۵ دسامبر سال ۲۰۰۰ دیلی میل تیتر زد «اینترنت شاید یک تب و تاب گذرا بوده، چون میلیون‌ها نفر بی‌خیالش شدند».

دارند درباره رمزارز و شبکه‌های غیرمتمرکز هم همین مهملات رو می‌بافند.

فقه هسته‌ای، فقه داروسازی، فقه کشتیرانی، فقه مسکن، فقه خودرو، فقه بتن، فقه آلیاژ، فقه فوتبال دستی، فقه بوتاکس، فقه لوله‌کشی، فقه پنچرگیری، فقه مبلمان، فقه ماشروم.

فریدمن می‌گفت تورم کار دولته، ولی تقصیر ما مردمه، چون ما به دولت میگیم برای ما خرج کن، و برای اینکه بتونی خرج کنی پول چاپ کن.
البته اون موقع که این رو می‌گفت شاید به ذهنش نمی‌رسید در سال ۲۰۲۱ ترازنامه چهار بانک مرکزی آمریکا، اروپا، ژاپن و چین به ۳۰ تریلیون دلار برسه! مردم با حرف‌های فریدمن نگاه‌شون رو تغییر نمیدن، و ندادند. رسم تاریخ این بوده که باید انقدر آسیب ببینند و انقدر له بشن که دیگه برای هر نوع بازگشتی دیر شده باشه، تا بفهمند که باید تغییر رویه بدن. درباره شیوه مملکت‌داری هم همینطوره. فرانسوی آزاد امروز، مدیون فرانسویان آزادی‌خواه دیروزه. داره از سرمایه میخوره. چوب بزدلی‌های فرانسوی‌های امروز رو هم نسل‌های بعدش خواهند خورد. این توهم که «آزادی رو تا اونجایی که بشه خرج امنیت می‌کنیم و هیچ ساید افکت ناجوری نخواهد داشت» باید در دنیای فیزیکی خرد بشه، و خواهد شد. ولی زمان میبره. ما به اندازه اون زمان، عمر نخواهیم کرد. ولی میتونیم آدم‌هایی که به این توهم کافرند رو تربیت کنیم، تا این کفر به نسل‌های بعد منتقل بشه.

ایهود اولمرت نوشته «مخلص آمریکا هم هستیم اما یه جوری منطقه ما رو ول کرده که الان روسیه همه‌کاره شده، پس از ما انتظار نداشته باشه رابطه با چین رو ول کنیم چون خاطر عزیزشون مکدر میشه! مطمئن نیستم خود آمریکایی‌ها فردا با چین آشتی کردن منافع ما رو لحاظ کنند ولی مطمئنم اگه چین رو پس بزنیم میزنه تو گوش‌مون».

فقط یه سیاستمدار اسراییلی میتونه انقدر صریح و شفاف باشه.

«ینی واکسن جلوی انتشار ویروس رو نمی‌گیره اما پاسپورتش می‌گیره؟»

درباره معماری شهری نوشته بود اگه یک شهرک مسکونی رو از صفر شروع کردید که بسازید، براش افسانه بسازید. نگید این پروژه به دست جناب آقای فلانی کلنگ‌زنی شد! مثلا بگید یه روزی یه مسافری داشت ازینجا رد می‌شد، یه کیف پول کهنه پیدا کرد. دنبال صاحبش گشت و فهمید یه نویسنده بوده، که چندسال قبل فوت شده، و در یکی از یادداشت‌هاش شهری رو توصیف کرده و اسمش رو فلان‌شهر گذاشته بوده. اینم تصمیم می‌گیره همونجا یه خونه بسازه. اگه این داستان واقعی باشه که چه بهتر، اما اگه ساختگی باشه هم عیبی نداره. برای تو که داری شهر رو میسازی یک قصه‌ست، برای نسل‌های بعدی اون شهر میشه بخشی از هویت شهرشون، و حتی هویت خودشون.

