پولدارهای غربی، تا اینجا سه تا شرکت خلق کردن که سفر به فضا رو به یک تفریح تبدیل کرده. پولدار شرقی هم هنوز داره ویلا میخره جمع می‌کنه برای وراث.

یارو تو انگلیس اومده گزارش داده گفته ۶۰ درصد کرونایی‌هایی که الان بستری شدن در بیمارستان‌ها کسانی هستند که دو دوز واکسن زده‌اند قبلا! بعد توضیح داد علتش اینه که بهترین واکسن نود درصد اثر داره، یعنی روی ده درصد اثر نداره و اینا می‌گیرن بهرحال، و وقتی بخش زیادی از کل جمعیت کشور رو واکسینه می‌کنیم، ده درصد اون جمعیت هم عدد قابل توجهی میشه. اما دو ساعت بعد اومد تو توعیتر گفت اشتباه شده، منظورم این بود که ۶۰ درصد اونایی که بستری هستند واکسن نزده بودند!
حالا این سوال مطرحه که اگه اشتباه بود، اونم در این حد اشتباه، چرا دوساعت توضیح دادی به خبرنگارها که چرا اینجوری شده؟

من میگم اروپا هم یه اقوال‌الانعام لازم داره شما باز جدی نگیرید.

برای ابرقدرتی مثل آمریکا چرا باید اهمیت داشته باشه یه مشت بسیجی چی میگن؟ برای آمریکا حتی مهم نبود کل کمونیست‌‌های دنیا چی میگن درباره‌ش.

اما خود سوال هم ایراد داره. دولت هیچ پولی رو برای دستاورد خرج نمی‌کنه. پول خرج میشه تا خرج بشه. مکانیزمش با یک دولت خیلی ضعیف‌تر و کشوری خیلی کوچکتر چندان فرق نداره‌. اما چون اقتصاد آمریکا خیلی بزرگتره، مقادیری که به واژن گاو تقدیم میشه هم بزرگتره (حالا بگذریم که همش رو هم خودش نداد. امتیاز چاپ دلار قدرتیه که میتونه این هزینه رو بین کشورهای مختلف تقسیم کنه).

اما تصور عمومی درباره خاورمیانه این بود که این‌ها گیر کسی افتادن. یعنی خودشون میخوان آزاد باشن، اما یه سری قلدر نمیذارن. که بعد معلوم شد مسئله این نبوده اصلا و مردم اینجا با آزادی میانه‌ای ندارند، فقط دنبال این رویا هستند که هم جامعه‌شون اسلامی باشه هم چیزی از غرب کم نداشته باشند. شما نمیتونی کسی که نمیخواد از رویاش بیرون بیاد رو نجات بدی.

آمریکا از افغانستان خیلی هم دست‌خالی برنگشت. مقایسه این جنگ، با حضور شوروی اشتباهه. اونا میخواستن دامنه نفوذ دولت کمونیستی رو بسط بدن. که نشد. اما هدف اولیه آمریکا سرکوب کردن جهاد اسلامی بود. آیا الان سرکوب نشده؟ چرا. اینکه همه‌جای خاورمیانه پر شده از مبارز جهادی لزوما تهدیدی برای آمریکا نیست. مهم این بود که «آمریکا را با جهاد به زانو دربیاوریم» از برنامه مسلمین خارج بشه. و شد. الان همه می‌دونند تهدید خاک آمریکا، بلافاصله با موشک هلفایر جواب داده میشه. مخصوصا که ارتش آمریکا از وضعیتی که در جنگ سرد پیدا کرده بود خارج شد و خودش را با جنگ جهادی وفق داد (در واقع ارتش آمریکا تا حد زیادی اسراییلیزه شد). میشه این سوال رو پرسید: آیا نمیشد جهاد اسلامی رو با هزینه کمتری سرکوب کرد؟ چرا. ولی با وجود این دولت‌ها که الان وجود دارند، نمی‌شد.

خب پدر به برادر ارجحیت داره. و دولت پدر این‌هاست. اما این فسادیه که تمرکز بیش از حد قدرت در دولت ایجاد می‌کنه.
میگن یه روز در مملکت حضرت سلیمان باد شدیدی وزید و پیرزنی از پشت‌بام افتاد پایین و دستش شکست، رفت پیش سلیمان و گفت از باد شکایت دارم. سلیمان باد رو احضار کرد و گفت این پیرزن رو چرا انداختی؟ باد گفت یه کشتی تو دریا بود که داشت غرق می‌شد، مأمور شدم که بوزم و به ساحل برسونمش. تو مسیرم این پیرزن قرار داشت و افتاد. به سلیمان وحی شد از سرنشینان کشتی که نجات پیدا کردن یه پولی بگیر و خسارت پیرزن رو بده.

