یه شبی مثل امشب بود، که حاشیه بیابان، نشسته و تکیه داده به دیوار بد سیمان‌شده‌ی سرویس بهداشتی بین راهی، که هرچیزی بود غیر از بهداشتی، که یه لامپ زرد که احتمالا خود رضاخان موقع عبور دستور نصبش رو داده بوده، فقط در همین حد که از سیاهی مطلق برهوت تاریک متمایزش کنه روشنش کرده بود، سرم رو گرفته بودم رو به آسمون و ستاره‌ها رو نگاه می‌کردم، که تعدادشون انقدر زیاد بود که انگار اشتباهی رخ داده. شبی بود که فهمیده بودم باید همه رویاهام رو دور بریزم، و فروریختن همه‌چیز انقدر مهیب بود که تنها واکنش روانم این بود که «عَه.. پسر.. چی شد!». و این آدم رو به شدت تنها می‌کنه. چون انگار سیل بیاد، ولی فقط خونه تو رو ببره. در حالی که وز وز اراجیف مسافران بی‌دلیل سرخوش اتوبوس به سکوت معصومانه بیابان تجاوز می‌کرد، متحیر از حالت نمادین تصویر آسمان بودم. اون دخمه زشت که بش تکیه داده بودم، هیچ ربطی به پوستر لوکس کهکشان نداشت‌. انگار دو تکه از دو دنیای نامرتبط رو بهم چسبونده باشن. ازین جهت نمادین بود که به نظر می‌رسید من اون مخروبه‌ ویران شده‌ام، و آدم‌های نرمال که دارند سرخوشانه وز وز می‌کنند، هرکدوم ازون ستارها هستند. از دو دنیای نامرتبطیم که به زور بهم چسبانده شدیم. و آره وز وز از دور، میتونه ترجمه‌ای صوتی از چشمک زدن ستاره‌ باشه. کهکشان هیچوقت نخواهد فهمید این ویرانه کجاست و حتی وجود داره. مسئولیت این وجود نداشتن، و مسئولیت اینکه مغزم برای سوال حالا باید چه کرد؟ مطلقا هیچ جوابی نداشت، روی دوش خودم بود‌، و فکر نمی‌کردم دیگه بشه چیزی همونقدر مهیب رو ببینم.

اما الان دارم می‌بینم.. کهکشان هم داره طوری بهم می‌ریزه که انگار چند سیاهچاله در بلعیدنش مسابقه دارند. هرچیزی که به نظر می‌رسید محکمه داره لق میشه، یا داره از جا درمیاد، یا داره کنده میشه، یا داره فرو میریزه. مردم دارند همه‌چیزشون رو از دست میدن. از چیزهایی که دوست دارند، تا کسانی که دوست دارند. حالا اون‌ها هم برای سوال حالا باید چه کرد؟ مطلقا هیچ جوابی ندارند‌. قلک ارزش‌هاشون متلاشی شده، داربست‌های فرهنگی از هم باز شده، دارند به سر تا پای تابوها تف می‌اندازند، دارند هم رو تهدید می‌کنند، دارند از هم متنفر میشن، دارند میفهمن تا الان داشتند با کی زندگی می‌کردن، و از کی پول می‌گرفتند، و چی می‌خوردند. هرچیزی که براشون معتبر بود رنگ باخته، و هرچیزی که نقش پرده رو داشت دریده شده، و هر ماسماسکی که برای توجیه زندگی سگی ساخته شده بود از کار افتاده.
و حالا دارم دوباره میگم «عَه.. پسر... چــــی شد!».

سرمایه‌داران فعلی، منبع درآمد اوباش نیستند. کاسه‌لیسان منبع درآمد اوباش هستند. کاپشنی که دیشب تن لباس شخصی‌های سنندج بود رو میانگین مردم سنندج نمی‌تونند بخرن. اونی که داره سه برابر قیمت جهانی رو به ماشین چینی میده، همونیه که شش برابر نرخ متعارف دلالی رو از یه معامله با سپاه یا بقیه ارگان‌های دولتی گرفته. اون‌ها برای اینکه این ضریب شش رو حفظ کنند روی شما اسید هم خواهند پاشید. شما با هیچ حرکتی نمی‌تونید زالو رو پروانه کنید.

