یه دی‌جی ازون سر دنیا پا شده رفته شیلی
تو یه کلوب اجرا داشت.. و اجراش هم انجام داد. بعد میگه «خوشحالم که برنامه‌م به خاطر اعتراضات بهم نریخت، موسیقی بخش مهمی از هر انقلابیه».
میخوای از «برخاستن کارگران جهانی» به وجد بیا، ولی داداشامون در شیلی که الکل میرنن و زیر نور لیزر بالا پایین میپرن ربطی به بدبخت‌های وطنی ما که در پهنه وسیع بین اسلامشهر تا ماهشهر پراکنده شده‌اند ندارند.

داشتند درباره قیمت قبر صحبت می‌کردند، که هرروز داره ارقامش عجیب‌تر میشه، و حرف اصلی‌شون این بود که باید با قرض و وام هم که شده بخریم تا ازین بدتر نشده، چون دیر یا زود لازم خواهیم داشت.‌ برای کسانی مثل والدین گرامی من، جاش هم مهمه. و این فقط یادم انداخت که چقدر ازین معادلات خارجم‌. این‌ها لااقل بش فکر می‌کنند. من حتی نمی‌تونم بش فکر کنم. برای یک مُردن عادی هم سی میلیون تومان لازمه و من نمی‌تونم به این اعداد فکر کنم‌. دوست داشتم میشد وصیت کرد جنازه رو در تپه‌های وسط کویر رها کنند تا خود طبیعت با طوفان شن دفنم کنه. این اصلا یک مطالبه غیرعادی نیست. اینکه ۹۹.۹۹ درصد مردم تن داده‌اند به این سنت‌ها، غیرعادیه. ۱۴ میلیون برای یک متر مربع عصبانیم می‌کنه. چون نمی‌تونی بگی «نه». از یک طرف رقابتی وجود نداره و قبرستان‌ها بیزینسی انحصاری دارند، و از یک طرف فرهنگ عمومی و تابوها اجازه نمیده مشتری نباشی. مشتری بودن اجباریه. یعنی مردمی که داره بشون اجحاف میشه بابت این هزینه‌ها، بدون اینکه متوجه باشند با اجحاف‌کنندگان همدستند. اگه به مردم عادی بگی «منو بسوزونید» حتما و قطعا میگن «زبونتو گاز بگیر دیوونه.. ما گاو پرست نیستیم که، مسلمونیم». اما به قاعده مسلمانی در دفن پایبند نیستند. در قاعده مسلمانی، باید از هزینه‌های آخرت ترسید نه از هزینه‌های دنیا. همین مسلمان‌ها اجازه نمیدن غریبه‌ها در قبرستان‌های محلی‌شون دفن بشه. همین مسلمان‌ها کاری کردند بازمانده، غم فراق رو فراموش کنه و درگیر غم هزینه‌ها و تدارکات مراسمات بشه. وقتی مسلمان نیستند، نباید برای تابوهای اسلامی غیرت نشون بدهند.

وقتی که خونت در گردشه اختیار خودت رو نداری، وقتی که دیگه گردش نداره چرا باید به خواسته‌ت احترام بذارن؟ ما اختیار خودمون رو نداریم، و این وضعیت تأسف‌باریه.

در دوران ما، جامعه علمی دچار آفت عجله‌ست. نتیجه‌گیری درباره یک موضوع رو خیلی زودتر ازونی که باید پابلیک می‌کنند. خیلی زود میگن «فهمیدیم».
حتما درباره «انرژی تاریک» شنیدید. یعنی همه شنیدن. حتی اون‌هایی که هیچی ازش نمی‌دونستند، و حتی اونایی که علاقه‌ای نداشتند چیزی ازش بشنوند. چیزی که می‌گفتند باعث شده جهان هستی با سرعت فزاینده در حال انبساط باشه. یک مقاله جدید که اخیرا منتشر شده نشون میده اصلا چنین چیزی وجود نداره، و دانشمندانی که ادعا کردند وجود داره و حتی به خاطرش جایزه نوبل گرفتند، دچار یک سوء تفاهم بودند. در این لینک توضیح داده قضیه از چه قرار است.