اگه به باد مسلط باشی، مردم مراجعه می‌کنند و از باد هم شکایت می‌کنند! حتی از باد! و این قدرت زیاد، واسطه فرد با فرد میشه. ازین واسطه‌گری استفاده می‌کنند برای تیغ زدن دیگران. ملوان کشتی تا پیاده میشه مجبور میشه به کسی پول زور بده که اصلا نمیدونه کی هست و از کجا پیداش شد! (البته قضیه یه معنی معنوی هم داره که بماند).
قدرت زیاد و متمرکز، مثل یه غول بزرگه که آدم‌های ضعیف با روش‌های مختلف روی شونه‌هاش سوار میشن تا اونایی که پایین هستن رو بزنند. حتی اگه فرصت‌شون برای استفاده از غوله، خیلی کوتاه باشه.

بحث دولت پرزوری که به خدا تبدیل شده (یعنی هم روزی‌دهنده‌ست هم دستگیر نیازمندانه، هم پرورش‌دهنده یتیمان، هم...)، بی‌ارتباط به عید قربان‌ نیست. در این روز یه اتفاق زیر و رو کننده رخ داده، یا طراحان دین می‌خواستند به ما بگن که چنین اتفاقی رخ داده. قدمت آدم‌کشی زیر پای خدا، به هزاران سال می‌رسید. اما خدای ابراهیم اون رو تا لبه پرستش بدوی، که آدم‌کشی بود، کشوند؛ و بعد دستش رو گرفت و کشید عقب. تا بگه تو آدم پیشرفته‌تری هستی. خدای تو هم پیشرفته‌تره. این خدای پیشرفته‌تر چیزی ازت نمیخواد که چیزی از جامعه‌تون کم کنه. اگه پسرت رو بکشی، یه چیزی ازتون کم میشه. اما اگه یک حیوان رو ذبح کنید، از دست یکی گرفته میشه و به یک گرسنه داده میشه. تو خود جامعه‌تون می‌چرخه. تقرب به من، نباید خودزنی باشه. باید یه چیزی بتون اضافه کنه.

دولت مدرن که خدای جدیده، اینجوری نیست. دور ریزش زیاده. جامعه بابت تسلیم شدن به این خدا، باید به کم شدن و محروم شدن تن بده. هرچی قدرت دولت بیشتر میشه، مردم لاغرتر میشن. یعنی برگشته‌ایم به بدویت ماقبل ابراهیم. دوران خدایان کاهنده.

#الکترونیک
⚠ حجم حدود هشتاد مگ

«شعار سیاسی ندادیم اما باز شلیک کردند»

هنوز نگرفتی اخوی. تفکیک شعار سیاسی و غیرسیاسی مال اروپا و آمریکاست. اینجا شعار غیرسیاسی نداریم. اینجا همینکه تو خیابونی، یعنی خروج کردی علیه خلافت. مثل امام حسین که خروج کرد علیه خلافت. شعار سیاسی داد؟ نه. اصلا شعار داد؟ نه. فقط وسایلش رو جمع کرد از مکه زد بیرون. گفتن بیخود کردی اومدی بیرون، از بیعت، و از شهر. تو وقتی تو خیابونی یعنی داری شعار سیاسی میدی. حتی اگه ساکت بایستی یه گوشه، یا بشینی، یا یک مجروح رو جابجا کنی.