می‌گفتن با جنگ روسیه و اوکراین قحطی میشه میلیون‌ها نفر گرسنه میشن سریع تسلیم پوتین بشید تا مردم تلف نشدن!
گس وات؟ برنج به تنهایی مشکل کمبود غذا کشورهای فقیر رو مهار کرد. با قیمت ۴۲۰ دلار برای هر تن که پایین‌ترین نرخ از سال ۲۰۰۶ و بحران غذایی اون ساله.
همونایی میخواستن دنیا رو گروگان بگیرن که نمی‌دونستن دنیا چجوری کار می‌کنه.

شلوار کردی وایب انقلاب ماست 😄

اینکه صبر کنیم تا یک نفر از طایفه‌مون رو بکشند تا بفهمیم راهش فقط خشونته، کار درستی نبود، نه؟
اما یه مرحله جلوتر، بهرحال یه مرحله جلوتره حتی اگه با تأخیر باشه.
باید دید در فهمیدن اینکه کلاش کافی نیست هم تأخیر خواهند داشت یا نه.

این پیام‌ها داره از قلعه‌های مردسالاری این مملکت بیرون میاد، و دختر عجول منتظره همین فردا به همه آرزوهاش برسه. عجله فرد محق، مشروعه.. اما نباید فراموش کرد ما داریم قلعه‌های چندهزارساله رو پایین میاریم.

یعنی میخوای بگی ادابازی سازندگی و اردوهای جهادی و اتوبوس دندانپزشکی سپاه و بریدن روبان سطل آشغال مکانیزه اهدایی از طرف بیت رهبری و اعطای وانت نصف قیمت به پایگاه بسیج و اهدای کتب مذهبی به مساجد و تأمین منزل رایگان برای امام جماعت و توزیع شربت آبلیمو در مناسبت‌های مذهبی و گردان سایبری با رمز یازهرا تهرانی‌ها میخوان لخت بشن، هیچ کدوم فایده نداشت؟ عجب روزگاری شده.

در دوره کرونا نوشتم جنگ طبقاتی دیگه مثل قرن بیستم بین فقیر و غنی نیست، بین کسانیه که مجبورند کار کنند، و کسانی که مجبور نیستند کار کنند. ایشون تازه الان داره همین موضوع رو توضیح میده.


https://unherd.com/2022/11/the-return-of-class-war/

فالوعرم از خودم سبقت گرفت.
روحت شاد، و راهت کردستانی‌تر باد.

اگه خودت هم بکشن نمیگه کار دستگاه خلافت بوده، میگه ترور بوده. اون باباته ولی اهلت نیست. وقتی پسر نوح سوار نشد خدا بش گفت داری زیادی به پسرت فکر می‌کنی!
شما هم دارید زیادی به باباهاتون فکر می‌کنید. اونا سواربشو نیستند.

اگه از چاله نمی‌اومدن بیرون زنده میموندن.
ولی خیلی وقت‌ها کار منطقی نجاتت نمیده، و حتی می‌کشدت.

اختلاف سطح آگاهی افراد مختلف چنان زیاده که انگار یکی کف دره‌ست و اون یکی رو قله کوه!
یکی داره مزدور خلیفه رو لخت می‌کنه، اون یکی تازه داره میپرسه این‌ها برای چی باید بچه بکشند؟

برای اینکه وقتی تنها دفاعت سگت باشه، نمیتونی به سگه بگی خواستی بپری طرف رو گاز بگیری، رگ اصلیشو گاز نگیر! اون اگه محدودیتی داشت دیگه برات کسی رو گاز نمی‌گرفت. سگت شده چون محدود نشده. اگه قرار بود اجازه نداشته باشه بچه بکشه که ازش استفاده نمی‌شد.

اینا چیه که باید توضیح‌شون داد آخه؟ سطح‌تون رو به بقیه برسونید. حالا بالای کوه هم نرسیدید عیب نداره. همون کمر کوه هم راضی‌ایم.

