چند وقت پیش یک نشریه نیویورکی مقاله‌ای گذاشت درباره اینکه ما یک ایستگاه جدید برای مترو بسازیم چند برابر گرونتر در میاد از یک ایستگاه جدید مترو در لندن! با وجود اینکه لندن یکی از گرونترین شهرهای دنیاست. و رقم‌ها همینطور داره بالاتر هم میره، تا جایی که ممکنه برسه به حدی که دیگه نتونیم هیچ پروژه‌ای رو انجام بدیم!
دلایل مختلفی داره، از جمله اینکه تأسیسات آب و برق و گاز و مخابرات شهری، دست شهرداری نیست، و اون‌ها یا همکاری نمی‌کنند یا کند کار می‌کنند، و خلاصه مدیریت واحد وجود نداره، و اینکه کسی نگاه نمی‌کنه به جزییات مناقصه‌ها که پیمانکار داره چطور حساب می‌کنه هزینه‌ها رو، که خیلی‌هاشون اضافی‌اند.

همه این‌ها مشکلات ساختاریه که هرچند قدمت طولانی داره اما با تغییر قوانین قابل حله. اما قانون رو باید منتخبین مردم تغییر بدن. و مردم کسانی رو انتخاب نمی‌کنند که قوانین رو عوض کنند. بعبارتی اگه دموکراسی برقرار نبود و یه قلدر بالاسرشون بود، شاید متروی نیویورک با قیمتی خیلی کمتر توسعه پیدا می‌کرد! همونطور که تو چین داره توسعه پیدا می‌کنه.

حالا نیویورک تایمز از یکی دیگه از معایب دموکراسی خبر میده. باز هم در نیویورک. قیمت اجاره در این شهر روز به روز بالاتر میره، و اجاره‌نشین‌ها و مخصوصا جوان‌ترها داشتند با این افق ناامیدکننده مواجه می‌شدند که باید کاسه کوزه رو جمع کنند و برن خارج شهر. برای چندین دهه، قانونگذاران شهر جمهوری‌خواه بودن و کاری به کار بساز بفروش‌ها و بسازاجاره‌بده‌ها نداشتند. اما در انتخابات اخیر دموکرات‌ها غلبه پیدا کردند، و یکی از وعده‌هاشون تغییر وضعیت مسکن بود. به مردم گفتند سقف میذاریم برای نرخ اجاره! و مردم هم گفتند چه عالی، بریم بشون رأی بدیم، تا یکم این صاحبخونه‌های خونخوار تحت کنترل قرار بگیرن! غافل ازینکه اقتصاددان‌های خودشون، حتی لیبرال‌ها و چپ‌ها، بارها گفته بودند این کار اشتباهه. تعیین دستوری قیمت‌ها، مثل کشورهای کمونیستی و جهان‌سومی، باعث قابل دسترس شدن مسکن نمیشه هیچ، بلکه ممکنه اوضاع رو بدتر کنه. چون یا رغبت به ساخت و ساز و سرمایه‌گذاری کمتر میشه، و عرضه کمتر در سال‌های متوالی مساوی است با کمبود انباشه مسکن، یا اونایی که تن به ساخت میدن از یه جای کار میزنن. رسانه‌ها، که اغلب در سیطره دموکرات‌ها هستند وانمود می‌کنند پوپولیسم فقط در مزارع آیداهو وجود داره، و وقتی دموکرات‌های نیویورکی دقیقا رفتار پوپولیستی نشون میدن، صدایی ازشون در نمیاد.

کمونیسم عالی بود، اگه فقط تو دهات‌ها اجرا می‌شد.
و دموکراسی عالیه، اگه فقط بین آدم های عاقل اجرا بشه.



https://www.nytimes.com/2019/06/12/nyregion/rent-regulation-laws-new-york.html?module=inline

می‌گفتن یکی از تبعات گرمایش جهانی، گرم‌تر شدن تابستونا و سردتر شدن زمستون‌هاست.
۱۱ ژوئن ۲۰۱۹ یعنی همین شش روز پیش، در نواحی مرکزی انگلیس، خنک‌ترین روز ژوئن در ۱۴۱ سال گذشته ثبت شده!

در نیویورک، ژوئنی که حداکثر ۳۰ درجه باشه فقط مختص امسال نیست، ۱۹۰۹ هم حداکثر ۳۰ درجه بوده. یعنی ژوئن امسال نیویورک، به خنکی ژوئن ۱۱۰ سال پیششه!

