"something is eating someone."

چیزی کسی را می‌خورد.

ترجمه‌ی درست‌تر و غیر تحت‌الفظی آن می‌شود:
«کسی از چیزی رنج می‌برد.»

من اما حس خورده شدن توسط چیزی را دارم.
تیزی دندان‌هایش را حس می‌کنم.
کنده شدن تکه‌ای از خودم را حس می‌کنم.
صدای جویده شدنم را می‌شنوم.
چراغ خانه روشن است.
آفتاب هم می‌تابد.
حتی عینکم روی چشمم است.
اما نمی‌بینم.
نمی‌دانم از کجا شروع کرده است.
نمی‌دانم کجا در‌حال خورده شدن است.
اما خورده شدن را حس می‌کنم.
می‌دانم چیزی تمامم را می‌خراشد، می‌کَنَد و می‌جود.

به راستی چه چیزی من را می‌خورد؟
از چه چیزی رنج می‌برم؟

What's eating me?

@abitpsycho

نقل است که از بایزید پرسیدند: کدام خصلت در آدمی نافعتر؟
گفت: عقلی وافر.
گفتند: اگر نبود؟
گفت: حسن ادب.
گفتند: اگر نبود.
گفت: برادری مشفق که با او مشورتی کند.
گفتند: اگر نبود؟
گفت: خاموشی دایم.
گفتند: اگر نبود؟
گفت: مرگ در حال.

تذکره الاولیا عطار
🟣🟠

حرکت مورچه‌ی روی میز را دنبال می‌کردم.
باد کولر به صورتم می‌خورد.
صفحه‌ی گوشیم را نگاه کردم و نیشم تا بناگوش باز شد.
چهارشنبه‌ی کذایی در آزمایشگاه را به یاد آوردم.
یک قلپ چای خوردم و توی موهایم دست کشیدم
یک مشت دیگر از موهای ریخته‌ام را مچاله کردم و بی توجه به موهایم، لپتاپم و خیلی چیز‌های دیگر، باز لبخند زدم.

@abitpsycho