همن سیدی نوشته نجنگیدن افغان‌ها با طالبان مختص امروز نیست. اون‌ها در دهه نود هم در برابر طالبان اعتراض نکردند. به اشغال آمریکا هم اعتراض نکردند. به دولت فاسد آمریکانشانده هم اعتراض نکردند. فکر کنم نخواست حالت توهین‌آمیز پیدا کنه وگرنه می‌نوشت مردم افغان در برابر هرچیزی شل هستند و وقتی یک کشور همه‌چی رو شل بگیره، هر بلایی سرش میاد! (معادل همون چیزی که من گفتم: مردم افغانستان در هیچ چیز جدی نیستند). خب علتش اینه که هنوز خودشون رو به شکل یک ملت نمی‌بینند، که باید یک کارهایی رو به طور مشترک انجام بدن. اصلا معلوم نیست ذهنیت یک افغان رندوم، نسبت به مفهوم «منافع مشترک» چیست. یا اصلا ذهنیتی داره؟


برای ساخته شدن ملت هم باید داستان وجود داشته باشه. حماسی باشه یا تراژیک فرقی نداره. صد درصدش واقعی باشه یا نباشه مهم نیست. آغاز فهم منافع مشترک، میتونه از یک داستان مشترک شروع بشه. شاید داستان مقاومت کوتاه اما معنادار پنجشیر علیه همه بدخواهان افغانستان هم یه روزی تبدیل به بخشی از هویت این کشور شد. چیزی که بعدها خیلی لازم‌شون میشه.

جوزدگی نیست. تأخیره. برخی از ما از خیلی وقت پیش می‌دونستیم پاکستان چه شت‌هولی است، اما خیلی‌ها تازه دارند کشف می‌کنند.‌ چون علاقه‌ای به این موضوعات ندارند و آگاهی‌های پراکنده‌شون با اخبار پیش میره. که هرچند اینهمه تأخیر بی‌خسارت نیست، ولی بهتر ازینه که این بی‌اطلاعی ادامه پیدا کنه. اینکه به سرطان وخیمی به نام پاکستان بگیم کشوری با اشتراکات فراوان با ما ایرانیان! مثل اینه که در جنگ جهانی دوم به هلندی‌ها می‌گفتیم آلمانی‌ها پسرعموهای خودتون هستند، به سمت‌شون شلیک نکنید!
به تلخی این واقعیت واقفم ولی پاکستان نجات‌یافتنی نیست. و اتفاقا ارتشش هم این رو میدونه و هر کثافت‌کاری که انجام میده، به زعم خودش، برای به تأخیر انداختن یک فروپاشی حتمیه.

https://news.1rj.ru/str/nasserkaramii/3398

این مرحله که استرالیا توشه، برای مجلس شورای اسلامی ما هم قفله!

پیوستی کوچک به این پست مختصر و کامل:

پاکستان قوانین کارگر و کارفرما رو از قوانین انگلستان قرون وسطی برداشت کرده، با این تفاوت که هم بد برداشت کرده، و هم داره به بخش عمومی اعمالش می‌کنه، در حالی که قوانین انگلیسی مذکور محدود به بخش خصوصی بودند. در این سیستم، کارمندان نهادهای دولتی، به مثابه کلفت در نظر گرفته میشن! در گذشته این قانون برای این تنظیم شده بود که یک ارباب اگه میخواست مثلا شوفرش رو عوض کنه مشکلی نداشته باشه. اخراجش کنه و یکی دیگه رو بیاره. با اعمال چنین قانونی به نهادهای عمومی، استاد دانشگاه حکم شوفر ارباب رو پیدا می‌کنه، که یعنی قانون مملکت رسما هیچ حمایتی ازش نخواهد داشت، و اگه رییس خواست اخراجش کنه، نه تنها شکایتش رو تا دادگاه عالی نمیتونه ببره، بلکه در دادگاه محلی هم بررسی نمیشه.