ملت برای اونایی که میرن بیرون نگرانند. ولی باید برای اونایی که همیشه خونه هستند نگران بود. اونی که بیرون رفته بالاخره یه تماسی با واقعیت داره. اونایی که همیشه خونه بودن خیلی وضعیت نگران‌کننده‌ای دارند، چون اصلا نمی‌دونند تو چه چاه تاریکی قرار دارند و توی اون چاه چه هیولاهایی وجود داره.

یادتونه می‌گفتند «اگه مردم هم متوسل به خشونت بشن، حکومت جنایاتش رو میندازه گردن مردم»؟ یادتونه در جواب گفتم اتفاقا آدم عاقل حداکثر توحش رو از وحشی و حداکثر شرارت رو از شرور انتظار داره پس باید از قبل فرض کنه که قراره جنایاتشون رو گردنش بندازند و طبق همین فرض برنامه‌ریزی کنه؟ یادتونه گفتم اون‌ها برچسب تروریست رو به همه خواهند زد، پس بهتره مردم خودشون زودتر این برچسب رو بپذیرند؟
اما انگار خواندن هیچ اثری نداره. باید تک تک چیزهایی که می‌گفتم رو نوبت به نوبت و مرحله به مرحله در خیابان و دانشگاه و بیمارستان و قبرستان به چشم ببینند.
آیا متعجبم؟ بهیچوجه. خودم از قبل می‌دونستم که آماده کردن روانی مردم برای مواجهه با واقعیت زهرآلودی که باش طرفند کار امثال من نیست.

تنها قسمت قشنگ جنگ معجزات مهندسیشه، مثل منهدم کردن این موشک کروز روس توسط پدافند آلمانی اهدا شده به اوکراین. اینکه در همین چند ثانیه چه حجم فشرده‌ای از علم و ریاضی و محاسبه قرار گرفته، معجزه‌وار بودنش رو تقویت می‌کنه‌.

پیرس مورگان میگه اگه ملاک حقوق بشر باشه جام‌جهانی تو هیچ کشوری نباید برگزار بشه، نه فقط قطر. اون یکی میگه اگه ملاک‌تون حقوق بشر باشه باید اول سلاح به قطر نفروشید، نه اینکه مسابقات ورزشی رو بایکوت کنید!

مبنای استدلالی این حرف‌ها انقدر سسته که از دو حالت خارج نیست. یا این‌ها عقب‌مانده‌های ذهنی هستند، که این گزینه مردوده، چون هر دو مجریان تلویزیونی هستند با ارتباطاتی با شخصیت‌های زیادی از دنیای سیاست و تجارت. یک عقب‌افتاده نمیتونه خودش رو به چنین جایگاهی در شبکه‌سازی برسونه. و یا اینکه شارلاتان‌هایی هستند که منافع یورویی و دلاری‌شون ایجاب می‌کنه اخلاقیات رو هم لوث کنند.

ملاک قرار دادن مدینه فاضله برای تشخیص اینکه باید در برابر چه کسانی ایستاد و با چه کسانی کنار اومد، برای دفاع از اصل ایستادن پای اصول نیست، برای بلاموضوع کردن ایستادن پای اصوله. «چون هیچ‌کس امامزاده نیست، پس قطر رو هم باید با بقیه یکی دانست» برای این نیست که حساسیت به شر همگان رو بیشتر کنند، برای اینه که حساسیت به قطر رو کم کنند. این استدلالات حتی با فکت‌‌چک‌های ساده هم از هم میپاشه. با اینکه هیچ‌کس امامزاده نیست، اما هیچ‌کس قطر هم نیست. در برزیل سوء استفاده از قانون وجود داره، اما برده‌داری وجود نداره. در فیلیپین حقوق متهم قاچاق مواد مخدر رعایت نمیشه، اما کارگر رو گروگان نمی‌گیرند که اگه شکایت کنه یه بلایی سرش میاد. در آفریقای جنوبی بارها حق مالکیت لگدمال شد، اما دفاتر رسمی القاعده و طالبان و جبهة‌النصره تو پایتخت‌شون مستقر نبوده. دولت مصر هرکسی که دلش خواست رو بازداشت می‌کنه، اما پول نفت رو مستقیم نمیریزه تو جیب تروریست‌ها.