http://backreaction.blogspot.com/2019/11/dark-energy-might-not-exist-after-all.html?m=1

یکی ازون حیف‌نون‌های ژانر «تقصیر خودمون هم هست» در فیسبوک مطلبی نوشته بود که وانمود می‌کرد ناآرامی‌های توی خیابون جنگ عده‌ای از مردم با عده‌ای دیگه از مردمه. دو سه تا از حیف‌نون‌های دیگه که براش کامنت گذاشته بودند و تأیید کرده بودند رو چک کردم، یکی‌شون میگه اعتراضات بدون رهبر اشتباهه! نمیدونم اینو به هنک‌کنگی‌ها و مردم شیلی هم میگن یا فقط در مورد ایران صدق می‌کنه! اون یکی میگه گرون‌ کردن بنزین برای محیط‌زیست خوبه! نویسنده‌ این کامنت‌ها همه خارج از کشور هستند!
من هم دارم هم‌نظر خمینی میشم در مورد فرار مغزها: بگذارید بروند این‌ها، به درک که بروند!

تفکیک اجساد کار درستی نیست. در همه جای دنیا کار درستی نیست. و در همه‌جای دنیا تفکیک اجساد سربازان از بقیه کار دولت‌هاست. تا هم باش قدرت‌نمایی کنند (ببینید چقدر آدم حاضر بودند برای ماشین جنگی ما جان بدهند!)، و هم اینکه یک لوکیشن خاص باشه برای انجام تشریفات نظامی جهت احترام به قربانیان (اونم برای اینکه بگن ببینید ماشین جنگی ما چه با مرام است!).
اما وقتی به هردلیلی یک ارزش تعریف کردی برای این قطعه از آرامگاه، باید خیلی بی‌قید باشی که خودت دهن‌کجی کنی بش. هیچ ایسم و مکتبی پشت این بی‌قیدی‌ها نیست.

اینکه این بودجه از کجا میاد مهم‌تر ازینه که قراره کجا خرج بشه. اگه از جای درستی بیاد، و همه‌ش صرف شرارت بشه، ضررش کمتره از حالتی که از جای درستی نیاد و قسمت کوچکی ازش صرف شرارت بشه. در واقع دزد اصلی نهادهای زالوصفت زیرمجموعه دولت نیستند. دزد اصلی خود دولته. اگه یک ریال هم خرج این نهادها نمی‌کرد باز هم دزد اصلی بود.‌

در پروژه نزدیک‌سازی دولت ایران به دولت‌های هفتصدسال پیش، فقط قسمت تعیین جایزه برای سر عناصر نامطلوب باقی مونده که احتمالا در آینده خیلی نزدیک عملیاتی میشه. فعلا تا «برای داروغه از همسایه‌تان جاسوسی کنید و جایزه بگیرید» جلو اومدن.