آیا ما در ایران برای یک مثلا رفتگر که عملا کارگر دولته، حفاظ قانونی محکمی داریم؟ بهیچوجه. اینجا هم داره به بهانه «برون‌سپاری به بخش خصوصی» به خیلی‌ها اجحاف میشه. اما کانتکس‌ها مهمند. ما اینجا در طراحی ساختارهای اداری که به محض تأسیس در فساد فرو نروند، فشلیم. وگرنه با برون‌سپاری میشد وضع معیشتی کارمند رو بهتر هم کرد. اما در پاکستان، بی‌اعتنایی به انسان در همون مرحله قانونگذاری کلید میخوره! یعنی حتی قبل از رسیدن به مرحله فساد.

مردم ما از بس رخصت نداشته‌اند که اعتراض کنند، فکر می‌کنند هرکشوری که ملت اجازه تظاهرات دارند، آزادتر از ایرانه. اما این شاخص دقیقی نیست، و اتفاقا میتونه خیلی غلط انداز باشه‌. دانشجویان پاکستانی میتونند خیلی راحت به این ساختار حقوقی شرم‌آور اعتراض کنند (هرچند که تا الان نکردن)، اما اهمیتی نداره‌. چون حکومتی وجود نداره که بش پاسخگو باشه. فقط پست‌های حکومتی وجود داره‌. و صاحب پست میگه من کلفت میخوام، مایلی بیا کار کن، مایل نیستی نیا!

ما با انزجار از چنین مملکت متعفنی، هیچ چیز رو از دست نمیدیم.

https://news.1rj.ru/str/RezaNassaji/2361

یه جوری میگن بارداری ناخواسته رخ میده انگار یه سرطان پیشرفته‌ست که یهو ظهور می‌کنه! خب رخ بده.. نمی‌میرید که. خیلی راحت بیایید بگید اون چیزی که در شکمم قرار داره رو انسان نمی‌پندارم! خلاص. و گرنه کسی که انسان می‌پنداردش، نمیگه اوه مای گاد ناخواسته‌ست الان از بین میرم!

حتی اگه اصلا مذهبی نیستید با سقط جنین مخالفت کنید. نگید بدن زنه به ما مربوط نیست. اون زمان که به کسی مربوط نبود خیلی وقته که گذشته. الان داخل یک جنگیم و وسط جنگ نمیتونی بگی من کاره‌ای نیستم! حتی اگه اصلا مذهبی نیستید باید نسبت به چپ‌ها فوبیا داشته باشید. چون این‌ها با آزادی و این مسائل متعالی کاری ندارند. این‌ها نیهیلیست‌های سادیستی هستند که از از بین رفتن تمدن انسانی لذت می‌برند. باید اینجوری بشون نگاه کنید تا علت رفتارهاشون رو درک کنید. اگر یک قدم به این‌ها اجازه پیشروی داده بشه، پنج قدم جلو میان. شما به قدم پنجم‌شون فکر کنید نه به قدم اول‌ و دوم‌شون. اگه امروز برای جنین نجنگیم، فردا باید برای نوزاد بجنگیم. مثل قاسم سلیمانی که گفت برای حرم می‌جنگیم ولی رفته بود اسد رو نجات بده، شما هم رحم زن رو حرم در نظر بگیرید و الکی بگید جنین از هفته فلان به بعد انسانه و ازین بحث‌های مذهبی، اما به هفته‌ش و شرعش اهمیتی ندید ‌و جلوی چپ رو هرجا که بود بگیرید.

وقتی تحلیل وضعیت ارائه می‌کنم فکر می‌کنید راهکاره، وقتی راهکار میدم فکر می‌کنید تحلیل وضعیته!
در یک فضای آنارشیستی هیچ‌کس برای فرد دیگه‌ای تصمیم نمی‌گیره (و این تناقضی با اکتیویسم نداره. در آنارشی هم میشه با بدی‌ها و زشتی‌ها مبارزه کرد). ولی مگه الان در اون فضا هستیم؟ شما داخل یک جبهه جنگی هستید که یک طرفش گودزیلاهایی به نام دولت حضور دارند، و کینگ‌کنگ‌هایی در قالب شرکت‌های چندملیتی، و زامبی‌هایی در قالب چپ فرهنگی که گاهی مورد حمایت گودزیلا قرار می‌گیرند، گاهی مورد حمایت کینگ‌کنگ، و گاهی هر دو. باید اول تکلیف‌تون رو در جبهه فعلی مشخص کنید (چون نمی‌تونید تو سنگر بگیرید بخوابید. نمیذارند که بخوابید)، بعد برسیم به تکلیف‌مون در آنارشیسم.