رییس ولخرج کمپانی نیسان اگه تو کاخ هم دوران بازداشتش رو میگذروند باز هم غر می‌زد، طبیعیه که از بازداشتگاه‌های ژاپن شکایت داشته باشه. اما برای مایی که زندان سیاسی‌مون رو میندازن تو بخش قاتل‌ها و روانی‌ها، و شب‌ها در سلولش رو باز میذارن تا بیان با چاقو تکه تکه‌ش کنند، دیدن تشکیلاتی بدین حد مرتب و مجهز و معقول، بار غصه‌مون رو سنگین‌تر می‌کنه.

این روزها انتخاب خونه خیلی آسون شده.
این عکس از پاریس رو تو اینستاگرام دیدم. از سر بیکاری زوم کردم رو یه محله تا ببینم کدوم واحدها نورگیری بیشتری دارند. باید می‌فهمیدم آفتاب کدوم طرفشه و نوری که تو این عکس هست مربوط به چه زمانی از روزه.

رفتم تو گوگل‌ارث و حالت سه بعدی رو فعال کردم. اینجوری بدون داشتن آدرس میشه محله رو از شکل بناها پیدا کرد. ساختمانی که مد نظرم بود سمت راست این تصویره. پنجره‌های این سمتش رو به یک محوطه محصور باز میشه، و پنجره‌های اون‌طرف رو به خیابونه.

حالا دوباره برگشتم به حالت دو بعدی تا زاویه نگاه رو به شکل عمود نشون بده. بعد قطب‌نما رو ریست کردم تا به سمت شمال بچرخه. اون محوطه محصور یه چیزی مثل یه حیاط خلوته. و پنجره‌های رو به خیابون درست به سمت شمال هستن. پس سمت چپ میشه غرب. پس نوری که تو عکس اینستاگرام هست مال دم دمای غروبه.
پس طبقات پایین فقط صبح‌ها ممکنه نور قابل قبولی داشته باشن، اونم فقط از پنجره‌های پشتی.

بعد گوگل استریت رو دقیقا در همون نقطه روشن کردم. این نمای بیرونی همون ساختمونه. همون پنجره‌هایی که رو به خیابون هستند، و رو به شماله و هیچوقت نور مستقیم افتاب نمی‌گیره. همون‌طور که می‌شد حدس زد طبقات پایینش افتضاحه، نور که نداره، پنجره هم رو به تابلوی مغازه‌ها باز میشه.
در ورودی ساختمون هم مثل ورودی‌های دخمه مانندیه که نیروهای مقاومت فرانسه وقتی از دست گشتاپو فرار می‌کردن میرفتن توش تا آلمانی‌ها نتونن پیداشون کنن!
حالا اون چه مغازه‌ایه؟

رستوران غذاهای دریاییه! به نام La Criee
لابد بوی غذاهاش همه‌جا رو می‌گیره. بعضی‌ها اصلا ازین بوها خوششون نمیاد.

ساعت کاری رستورانه هم چک کردم. آخر هفته‌ها تا ساعت ۱۱ و نیم شب بازه! برو بیا، تق و توق.. !

نه اصلا جالب نیست. چون میشه پیاده تا ایفل رفت دلیل نمیشه گزینه خوبی باشه.
باید برای ۱ میلیون یورویی که کف حسابم خوابیده یه واحد بهتر پیدا کنم 😉

چه چیزی باعث میشه طبقه متوسط هربار تصور کنه «اندفعه فرق می‌کنه»؟ چرا طبقه متوسط ایران انقدر کودنه؟
این واقعیت تأسف‌بار، که حداقل نیمی از مردم هیچ قصدی برای تقابل با حاکمیت ندارند حتی اگه از وضعیت خوششون نیاد. دوست دارند با همین‌ها که در رأس قدرتند ادامه بدن، چون این بازی رو پذیرفته‌ن.
این بار هیچ اصراری از من نخواهید دید برای تحریم انتخابات. اگر کسی تا الان متوجه نشده که باید چه بکنه و چه نکنه، هیچ استدلالی و هیچ منطقی و هیچ وحی آسمانی نمی‌تونه توجیهش کنه.

دوستان پرسیده بودند برحسب چه مستنداتی میگی حیات محمد یک واقعیت تاریخی نیست؟!
کافیه به همین کلیپ کوتاه نگاه کنید تا جوابش رو از زبان یک آخوند که مقدار زیادی مطالعه کرده در «مستندات» تا اون مقدار پارچه رو بپیچند دور سرش، بشنوید. عملا هیچ شاهدی در آستین نداره که ثابت کنه نگارش حدیث در زمان حیات پیامبر و حتی ائمه شیعه وجود داشته (و این صحنه فکاهی رو ایجاد می‌کنه). و امکان نداره بتونید شناختی از پیامبر بدست بیارید جز اینکه به احادیث رجوع کنید. خلاصه‌ش اینه: هرچه که از اسلام می‌دونیم، از تعدادی آخوند می‌دونیم، که آخوندهای مابعدشون بمون گفتند قابل اعتمادند!