در روزهای گذشته عالی‌ترین مقامات ایران اظهاراتی داشتند که مصداق‌های روشنی از «نگاه به بیرون» بود. چیزی که دقیقا همین شخصیت‌ها بارها در تریبون‌ها مردم رو ازش برحذر می‌داشتند. همون کسی که می‌گفت سرهنگ نیست حقوقدانه، و قسمت بزرگی از رأی خودش رو حاصل «غوغای فضای مجازی» می‌دونست حالا میگه هدف‌گذاری اینه که در آینده به اینترنت نیاز نداشته باشیم! و همون کسی که می‌گفت دیپلمات نیست بلکه رهبری انقلاب مستضعفین رو به عهده داره حالا میگه معنی مستضعف بیچارگان و محرومیت‌کشیده‌ها نیست، بلکه منظور شخصیت‌های مکتبیه! البته من فکر نمی‌کنم این‌ها دستی رو کشیدن و یک دریفت صد و هشتاد درجه‌ای زدن. این‌ها از ابتدا همین بودند، فقط امروز خودشون هم به این آگاهی رسیدن که سیاه‌بازی‌های سابق جوابگو نیست.
در تاریخ چهل و یک ساله جمهوری اسلامی هیچ‌وقت رهبر و رییس‌جمهور، انقدر هم‌جنس، هم‌قماش، هماهنگ، و همراه نبوده‌اند. و اشتراکات‌شون در یک نقطه به اوج خودش میرسه: اقتدارگرایی امنیتی! هر دو اگر عمامه نداشتند، و اگر در شوروی سابق زندگی می‌کردند، خودشون رو به آب و آتش می‌زدند تا افسر کا‌گ‌ب باشند. هر دو یک ساعت بازجویی کردن از یک جاسوس رو به مقام اجتهاد ترجیح میدن. و هردو الگوهای توتالیترینی نظام‌های کمونیستی سابق و فعلی رو الگوهای موفق و پربازده! مملکت‌داری می‌بینند. و برای همینه در بیشتر مسائل، همزمان به یک جمع‌بندی مشترک می‌رسند. هر دو در این توافق دوطرفه هستند که برای حفظ نظام دیگه نمیشه دغدغه افکار عمومی رو لحاظ کرد، چون افکار عمومی دیگه با این سیستم همراه نخواهد شد. و درست بر همین مبنا برای هردو اهمیت نداره قطع اینترنت و وعده کره‌شمالیزه کردنش در آینده نزدیک، و دهن‌کجی به مستضعفین اون هم درست چند روز بعد از کشتارشون در خیابان‌ها، چه تبعاتی در نظرات اقشار زیر ۵۰ سال جامعه خواهد داشت.
هردو دارند چیزهایی رو در بیرون از ایران می‌بینند که قبلا افسوسش رو خورده‌اند که چرا در ایران اجرایی نشده. در چین کنترل همه‌جانبه توده هست، سرمایه‌داری هم هست. در روسیه، سرمایه‌داری هست، الیگارشی هم هست! در هر دو، سرمایه‌های جهانی وارد شده بدون اینکه قیم‌مأبی و الیگارشی رو خلع ید کنه. آرزوی رهبر فعلی و رییس‌جمهور فعلی یک جمهوری‌اسلامی صد در صد امنیتیه، که هم کنترل چینی رو داشته باشه هم الیگارشی روسی رو، بدون اینکه تبعات سرمایه‌ای برای حکومت داشته باشه. در این سیستم، پابرهنگان دیگه نه تنها «ابلهان مفید»ی که چهل سال پیش بودند نیستند، بلکه موی دماغند. در این سیستم فقط جایگاه مزدوری تعریف‌شده‌ست. امنیتی‌ها همیشه واقفند که وفاداری فقط در صورت وابستگی قابل اعتماده. کسانی که همفکرت هستند اما بت وابسته نیستند، پرریسکند. چون ممکنه فکرشون تغییر کنه. درسته سه هزار میلیارد خرج می‌کنند برای تنظیم افکار، اما بش دل نمی‌بندند. هرچقدر خرج افکار عمومی کنی، باز هم کاملا در مشتت قرار نمی‌گیره. مخصوصا اگه در فقر محتوایی و نرم‌افزاری باشی. اما وابسته‌سازی‌ها مدیریت‌‌پذیرند.

در این پوست‌اندازی، فشار جهانی که ممکنه باش برخورد کنند بسیار کمتر از دردسرهای داخلیه. قدرت‌های خارجی مشکلی با جمهوری‌اسلامی چینی-روسی ندارند اگه خیلی در منطقه شرپراکنی نکنه. دردسر اصلی پیش روی این دو نفر، مردم ایران هستند که خیلی قابل پیش‌بینی نیستند.

خسته‌م کردید.

بچه‌های انیمال‌رایتز اکتویست شهر ما دارند این تراکت رو پخش می‌کنند. کار cute ای است. همینکه مردم بفهمند همچین جامعه فعالی در شهرشون وجود داره اتفاق خوبیه (کلا باخبر شدن ازینکه دیگران دغدغه‌های متفاوتی با من دارند بخشی از فرآیند بلوغه). لذا برای خود حیوان‌دوستان خوبه، ولی تأثیری روی حیوانات نداره. حیوانات وقتی از آزار رهایی پیدا می‌کنند که بیس عقیدتی انسان‌ها تغییر کنه. در بیس فعلی، حیوان یک وسیله‌ست که خدا برای ما طراحیش کرده!