نوشته مردم ایران ذاتا به روضه‌خوانی کشش دارند و دلسوزی شاهنامه‌ای برای پنجشیر هم از همین جنسه!.. سپس، چهارتا توعیت پایینتر، یک مرثیه سوزناک از یکی از کشته شدگان آبان ۹۸ گذاشته!

برای مسائل افغانستان، ژئوپولیتیک‌بازهایی با قلب آهنی هستند، به مسائل ایران میرسه در سوگ سیاوشند! اونم سیاوش هفده ساله‌ای که شاید در اعتراضات آبان، تصادفی در خیابان بوده. درباره ایران، یهو یادشون میفته همه‌چیز خلاصه به روابط قدرت نیست. مسائل انسانی و فلسفی زیادی وجود داره.

بلاتکلیف‌های نادان.

زیدآبادی مصداق کامل واژه cuckery در انگلیسی عامیانه‌ست. این کلمه یعنی جلو چشمت زنت رو اغوا کنند و نتونی هیچ‌کاری بکنی. یعنی بازندگی چنان در نسج ذهن فرد فرو رفته باشه که دیگه معنی برنده بودن رو نفهمه.
احمد مسعود با همه خام بودنش در سیاست، با یک فایل صوتی همه رو علیه پاکستان کرد. افکتی که امواجش حالا حالاها پیش خواهد رفت. کل جریان اصلاحات ایران در طول تاریخش از عهده چنین موج‌سازی موثر و مفیدی برنیومده.

https://news.1rj.ru/str/ahmadzeidabad/1915

اکانت پروپاگاندای رژیم بشار اسد نوشته همه میگن خروج آمریکا از افغانستان اولین نشانه پایان این امپراتوری بود اما من فکر می‌کنم اولین نشانه‌ش این بود که ایران یک پایگاه آمریکایی رو با موشک‌های بالستیک نابود کرد و آمریکا تلافی نکرد!

با گردان سایبری ارتش سوریه نمیشه بحث کرد وگرنه از مدیر اکانت می‌پرسیدم آمریکا اگر چه کار می‌کرد می‌گفتید «نه، مثل اینکه هنوز این امپراتوری شاخ کلفتی داره»؟ کدوم سناریو اگه پیش می‌اومد این رو می‌گفتید؟ هیچ سناریویی. اگه تلافی می‌کردند و یه جایی رو میزد که کنار نظامی‌ها مردم عادی هم کشته می‌شدند، می‌گفتید جنایت جنگی شد، وجهه اخلاقی آمریکا از بین رفت. امپراتوری به پایان رسید! اگه چندتا پالایشگاه رو میزد، می‌گفتید آمریکا زورش به زیرساخت بی‌دفاع رسیده، برای جبران تحقیرهایی که شد، زیرساخت رو هدف قرار میده! برای عمله‌های ترحم‌برانگیزی مثل شما که خودارضایی با مفاهیم استراتژیک، یک سرگرمی کامپیوتریه؛ حتی ریختن برگ درختان در پاییز هم نشانه پایان امپراتوری آمریکاست. پس فرقی نداره پایگاهی سالم بمونه یا نمونه، فرقی نداره نیروها از جایی خارج بشن یا به جایی وارد بشن.