رفرنس دادن به خود پسندیده نیست، اما مجبورم تکرار کنم که آینده ایران خلاصه شده در اینکه کل مملکت از لحاظ زیستی به وضعیت خوزستان دچار خواهد شد، و از لحاظ فرهنگی به وضعیت کرج!
دو مشابهت مهم و معنادار شهدای اخیر خوزستان و شهدای آبان در کرج اینه که زیر ۲۴ سال هستند، و بیکار نیستند! (البته همه حرکت‌های انفجاری انقلابی، بیشتر از سمت جوان‌ها ساپورت میشه، اما سال ۸۸ دیدید که میتونه لزوما اینطور نباشه و همه رده‌های سنی درگیر بشن). در ملارد که جزء استان تهرانه ولی در دایره فرهنگی کرج قرار گرفته، چیزی که نیروهای امنیتی و حتی بعضی از اهالی محلی رو شوکه کرده بود، جمعیت عجیب جوان‌های کم‌سن و سال بود! حکومت حتی نسبت به تراکم تجمع یافته از نوجوانان و جوانان که در «حاشیه» ایجاد شده، اینسایت نداره. و اینطور نیست که همه این‌ها بیکار باشند. اتفاقا به خاطر فقر خانواده، از همون سن کم وارد بازار کار میشن. اما مشکل سیستماتیک بوجود آمده اینه که کار و فعالیت‌شون از لحاظ اقتصادی و رفاهی، کاملا بی‌فایده‌ست. این بی‌فایدگیه که انقدر در برابر گلوله جسورشون کرده.
بی‌آبی اون‌ها رو ما هم خواهیم دید. جوان‌های ما رو هم بقیه در شهرهای خودشون خواهند دید.

- آیا اعتراضات به بی‌آبی، سرکوب خواهد شد؟

- قطعا.

- آیا اعتراضات کارگری با اعتراضات آبی و معیشتی تلفیق خواهد شد تا یک شکل منسجم بگیره؟

- خیر‌.

- آیا بقیه شهرها به خوزستان ملحق میشن تا حالت سراسری بگیره؟

- نه. در منافع توزیع شده، گپ بین شهرها خیلی بالاست. تا جایی که امکان کار هماهنگ، نزدیک به محاله. یک تبریزی و یک مشهدی و یک تهرانی، یک خوزستانی و یک بلوچ رو فقط در لفظ هموطن میدونند (اینکه کسی هموطنت باشه که هیچ ربطی بت نداره، کمی به شهوات ناسیونالیستی هم مربوط میشه، چون یعنی سرزمینت انقدر وسیعه که با سر و تهش هیچ نسبتی نداری! و ازین لحاظ این نسبت نداشتن خیلی هم از نظرش منفی نیست) و حاضر نیستند بابت این هموطن لفظی، هزینه‌ای پرداخت کنند. هرکس از استمرار وضع موجود منتفعه، که بیشتر کلانشهرنشین‌ها منتفعند، قید این انتفاع رو نمی‌زنه.

- آیا اصلا در ایران اعتراض و تظاهرات، جواب میده؟

- بهیچوجه. تشکیلات موجود علاقه‌ای نداره یک میلیون نفر رو بکشه، ولی میتونه علیرغم علاقه‌ش یک میلیون نفر رو بکشه. و جامعه ایرانی ملتی نیست که حاضر باشه یک میلیون کشته بده. تظاهرات در ایران فقط این کارکرد رو داره که به افسانه‌های وحدت پایان بده. در سوریه وقتی مردم می‌دیدند در حالی که ارتش در حالی سلاخی بچه‌هاست، در دمشق مردم خیابون‌ها رو به مناسبت عید فطر آذین‌بندی می‌کنند، فهمیدند ساکنین دمشق هموطن‌شون نیستند، پس مهم نیست که ارتباط با اون‌ها قطع بشه.

- پس استمرار وضع موجود تا کی ادامه پیدا می‌کنه؟

- تا هروقت که ایران قوت کشور ماندن رو داراست. اگه یه روزی این قوت رو از دست داد، و یعنی دیگه نمی‌تونست یک کشور باشه، وضع موجود هم به آخر خط خودش میرسه و یک وضع جدید شروع میشه، و کسی نمیدونه چه وضعی خواهد بود.

- اون روز چقدر دور یا نزدیکه؟

- قطعا در محدوده عمر ما نیست. حتما قبل از ۲۰۶۰ نیست.

واکنش‌ها به این متن برای من دور از انتظار نبود. چون این مردم و توهمات‌شون رو میشناسم.
اما من نمیخوام مخاطبانم کودکانی احساساتی باشند. چون اخراج تک به تک این کودکان وقت‌گیره، ازشون خواهش می‌کنم خودشون روی
Leave channel
بزنند.

کاملا درسته. و برای همین به سربازی که برای گرفتن دو هفته مرخصی حاضره به هرکسی شلیک کنه میگه «بی‌غیرت» و فکر می‌کنه این کلمه چیزی رو در دل اون سرباز تکون خواهد داد!