وقتی میگم هنر از آدم فاضل بیرون میاد نه از آدم ماهر، دوستانی که پدر و مادرشون جان کندند تا برن دانشگاه تا ماهر بشن میگن خیر اینطور نیست!
در روزگار فعلی که مردم ما در چنین وضعیت جنگی هستند و جامعه دچار استرس غرق شدنه، دقیقا زمانیه که هنر باید به زبان توده تبدیل می‌شد، تا حتی اگه نتونه تغییری در شرایط فعلی ایجاد کنه، حداقل راوی داستان آدم‌های امروز برای آدم‌های فردا باشه، تا رنجی که امروز می‌کشیم زیر آوار زمان دفن نشه. اما شما چیزی می‌بینید؟ اگه اهل فضلی باقی مانده بود الان باید دوره جوشیدن هنر می‌شد. اما با یک مشت دلقک طرفیم که تازه مشوق مالیاتی هم دریافت می‌کنه‌. ما دیگه حتی هنرمند چپ هم نداریم. یه زمانی چپی داشتیم که بلد بود با اشعارش گریه بندازه. الان یک شعار تک خطی موزون هم روی پلاکاردها دیده نمیشه.

پدر هروقت میره تو فاز نصایح حکیمانه میگه هروقت خدا رو فراموش کنید شکست می‌خورید!
یک‌بار بش گفتم درسته، بین فراموشی و شکست رابطه‌ای وجود داره، ولی نه اونی که شما میگی. من که زندگی خودمون و اطرافیان و همسایگان و آشنایان رو مطالعه کردم به این نتیجه رسیدم هربار، دقیقا هربار، که فراموش کردیم «همواره در ایران، فردا بدتر از امروز است» شکست خوردیم. و همه اونایی که به این اصل یقین داشتند الان وضع‌شون بهتر از ماست، هرجا که هستند. اینترنت مثل خون در رگ ما شده.. اما مهم نیست رگت پاره شه اگه قبلش از سرما یخ زده باشی. در افق پیش رو نیاز به فراگیری مهارت‌های زیست در حفره‌های کوهستان احساس خواهد شد. اگه نتونیم فرار کنیم به یک کشور نرمال، باید فرار کردن به جنگل رو یاد بگیریم.

آدم‌فروشی و جاسوسی هرجای دنیا باشه آدم‌فروشی و دزدیه. حتی اگه اسمش رو عوض کنند. کار اشتباه اینه که راه فرار مالیاتی بلد باشی و به کسی یاد ندی.
خدا که حذف شد، دولت‌ها رو جایگزینش کردند. حالا میگن گناهان رو گزارش کنید! باز خوبی خدای آسمانی این بود که هم بخشنده بود هم از بندگانش می‌خواست گناهان همدیگه رو مخفی کنند.

در فیلم کره‌ای پارازیت، پدر خانواده (که بازیگرش به طرز غیرمنتظره‌ای خوب بازی می‌کنه طوری که احساس نمی‌کنی داری بازی کسی رو می‌بینی که هیچی از زبانش نمی‌فهمی) بعد ازینکه نقشه‌شون موجب افتضاح شد به پسرش میگه آدم‌ها نباید نقشه بکشن و برنامه بچینند، چون تو این دنیا هیچی طبق نقشه و برنامه پیش نمیره. طبق همین تز برنامه‌ای برای جمع کردن افتضاح قبلی طراحی نمی‌کنه و همین باعث میشه یه افتضاح سنگین‌تر به بار بیاد!
فیلم تماما درباره کانتاکت تصادفی طبقه حاشیه‌نشین با طبقه‌ متوسط رو به بالاست، که هر دو در جزیره‌های شهری خودشون ساکنند تا اینکه وقایعی رخ میده و در کنار هم قرار می‌گیرند، و وقتی این تماس و مجاورت شکل می‌گیره، تازه معلوم میشه چقدر از همدیگه بیگانه هستند. البته چپ ضدسرمایه‌داری هم در رگ‌های فیلم جریان داره. مثلا در زد و خورد بین این دو طبقه، یک مستضعف، مستضعف دیگه رو مورد هجوم قرار میده! یکی از دغدغه‌های چپ اینه که: ما نباید همدیگه رو بزنیم، ما باید توان زدن همدیگه رو جمع کنیم و دشمن مشترک‌مون یعنی پولدارها رو بزنیم (همون هرچه فریاد دارید بر سر آمریکا بزنید). این‌ها نگرانند که مستضعفان علاوه بر «طبقه‌‌ی‌خودزنی» نسبت به سرمایه‌داران هم دچار سندروم استکهلم بشن!
اما آنچه تقریبا درست نمایش داده میشه اینه که وقتی این کانتکت رخ میده، از هر کسی کارهایی برمیاد که تا قبل ازون به نظر می‌رسید توی گروه خونش نیست اصلا. و این دقیقا چیزیه که در ایران خیلی دست‌کم گرفته میشه. قرار نیست همه‌چیز طبق الگوی سوریه پیش بره، ولی اتفاقات خسارت‌بار زیادی میتونه رخ بده که همه در تخمین ابعادش دچار خوش‌بینی هستند.