هربار اشارتی می‌کنم به این واقعیت، میان الفاظی ناخوشایند رو به والدینم نثار می‌کنند. دفعه قبل، گفته بودم یه جای کار ایراد داره. متن قرآن در بسیاری از جاها فوق‌العاده معمولیه، ولی متن خطبه‌های نهج‌البلاغه فوق‌العاده‌ پیشرفته و ظریفه. علی علیه‌السلام، هرکس که بوده، یک شاعر بالفطره بوده. قاعدتا باید برعکس می‌بود، چطور ادبیات یک انسان باید قوی‌تر از ادبیات خدا باشه؟

این‌ها در رد ایمان مذهبی نیست. چرا که اساسا ایمان خیلی نیاز به واقعیت‌های بیرونی نداره.


https://news.1rj.ru/str/vaziat/28358

وقتی ریه‌ت نابوده و میری دکتر و بت میگه سیگار نکش، میری خونه و فرداش برمیگردی میگی دکتر دیشب اصلا سیگار نشدم چرا ریه‌م هنوز همونجوریه؟ فکر نکنم. هر آدم عاقلی میدونه منظورش اینه که سیگارو باید برای همیشه بذاری کنار، یعنی باید بارها و بارها نکشی! و این تازه جلوی بدترشدن رو میگیره.
یک‌بار مشارکت رو رسوندید به ۱۵ درصد، اونم فقط در تهران، بعد انتظار داشتید استبداد فرو بریزه؟ «نه گفتن» به تکرار نیاز داره گاهی.

علاوه بر این ما در برابر این آدمخوارها، یک وظیفه اخلاقی داریم، و اونم اینه: اکه نمی‌تونیم بازی‌شون رو بهم بزنیم، حداقل، حداقل، حداقل، قاطی بازی‌شون نشیم. اگه نمی‌تونیم چادر سیرک‌شون رو بکشیم پایین، حداقل ملعبه نمایش‌شون نباشیم. تو فروع دین یه چیزی لحاظ کرده بودن که چون اسمش مضحکه و دبیران معارف هم اغلب سندروم داون دارند زیاد جدی نگرفتیمش، ولی با یه ذره اِدیت در معنا، به درد میخوره: تبری! یعنی تباهی دیدی خودتو بکشی کنار.

به آخوندزاده‌های مبلغ «مشارکت حداکثری» گوش ندید. به این آهنگ تکنو گوش بدید.

Listen to Premiere: Adana Twins - Jumanji [TAU] by When We Dip on #SoundCloud
https://soundcloud.com/when-we-dip/premiere-adanta-twins-jumanji-tau

از یکی از دوستان که با اتوبوس عازم سفر بود خواستم صدای داخل رو ضبط کنه. این هم یکی دیگه از چیزهاییه که حس خاصی از نیهیلیسم حیات رو تزریق می‌کنه به مغزم: «صدای تکرار شونده لرزش قطعات فلزی تحت استرس». تو هواپیماها هم میشه شنید وقتی از طوفان عبور می‌کنه. فلز و قطعات سخت، نمادهای بی‌جانی هستند، اما وقتی تحت فشار قرار می‌گیرند این حس رو منتقل می‌کنند که انگار دارند درد می‌کشند، چیزی که مختص زنده‌هاست. دردی مداوم که هیچ تأثیری روی میزبان فشار نداره و همینطور تا ابد ادامه پیدا می‌کنه. استرسی که روی جامدات هست، بی‌ترحم بودن دنیا رو تداعی می‌کنه. دنیایی پر از دردهای پوچ.

در حالی که ایران مشغول تحریک آمریکا به آغاز یک جنگِ هرچند محدوده تا بعدا از طریق یک آتش‌بسِ شفاف یا غیرشفاف، چند قلم از امتیازاتی که در برجام قرار بود بدست بیاره رو دوباره برگردونه و چند قلم از امتیازاتی که دادنشون در حالت آرامش هزینه زیادی داره رو به طرف مقابل تقدیم کنه، عربستان با ژاپن چند تفاهمنامه مهم تجاری و تحقیقاتی امضاء کرد. از جمله با بانک میتسوبیشی یو اف جی، که یکی از بزرگترین بانک‌های دنیاست و غیر از هلدینگ‌های بزرگ، کنترل چندین شرکت تولیدی غول‌پیکر رو هم در اختیار داره. هرچند در کنارش قراردادی بین سابیک و یوکوگاوا الکتریک برای تأسیس یک نمایندگی در عربستان و همچنین چند قرارداد بین دانشگاه‌های عربستان و دانشگاه‌های ژاپن هم امضاء شده، اما امضای توافقنامه با میتسوبیشی در یک کلاس دیگه قرار داره، چون هر دو طرف معامله کنترل حجم زیادی از پول کشور متبوع رو در اختیار دارند، و این یعنی پیوند عربستان و ژاپن قراره از همینی که هست محکم‌تر شه.
جنگ بخوای بت جنگ میدن، توسعه بخوای بت توسعه میدن. دیگه انتخاب درست رو خسروان دانند.

