دیروز داشتم می‌گفتم که فردا احتمالاً دانشکده فنی دانشگاه تهران شمع روشن می‌کنن، جلوی سردر شلوغ می‌شه، انجمن اسلامی شریف بیانیه می‌ده و پلی تکنیک شلوغ می‌شه.
مردم مدت کوتاه دیگه‌ای استوری و ... می‌ذارن، چندتا شهر دیگه شلوغ می‌شن و نهایتاً آدمای دیگه‌ای کشته می‌شن و هرروز با تاریکی هوا، مردم غمگین‌تر و خشمگین‌تر می‌رن خونه‌هاشون.

این ادامه داره تا وقتی که خشم مردم فروکش می‌کنه و فقط غم می‌مونه و دیگه حتی روزا کسی نمیاد بیرون که بخواد شب برگرده خونه....

نهایتاً این‌بار هم جز بیشتر داغ‌دار شدن، اتفاقی نمیفته...

تنها چیزی که این وسط هست اینه که مردم چیزای بیشتری یاد می‌گیرن.
یاد می‌گیرن که برای وقتی که اینترنت قطع شد، vps اجاره کرده باشن...
یاد می‌گیرن که ماسک بزنن توی خیابون...
یاد می‌گیرن که وقتی گاز اشک‌آور زدن، سیگار روشن کنن...
و شاید عده کمی یاد بگیرن که این جماعت، خون مردم رو می‌ریزن...


آدما برای همه‌ی اینا هزینه می‌دن...
ولی یاد می‌گیرن...

همین.

@abitpsycho

Another head hangs lowly...
Child is slowly taken...

And the violence, caused such silence...

Who are we mistaken?

But you see, it's not me
It's not my family...

In your head, in your head, they are fighting...

With their tanks, and their bombs
And their bombs, and their guns

In your head, in your head they are crying...

@abitpsycho

ز.ز.آ

@abitpsycho

پایان شب سیه سپیدست؟
@abitpsycho

رویای من اینه
دنیای بی آخوند

دنیای بی آخوند
رویای من اینه

واقعیت اینست که من به هیچ عنوان آدم وطن‌پرستی نبودم و نیستم.

صادقانه اگر بگویم، خاک و کشور و وطن برایم آن‌قدرها اهمیت ندارند.

یعنی درحال حاضر اگرچه تمام تلاشم اینست که تا جایی که بلدم حامی مردمی که برای آزادی می‌جنگند باشم و جزوی از آن‌ها بمانم، اما همچنان برنامه‌ام رفتن از ایران خواهد بود.
اگر همین امروز انقلاب شود، بازهم تغییری در برنامه‌ی زندگیم وجود نخواهد داشت جز این که شاید اگر روزی از ایران رفتم، در حد سر زدن و سفر، به اینجا برگردم.

اما چرا من که نه وطن‌پرستم و نه قصد ماندن و ساختن دارم، می‌خواهم برای آزادی ایران بجنگم؟
زنده بمانم؟

چون آزادی قشنگ است.
چون خون آدم‌ها را ریخته‌اند و می‌ریزند و نمی‌شود رویش پا گذاشت.
من نمی‌توانم.

«آزادی حتی از گردن کشیده‌ی زنان هم زیبا‌تر است....»

اگر در سوییس یا هرجای دیگری بودم که وطنم نبود و باز مردمی برای آزادیشان می‌جنگیدند، دوست داشتم کنارشان باشم.
باز هم همین رفتار را داشتم.



@abitpsycho

«آقا "ما" زیاد بود، آقا...

آنقدر زیاد که هرچه میکشتیم تمام نمی شدند...

و خونِ تاریخ بود ریخته از خشم آخته

هرچه میدادند تمام نمی شدند

پوست ، رختخواب اسید

چشم ، چاله های منتظر

" ما " تخت روی تخت خوابیده مرده میدادند

تمام نمیشوند ...

آن زخم ها برایمان غریبه بود

سیگارم پوستش را مکید

مامور بودم و معذور

مرگ شغل شریفی نیست آقا

" ما " کیف کودکی اش لبریز کینه بود

این طور بزرگ شد بی پدر

انگار که زندگی برایش حقی مسلم است

مادر گذاشت بگذرد از زیر کتاب ، تلخ

بعد همسرش دیوانه شد و شعر می نوشت

" ما " در محله اش روی ردپای پلیس می شاشید

شورش چه مزه ای دارد آقا ...

شور
شور
شور»

@abitpsycho

تو که دیدی یه شبه برف رو موهامو...

@abitpsycho

14-15-16 روزه که دست و دلم به پست گذاشتن توی کانال نمی‌ره.

@abitpsycho

I walk through the valley of the shadow of death...

And I fear no evil because I'm blind to it all...