مشکل ازونجا نیست که نقشه‌ها کار نمی‌کنند چون دنیا تابع نقشه‌های ما نیست. نقشه‌ها می‌تونند کار بکنند بدون اینکه دنیا تابعشون باشه. مشکل اونجاست که فرضیات نقشه‌ها بر مبنای استمرار وضع موجودند. ما چون اسیر حال حاضریم، نقشه‌هامون برای آینده کار نمی‌کنند.‌

عرصه اکتیویسم محیط زیستی مملو است از سرتیقیکیت‌ها، مدال‌ها، جایزه‌ها و تقدیرنامه‌ها.. برای تلاش شرکت‌ها در سبز شدن! شبیه صدآفرین‌‌هایی که در مدرسه بمون می‌دادند، که همه تلاش داشتند بدست بیارنش اما هیچ مفهومی نداشت. یکی ازین صدآفرین‌ها رو SBT صادر می‌کنه. ساینس بیسد تارگتس. اهداف دانش‌محور. منظور از اهداف، حدی از آلایندگیه که میخوان کاهش پیدا کنه.
برای نیکون ۲۶ درصد کاهش در نظر گرفتند برای سال ۲۰۳۰. آدمی که خبر نداره ممکنه بگه چه عالی. ولی حجم بازار نیکون از ۲۰۱۳ به کمتر از یک چهارم رسیده! بعبارتی همین الانش یک مازاد ظرفیت تولید خیلی بزرگ داره که اگه از چرخه تولید حذف بشن، که دیر یا زود باید حذف بشن، خود به خود انتشار گازهای گلخانه‌ای شرکت تا حد زیادی کاهش پیدا می‌کنه. یعنی عملا لازم نیست هیچ کاری بکنند.

در دوران ما احتکار طوری تعریف شده که به معادل انبارداری رسیده. ولی پیامبر اهمیتی نمی‌داد چه کسی چه چیزی در انبار داره. احتکار رو به خاطر افکتش حرام کردند، و اون افکت شرایطی بود که در اون مسلمانان مجبور بودند چیز خاصی رو فقط از فرد خاصی بخرند! این مسئله رواج داشت که یک کاروان‌دار، اجناس سایر کاروان‌ها رو پیش‌خرید کنه و کل موجودی اون جنس در اختیار خودش قرار بگیره. اون زمان مرز وجود نداشت، اما ازونجایی که تعداد کاروان‌های تجاری محدود بود و در تمام فصول سال هم امکان جابجایی وجود نداشت و تهدیدهای مختلفی در طول مسیر بوجود می‌اومد، پیش‌خرید اجناس همه کاروان‌هایی که تونسته بودند به مرکز برسند معادل بستن مرزهای واردات در دوران ما بود. بنابراین محتکر یک انباردار نبود، یک‌جور مأمور گمرکی بود که تعیین می‌کرد چه چیزی وارد بازار بشه و چه چیزی نشه. در صدر اسلام چنین فردی در جایگاه «دشمن مردم» قرار گرفت و حاکم اسلامی خودش رو متعهد کرد به تقابل با این دشمنان (البته به نمایندگی از خدا این مقابله رو انجام می‌داد نه به نمایندگی از مردم. در ساختار فکری اسلامی، دشمنی با مردم چون دشمنی با خداست، شر است. نه اینکه فی‌النفسه شر باشد).
اگر، و اگر قرار بود مبنای عمل در دوران ما استانداردهای اسلامی باشه، نه تنها مدیران و کارکنان، بلکه سهامداران شرکت‌هایی مثل ایران‌خودرو، اسنپ، آپارات، سروش، و امثالهم که زیاد هم هستند، همه محتکرند. و البته محتکر اصلی هم خود حکومته که بقای این‌ها رو تضمین کرده.