در اکتبر سال ۲۰۰۰ القاعده یمن یک قایق پر از مواد منفجره رو کوبید به ناو یو‌اس‌اس کول، و انفجاری ایجاد کرد که هفده ملوان آمریکایی کشته شدن. اون روزها هم القاعده از واژه‌هایی مثل «اراده»، «مقاومت»، و «شهامت» صحبت می‌کرد. آخه ایالات متحده رو تحقیر کرده بودن.
۱۹ سال ازون روز می‌گذره، آمریکا بعلاوه متحدانش غیر از بمب هسته‌ای هرچیز دیگه‌ای که در انبارها داشتند ریختن روی سر یمن. کشوری که روزی مقصد توریسم بود تمام زیرساختش از بین رفته و الان دنبال بطری‌های آب آشامیدنی و آنتی‌بیوتیک‌های سازمان ملله!
تنها «عقلانیت» بازدارنده جنگه، و نه هیچ‌چیز دیگه.
متأسفانه اداره مملکت به عهده کسانیه که از عقل سلیم همونقدر محرومند که نویسنده این توعیت محرومه. و هنگامی که وقت پرداخت هزینه بی‌عقلی‌ها می‌رسه، خواهند گفت «عیب نداره، در اون دنیا خدا پاداش‌ رنجی که می‌کشیم خواهد داد».

تعدادی از فعالان سوری رو دنبال می‌کنم که بعضی‌هاشون مشخصه اسلامگرا هستند و بعضی‌هاشون نیستند، یا مشخص نیست هستند. در حالت عادی غالبا روی خبرهایی صرفا درباره تحرکات شورشیان مسلح و گروهک‌های بی‌شمارشون و پیشروی یا عقب‌نشینی‌های نیروهای دولتی، تمرکز دارند. خیلی کم می‌بینم درباره مسائل سیاسی خاورمیانه بنویسند، مگر اینکه ربطی به بشار اسد داشته باشه. اما محمد مرسی که در دادگاه فوت کرد، همه به طور هماهنگ یا تسلیت گفتند یا زانوی غم بغل گرفتند!
ازین مشاهده خودمانی نمی‌شه یک نتیجه‌گیری کلی بدست آورد، اما بیراه نیست بگیم که کل اقدام مسلحانه و جنگ داخلی در سوریه پروژه اخوان‌المسلمین بود، و قطر با تمام قوا پشت این جریان ایستاده. اما رسانه‌های دنیا بدون توجه به این واقعیت تقریبا عریان، همه اتهامات رو به سمت عربستان نشانه گرفتند! مثلا همین روزها نمی‌بینید سی‌ان‌ان کنجکاو بشه که معارضان سوری چرا انقدر سوگوار شدند برای مرگ کسی که با رأی مردم به قدرت رسید اما می‌خواست ریشه دموکراسی رو به نفع اسلام بزنه؟
این کشور کوچک تونست بزرگترین خرابکاری یک قرن اخیر رو در خاورمیانه ایجاد کنه، و خیلی راحت قسر در بره و همه کاسه کوزه‌ها هم روی سر عربستان بشکنه! اونم به این دلیل که با پول خیلی خیلی زیادی که از فروش گاز بدست آورد، تا می‌تونست در واشنگتن آدم خرید!

یکی از ذهنیت‌هایی که تثبیت شده، و خبرنگارهای به اصطلاح! منتقد قدرت هم بش دامن زدن، اینه که عرب‌های منطقه گوش به فرمان واشنگتن هستند، اما در واقعیت این حرف‌شنوی دو طرفه‌ست. هرچند در یک سطح نیست، اما دو طرفه‌ست. اگر اینطور نبود، و اگر شرایط کمی سالم‌تر بود، الان قطر هم در کنار ایران باید تحت شدیدترین تحریم‌ها قرار می‌گرفت. ولی از تحریم و حتی تشر که خبری نیست، میزبان جام‌جهانی هم هست.