جمهوری‌اسلامی داره امتناع روسیه در تحویل واکسن رو محکوم می‌کنه، البته در کمال نرمش و ادب. بعد اصلاح‌طلب توعیتری بل می‌گیره و می‌نویسه «عاقبت نگاه به شرق»!
معلوم نیست چجوری حساب کردن که هنوز روسیه رو در شرق سیاسی می‌بینند، یکم دیره برای این سوء‌تفاهم‌ها.. ولی این‌ها حتی در نگاه به غرب هم دچار انحراف چشم هستند. حتی اروپا در واکسن و خیلی از داروها، وابسته به آمریکاست. همون اروپایی که سوئیس و آلمانش خدایگان تولید دارو هستند. بد نیست اینفوگرافی‌هایی تهیه بشه درباره اینکه هر صنعتی چقدر لنگ چه کشورهاییه. برای بالا بردن اطلاعات عمومی مردم و همچنین جانوران آکادمیک، ضروریه. چند نسخه‌ش هم می‌تونیم بفرستیم پاکستان، که جشن گرفتن از شکست پنتاگون از پابرهنه‌ها، تا ببینند این مسئله که به جای واکسنی که نمی‌تونند بسازند و کم آوردن، دارند آویگان بی‌اثر رو تجویز می‌کنند تا عریضه خالی نباشه، از کجا آب میخوره.

آقامیری میگه برای حمایت از پنجشیر و «زن و بچه مردم» در افغانستان، لازم نیست جمهوری اسلامی حتما لشکرکشی کنه، کافیه یه زنگ بزنه به طالبان و بگه مخالفیم!
ترک‌ها در این موقعیت‌ها از یک کلمه استفاده می‌کنند: ایندیجَه! که یعنی همین الان! با یه جور حالت پوزخندی ادا میشه، که یعنی آره اونام همین الان میگن چشم شما گفتی دیگه تاجیک‌ها و شیعه‌ها رو نمی‌کوبیم.
این هم ادامه‌ای است از همون نگاه بالکنی، با این فرق که در پوشش غیرت پیچیده شده و معمولا با فریاد «نزن بی‌ناموس» ازون بالا ابراز میشه.

رسواسازی تهی بودن ظرف آرمانی جمهوری اسلامی و بی‌قطب‌نما بودنش، نباید به درخواست مساعدت از جمهوری اسلامی منجر بشه. مگه برای دفع طالبان باید از طالبان کمک گرفت؟ همونطور که قبلا نوشتم خوشحالم که این نظام در مواجهه با مسئله اقلیت‌های افغان اشتباه کرد و بشون پشت کرد، چون هر وقت این نظام در جایی دخالت کرده تلفات انسانی بیشتر شده. ضمن اینکه هر نوع به رسمیت شناختن کمک جمهوری اسلامی، به رسمیت شناختن دخالت‌های جمهوری اسلامی، و به رسمیت شناختن کل سیاست خارجی جمهوری اسلامیه، که چهل و چهار ساله مردم خودمون رو آواره صد و بیست کشور دنیا کرده.

بیشتر سرمایه‌ش در آمریکاست. چون دولت آمریکا متورمش کرده. و برای اینکه همچنان ازین تورم منتفع باشه، همونجا نگهش میداره. صرف اینکه گردش سرمایه سهل‌تر شده، که صرفا یک توسعه تکنولوژیک در بازاره، معنیش این نیست که از انحصار خارج شده‌. یک منِ هیچ‌کس الان میتونم بوسیله رمزارز در کسری از ثانیه پول رو به اون سر دنیا منتقل کنم، اما دولت اینجا و دولت اونجا مثل سگ دنبالم خواهند بود. اتفاقا کنترل دولت-ملت بر سرمایه قابل مقایسه با دهه هفتاد نیست. دولت اون زمان در برابر دولت الان، شبیه یک دکه روزنامه‌فروشی بوده.
این بحث‌ها درباره اسطوره و مذهب و این چیزها که نیست، دیتا میخواد. هر جمله شما رو با دیتا و شواهد میشه رد کرد. مثلا میگین سرمایه از کارتل‌ها خارج شده! که کاملا برعکسه، از هرزمان دیگه‌ای کارتلی‌تر شده. که از قضا حتی همین هم واکنش دفاعی سرمایه به تجاوزگری‌های دولت‌های غول‌پیکر بود.

در هشت ماه اول سال جاری میلادی، چین معادل بیش از ۲ تریلیون دلار صادرات داشته و ۱ و هفت دهم تریلیون دلار واردات. که مازاد تجاریش میشه مثبت ۳۶۲ میلیارد دلار!
۵۷ درصد صادرات متعلق به بخش خصوصی بوده.