شرع اسلامی با شکل فعلی به درد اداره جامعه مدرن نمی‌خوره، اما چون در یک سیستم سنتی شکل گرفت، خصائص زندگی لوکال و محلی رو به ارث برد. در حکمرانی محلی، حاکم و مردم حقوق متقابلی نسبت به هم داشتند. یعنی مشخص بود که آدم عادی چه حقی در قبال حاکم داره و حاکم چه حقی در قبال آدم عادی. و چون این حقوق از قبل تعیین شده بود دو طرف روی همدیگه نمی‌افتادند. منظور از روی همدیگه نیفتادن اینه که یکی به اون یکی نگه تا این شرایط فراهم نشه نمیتونم حق رو ادا کنم! در دوران مدرن این وضعیت برقرار نیست. سیاستمدار با حق و حقوق کاری نداره. معیارها، وعده‌های حزبی هستند، و کسی که انتخابات رو میبره خودش رو متعهد به همون وعده‌ها میدونه‌. مثلا ترامپ در مورد ایجاد شغل وعده‌های زیادی داد، و عمل هم کرد، اما در مورد صیانت از حریم خصوصی شهروندان وعده چندانی نداشت و الان هم هیچ حرفی درباره‌ش نمیزنه و در دولتش نه تنها مردم از تجاوز به حریم‌شون در امان نیستند، بلکه کارکنان خودش در کاخ‌سفید هم در امان نیستند! (و ترامپ تازه جزء سیاستمدارهای قانون‌اساسی‌‌پرست آمریکاست، بقیه که تعطیلند). و اساسا توجیه این تجاوز به حریم خصوصی اینطور شکل گرفت که حاکم گفت «اگه شرایطی فراهم نباشه که بتونم زندگی همتون رو شنود و مانیتور کنم، نمی‌تونم امنیت‌‌تون رو در برابر تروریست‌ها و جنایتکارها تأمین کنم». و مردم نمی‌تونن بگن «خب برو گمشو بذار یه حاکم دیگه بیاد که بتونه بدونه سرک کشیدن تو زندگی‌مون امنیت‌مون رو تأمین کنه». در حکمرانی محلی، می‌تونستند این موضع رو داشته باشند. برای همین علی در نامه‌ش به مالک‌اشتر میگه سربازی که جذب می‌کنی باید مشتاق باشه برات بجنگه، و اگه نبود جذبش نکن و به زور سربازگیری نکن. یعنی به عنوان حاکم، تشکیل ارتشی که وفادارت باشه مشکل توعه، باید خودت حلش کنی. مشکل مردم نیست.