یه ژانری بین جانوران آکادمیک پفیوز آمریکایی رایجه که وقتی صحبت از بدبختی مردم کشورهای دیگه میشه میگن «ما هم فقیر کم نداریم». این چیزی که در این اسلاید می‌بینید اطلاعات دخل و خرج یک «خانواده به شدت فقیر» چهارنفره در نیویورکه. درآمد ماهیانه ۲۷۰۰ دلار، و اجاره ماهی کمتر از ۷۰۰ دلار. دو هزارتا میمونه برای بقیه مخارج. وقتی در طول سال پول اب و برق و غذا و همه رو جمع و تفریق می‌کنه، ۱۴۰ دلار پس‌انداز میمونه براشون و میگه چون این اصلا عددی نیست، اینا به شدت فقیرند!
نکته جالب اینه که این خانواده به شدت فقیر، با همین پول می‌تونند یکی از دو تا بچه‌شون رو بذارن مهد کودک و این موسساتی که صبح تا شب بچه رو نگه میدارن!

در دوره سنایی هم بی‌فایدگی کار یک پدیده شناخته‌شده بوده.

«خدایا ریشه ظلم رو بکن».

نوچ. خدا نوکر انسان نیست. علاف هم نیست که انسان رو وارد بازی حیات کنه، و بعد یکی از مهم‌ترین قسمت‌های این بازی رو حذف و کار خودش رو خراب کنه. تو این بازی هرچیز ارزشمندی وجود داشته باشه، بقیه سعی می‌کنند ازت بگیرنش. از جانت گرفته، تا خانوادت، تا آرامشت، تا ثروتت، تا استقلالت، تا هویتت، تا حتی آب چشمه‌ای که از دل زمینت میجوشه. و فقط یه جوری میشه پلی‌اش کرد: نباید بذاری.

اگر فروختن خوزستان به امارات، زندگی مردمش رو بهتر می‌کرد، این معنی رو نمیداد که کسانی که مخالف این فروش هستند یک زندگی خوب رو ازین مردم گرفتن؟
نمیخوام بگم شما که مخالف این فروشی هم شریک ظلم هستی. که شاید باشی، ولی اینو نمیگم. میخوام بگم در هیچکدوم ازین مسائل که حالا سیاسی و امنیتی شده‌اند، زندگی انسانی که اونجاست، اولویت نیست. اولویت هیچ‌کس نیست. شما میخواید به خوزستانی‌ها ظلم نشه، بدون اینکه اختیار دخالت و تصرف در زندگی و دارایی‌هاشون رو از دست بدید. چون میخواید به خوزستانی‌ها ظلم نشه، تا دیگه لازم نباشه بشون فکر کنید (عبارت «مدیریت گناهان» رو در کانال سرچ کنید). فروش یک تکه از کشور به یک حکومت دیگه فقط یک تشبیه از وضعیتیه که مردم اون کشور بپذیرند که همه اختیاراتی که نسبت به اون تکه دارند، واگذار کنند. و مردم ما حاضر نیستند واگذار کنند.‌ اینکه دلتون بتپه برای اون تکه، قلدر بودن‌تون رو نفی نمی‌کنه. قلدرها هم قلب دارند.

نه، نمی‌بینم. چون تناقضی وجود نداره. دوتا متن نامرتبط با همدیگه رو می‌چسبونید بهمدیگه، بعد نتیجه می‌گیرید که یه ایرادی هست. قطعه‌ای که کپی پیست کردید، درباره ناآرامی‌هاست، و اینکه طبقه متوسط نمیتونه بگه آشوب بعدی اقشار له شده چه زمانی رخ میده و چه شکلی خواهد داشت. این جداست ازین واقعیت که تشکیلات حکومتی فعلی از پس سرکوب هر نوع آشوب ممکن برخواهد اومد. این خود من بودم که نوشتم از فواصل بین آشوب‌های دهه اخیر میشه تخمین زد که به فاصله‌های شش‌ماهه برسیم. این جداست ازین واقعیت که این حکومت میتونه به هر شش‌ماه یک آشوب، غلبه کنه.
شما می‌تونید موافق این نظر باشید و می‌تونید مخالف باشید. اما اول بفهمید چی میگم، بعد موافق یا مخالف باشید.