همچنین اونی که میگه یا سنگ بزرگ رو پرت کنید به سمت ناقضان کدهای اخلاقی، یا اصلا هیچی پرت نکنید؛ دنبال این نیست که کدها نقض نشن. دنبال اینه که ناقضان بزرگ قسر در برن. اگه نمیتونی دولت کشورت رو مجاب کنی که به کشور ناقض حقوق بشر سلاح نفروشه، دلیل نمیشه برای بایکوت کردنش هیچ اقدامی نکنی. شاید بایکوت تسلیحاتیش بیشتر طول بکشه و اقدامات سیستماتیک‌تری بخواد. چون اون اقدام تا الان نتیجه نداده، معنی نداره اقدامات دیگه رو هم تعطیل کنی.

ازین شارلاتان‌ها که بگذریم، عده‌ای باکره هم وجود دارند که شخصا سهمی ازین سفره کثیف ندارند، اما از استدلالات پوچ این شارلاتان‌ها استفاده می‌کنند تا ازش پارویی برای قایق ایدیولوژیک خودشون بسازند.‌ ایدیولوژی‌ غرب‌ستیزی که هر شرقی‌شدنی رو یک دستاورد برای بشریت به حساب میاره! این ابلهان حاضرند برای مهم جلوه یافتن هر کشور غیرغربی جشن بگیرند، حتی به قیمت له شدن مردمان شرق باشه. از نظر این‌ها هر آلترناتیوی برای دولت غربی، یک آلترناتیو خوبه! و در محاسباتش کارگر قاره کهن که داره با استانداردهای قرن هفدهم غرب کار می‌کنه، هیچ جایگاهی نداره و انگار اصلا وجود نداره.

یه چیت‌کد هست که اگه استفاده کنم پست دزدیده نمیشه.
کافیه بگم «برای شکست داعش باید منابع درآمدش رو هدف قرار داد».
مابقی پست‌ها بهرحال به سرقت میرن. فقط اینایی که اینو دارن همینجا میمونه.

«نه برق داریم، نه گرمایش داریم، نه موبایل داریم نه اینترنت.. اما خوبیش اینه که اینجا دیگه روس هم نداریم! تو هر وضعیتی دوام میاریم، چون حالا آزادیم».

تا مردم کشور من به این ذهنیت اوکراینی دست پیدا نکنند، تا چهل سال دیگه هم اسیر آخوندهای شیعه باقی خواهند ماند.

در موقعیت باخت، نه تنها دیگه هیچ‌چیز میوه جدیدی نمیده، بلکه شیب به نفع طرف مقابله‌ و داشته‌های قبلی هم به سمت طرف مقابل می‌ریزند.
زن شجاع؟ طرف مخالفان نظامه. مرد نترس؟ طرف مخالفان. هنر؟ در طرف مخالفان به انفجار محتوایی میرسه. چهره‌های محبوب؟ طرف مخالفان. شخصیت‌های نخریدنی؟ طرف مخالفان. نمودهای واقعی باستانی مثل سهراب و کاوه؟ طرف مخالفان. نمودهای واقعی مذهبی مثل زینب و عباس؟ طرف مخالفان. که همگی عصبانی‌شون می‌کنه، که در نتیجه این عصبانیت به ناچار همه این‌ها رو تحقیر تا تخطئه می‌کنند. چهره‌ای که میلیون‌ها طرفدار داره رو یک چهره بی‌اهمیت، و مادر داغداری که سر خاک فرزندش خطبه آزادگی میخونه رو یک بازیگر معرفی می‌کنند. و این، شیب رو بیشتر هم خواهد کرد.

ایران وقتی دلار ۵۰ تومن شد.

#لبخند_شبانه

نقشه شهرتون و منطقه‌تون رو قورت بدید. عکس‌های ماهواره‌ای شهرتون و منطقه‌تون رو مثل کتاب درسی مطالعه کنید.

اگه بدونید منظورم چیه، یه روزی تو دلتون ازم تشکر خواهید کرد.