یکی از مکنده‌های بودجه از وزارت ارشاد، عنوان «برنامه ارتقاء فعالیت‌های فرهنگی-دینی مساجد» داره. اینارو باید براتون ترجمه کنم. برنامه، یعنی فعلا این بهانه برای جذب بودجه به ذهن‌مون رسیده، معلوم نیست تا کی ادامه‌ش بدیم. ارتقاء، یعنی یه کاریه که قبلا انجام نشده و یه چیزی از خودمون درآوردیم. و ترکیب فرهنگی با دینی یعنی این کارمون با مردم عادی سر و کار داره، نه بچه مسجدی‌ها. اگه بگه برنامه فرهنگی مسجد، یعنی مربوط به داخل مسجده. وقتی ترکیبی می‌نویسه، یعنی به بیرون کشیده میشه. مثال: سه‌شنبه‌های مهدوی! حالا چی هست این؟ هر سه‌شنبه میز صندلی میذارن دم در مسجد چای میدن، همراه با صدای بلند مداحی که قراره باور کنیم شاده! ممکنه گاهی نسکافه هم بدن.. بستگی به موقعیت جغرافیایی مسجد داره. البته اگه نسکافه باشه انقدر کم میریزن تو لیوان که انگار ویسکی بوده! و وقتی فرد میاد سمت میز و چای رو برمیداره و میفته تو تله، دو تا دختر یا دو تا پسر ارزشی، بسته به جنسیت قربانی، خفتش می‌کنند یه سری تراکت یا کتابچه درباره امام مهدی! میدن بش همونجا بخونه. حالا تو کتابچه چی نوشته؟ چندتا عکس از چندتا بچه له و کبود.. حالا معلوم نیست غزه‌ست، یمنه، کجاست (قطعا یه جاییه که سپاه توش به نوعی حضور داره)، بعد میگه که دنیا خرابه، زمانه خرابه، آمریکا خر است، یهود مُرده باد، امام باید بیاد درست کنه فلان.

این‌ها مطلقا حلال و حرام حالی‌شون نیست، که مثلا بپرسن ما چرا داریم این پول رو خرج می‌کنیم. فکر می‌کنند عنوان کار، حرامش می‌کنه. مثلا اگه عنوانش «فروش گوشت خوک» باشه میشه حرام. ولی عنوانش باشه «تبلیغ مهدویت» میشه حلال. چون اساسا خیلی چیزها حالی‌شون نیست. مثلا از خودش نمی پرسه حالا گیریم امام غائبی هست و قراره بیاد و این‌ها.. اون حضرت من بعبو گلابی رو میخواد چه کنه به عنوان مبلغ؟

میخوام بگم اتلاف بودجه فقط توسط دزدها اتفاق نمیفته. بخشی ازون هم توسط اسگل‌ها هدر میره. برای همین فرار مالیاتی رو نه تخلف، که یک وظیفه مدنی میدونم. چون نه تنها تن دادن به دزدها یک کار خطاست، بلکه همزمان مالیات‌دهنده رو اسپانسر خل‌ها و خل‌بازی‌هاشون می‌کنه.

راستی چرا سه‌شنبه، پنج‌شنبه نه؟ چون شب جمعه انتظار عمومی اینه که خیرات مربوط به امواته. اینا میخوان این تصور بوجود نیاد و ملت بفهمن این یه مریضی دیگه‌ست!

عده‌ای از ساده‌دلان هموطن تصور می‌کنند خود خمینی نمی‌خواست جنازه‌ش به چنین اشرافیتی بیفته، اما نتونست مانع دیگران بشه (ژانر خودش خوب بود دور و بری‌ها بد بودن). اما حتی همین تئوری هم این سوال مهم رو ایجاد می‌کنه که: اونی که حتی زورش نمیرسید اطرافیان خودش رو سر یک موضوع ساده متقاعد کنه، چطور می‌خواست زورش به نظم جهانی و امپریالیسم و ابرقدرت‌ها و این‌ها برسه؟ سوال پیچیده‌ای نیست، یک دو دوتا چهارتا ساده‌ست. اصلا جنازه رو بذاریم کنار، چون مربوط به بعد از حیاتشه. در طول حیاتش چطور؟ در دوران رهبری حتی یک بار به میان مردم عادی نرفت. حتی به جبهه هم نرفت. یا نگفت محل اقامتم رو ببرید به جای پایین‌تری از شهر. یا اگه گفت اصرار نکرد. به این بهانه که «تیم حفاظت نمیذاره» یا «بچه‌های سپاه میگن خطرناکه». این حرف‌ها شوخیه. اگه تو مطیع حرف زیردستت هستی، یعنی اون زیردستت نیست، تو زیردستشی. هیچ تبصره‌ای هم نداره. و اگه حتی تسلطی بر زیردستانت نداری، غلط می‌کنی کشور رو وارد چاهی می‌کنی که بعدها هزارتا عاقل هم نمی‌تونند بیرون بکشنش.


https://news.1rj.ru/str/mamlekate/45443