@abitpsycho

اینجوری که دارید لفت می‌دید، می‌خوام چراغا رو خاموش کنم، بگم ازین ۳۷۰نفر هرکی می‌خواد بره خجالت نکشه و فقط یاران باوفا بمونن.

@abitpsycho

اگر در چندماه گذشته تقریباً اینجا چیزی نمی‌نویسم، دلیلش اینه که بنظرم در این شرایط، چیزهای خواندنی مهم‌تری از هر چیزی که من بنویسم وجود داره.

از سمت دیگه هم خیلی ساده، دست و دلم به نوشتن هیچ‌چیزی نمی‌ره.

همین.

@abitpsycho

من نمی‌دانستم معنی «هرگز» را
تو چرا باز نگشتی دیگر؟

@abitpsycho

«بیرون زدم و دیدم شهر تاریک مطلقه.
مردی که حلق‌آویز شده، تو باد، معلقه.
درهای خونه‌ها جلوش لاشه‌های سگه!
دشمن به شهر زده؟
چقدر درنده است مگه!؟

من و اندوهی که بلعیده شده‌ همراه بزاق...»

#هادی_پاکزاد

@abitpsycho

برای زمانی که چای در دسترس نبود:

@abitpsycho

زندگی این مدلیه که شما ۱ماه الکل نمی‌خورید و ساعت ۴ صبح به خودتون می‌آید و می‌بینید دارید چنین چیزی رو سر می‌کشید:

@abitpsycho

3 تا از انگشتای یکی از دانشجوهای طراحی صنعتی، توی کارگاه با یکی از دستگاه‌های از رده خارج، بریده شده.

حدود 1 سال و نیم قبل شورای صنفی بابت قدیمی بودن این دستگاه‌ها هشدار داده بود.

داریم درمورد دستگاه‌هایی با چندین دهه عمر صحبت می‌کنیم در کارگاه بزرگترین دانشگاه ایران.

و اگر سواله که چرا در همه این سال‌ها کسی اعتراضی به این وضعیت نداشته، باید بگم که از وقتی یادمه همه اعتراض داشتن و جوابی که می‌گرفتن این بوده که "بودجه‌" نداریم.
و من درمورد خرید درستگاه‌های های‌تک آزمایشگاهی یا ماشین‌های پیشرفته‌ی کارگاهی صحبت نمی‌کنم.
درباره‌ی یه کارگاه نجاری صحبت می‌کنم و وقتی دانشگاهی بیشترین بودجه رو داره از وزارت علوم دریافت می‌کنه و بینهایت ادعای دانشگاه مادر بودن و نماد آموزش عالی بودن داره، به هیچ عنوان "بودجه نداشتن" قانع کننده نیست.

بودجه‌ی هر سال دانشگاه تهران رو که نگاه کنید، اونقدر عدد بزرگیه که واقعا 10-15 سال یک‌بار عوض کردن دستگاه‌های کارگاهی به هیچ عنوان به چشم نمی‌آد.

و اگر این اتفاق و هر قطره‌ی خونی که از دست اون دانشجو چکیده، حاصل فساد و دزدی بودجه در چنین دانشگاهی نباشه، قطعا حاصل بی‌مسئولیتی و مدیریت نادرسته.

این یک مثال ساده است از این که یک حکومت فاسد، چطور می‌تونه بر سرنوشت همه‌ی آدم‌های "غیر سیاسی" اثر داشته باشه.
مستقیم یا غیر مستقیم، می‌تونه سبب صدمات مالی و جانی برای هر فردی باشه.

@abitpsycho

الان در وضعیتیم که فقط مملکت بدون آخوند خوشحالم می‌کنه.

دروغ گفتم، پول باد‌آورده‌ی زیاد هم خوشحالم می‌کنه.

@abitpsycho

من واقعاً وقتی دوستای نزدیکم به یه موفقیتی می‌رسن یا یه قدم بزرگ می‌تونن بردارن یجوری خوشحال می‌شم که خودم پشمام می‌ریزه.

یعنی غمگین‌ترین روزام با خبر یه ادمیشن گرفتن یا خونه خریدن، ماشین خریدن و اینجور چیزا برای یکی از دوستام می‌تونه تبدیل بشه به حالتی که تلفنی با یکی حرف بزنم، جمله‌ی اول ازم بپرسه چرا اینقد خوشحالی :))

@abitpsycho

حوصله‌ی توضیح دادنش رو ندارم اما این حرکت گوگولی و قشنگ «ما داریم فلان می‌خریم که ببریم برای مردم زلزله زده، پول بریزید برامون.»، من رو دچار تهوع می‌کنه.

@abitpsycho

«آغاز دهه فجر را به همگان تبریک میگویم.» یا « تولدت مبارک.»