وقتی ازم بپرسی وضع موجود تا کی ادامه داره باید ازم توقع یک عدد رو داشته باشی که درباره‌ش مطمئن باشم. اگه میخواستی نگم «قطعا» قبل از ۲۰۶۰ نیست، برای چی سوال پرسیدی؟ «ممکنه» رو تاس هم می‌تونست بت بگه. یه سری وبسایت‌ مجانی هستند عددهای رندوم تولید می‌کنند، میشه با یک کلیک ازشون یه عدد بین ۲۰۲۱ تا ۲۱۰۰ گرفت. اینکه به طرف بگی یه عدد قطعی بگو، و بعد ازین که جواب داد بگی «عه چرا از قطعا استفاده می‌کنی، مگه علم غیب داری؟»، یک نوع مسخره کردنه.

وقتی پزشک اورولوژیست بت میگه با وضعی که کلیه‌ت داره سه ماه دیگه باید دیالیز رو شروع کنی، بش میگی «دکتر مگه علم غیب داری؟». نه تنها علم غیب نداره، بلکه اهمیتی هم نداره که علم غیب نداره. این تو بودی که میخواستی بدونی با دیالیز چقدر فاصله داری. اون پزشک هم با اطلاعاتی که از کارهای تشخیصی بدست اومده، عدد رو بت میگه. آیا تشخیص دوام آوردن یک حکومت در برابر آشوب‌های مکرر با تشخیص دوام آوردن بدن در برابر از کار افتادن یک ارگان، یکیه؟ نه. اما اینطور نیست که هیچ اطلاعاتی وجود نداشته باشه. وضعیت مالی حکومت رو هم میشه سونوگرافی کرد. از اپوزیسیونش میشه آزمایش خون گرفت. از مجموع منابع طبیعی مملکت که هنوز پتانسیل مکیده شدن دارند میشه نمونه‌برداری کرد. از جامعه‌ای پریشان که حتی نمی‌دونند دارند از کجا میخورند، میشه شرح حال گرفت. و میشه همه این‌ها رو گذاشت کنار هم و به یک جمع‌بندی رسید.
آیا ممکن نیست تونی استارک بیاد بالاسر ایران و با سلاح لیزریش یکی یکی آخوندها رو کور کنه؟ چرا. احتمال همه‌چی هست. حتی احتمال وجود داشتن عسلی هست که از کندویی در بالای یکی از کوه‌های هیمالیا بدست اومده که زنبورهایی که تولیدش کردند از گل‌هایی شهد گرفته‌اند که روزی بذر همه‌شون رو بودا به باد سپرده بوده، و اگه کسی ناشتا بخوره کلیه‌ش بعد از تخریب هشتاد درصدی، به حالت سالم برمی‌گرده. ولی اون عسله به سوالی که پرسیده شده ربطی نداره.

«تکرر تظاهرات‌ بیشتر شده. اقشار مختلفی درگیر براندازی شدن. قبلا سقوط نظام دغدغه کافه‌نشین‌ها بود الان همه درباره‌ش صحبت می‌کنند. آستانه تحمل مردم پایین اومده. سقوط اقتصادی غیرقابل تعمیر شده. مردم از گلوله نمی‌ترسند. و همه اینا در عرض ده سال. بعد میگی تا چهل سال بعد وضع همینه».

جدی فکر می‌کنند ما تو یه بورد گیم هستیم و داریم امتیاز جمع می‌کنیم و وقتی مثلا به ۲۳۰ رسیدیم حکومت ساقط میشه!
نه عزیزجان، اینجوری نیست بازیش. امتیاز نداره. آره اگه امتیازی بود الان کلی امتیاز و کلی کارت و کلی ژتون جمع کرده بودیم. اما نیست. میشه کل کشور به حکومت لعن بفرستند، و همشون هم از گلوله نترسند، اما به جای اینکه حکومت سقوط کنه سقف خونه خودشون با بمب بشکه‌ای بیاد پایین!

آیا اینکه بدونی تا چهل سال بعد وضع همینه مسئولیت‌های اخلاقی و اجتماعی رو از روی دوشت برمیداره؟ خیر. چون مسئولیت، پروژه نیست که یه زمان معین بدی بش و یه نتیجه معین بگیری ازش. مسئولیتی که می‌پذیری، تعریف می‌کنه که چه کسی هستی.

فکر می‌کنم توضیح درباره ۲۰۶۰ کافی باشه. برای جلوگیری از زیاده‌گویی پرونده رو همینجا می‌بندم. کسانی که از درست فکر کردن عاجزند، تا سه روز آینده هم تشریح و توضیح تحویل بگیرند کارشون راه نمیفته بهرحال.