Սերը Է՛… ♥️

🔺Հայտնի են եկեղեցական տոնացույցի օրերը

Տականքը նա է, ով հրաժարվում է իր ցեղի հավատից, լեզվից, մշակույթից` օտարի մոտ հաճելի երևալու համար։

Գ. Ն ժ դ ե հ

Խորեն Աբրահամյան ✊🏻✨

Հայրենիքը չի տրվում այնպես, ինչպես ժառանգվում է հայրենական հարստությունը: Դա ձեռք է բերվում ամեն մի սերունդի և նրա առանձին անդամի կողմից. ձեռք է բերվում հայրենաճանաչումով, հայրենապաշտությամբ, նրան արժանի դառնալու ձգտումով: Կարելի է հայրենիքում լինել, բայց հայրենիքից չլինել, կարելի է հայրենիքում ապրել, բայց և այնպես հոգեհաղորդ չլինել նրան: Կարելի է, վերջապես, իրավապես հայրենատեր լինել, իսկ հոգեպես՝ անհայրենիք:

Գ. Նժդեհ

Դուք հաշտվեցաք թուրքերուն հետ, բայց ինձ թույլ տվեք անհաշտ մնալու։

Զորավար Անդրանիկ

Աստված պահապան բոլոր ՀԱՅ ԶԻՆՎՈՐՆԵՐԻՆ 🙏🏻

Լեգենդ՝ Շառլ Ազնավուր 👏🏻🇦🇲

Բարի ու օրհնյալ կիրակի ամենքին 🙏🏻

📍🙏🏻Տաթևի Վանք

- Կոտորվո՞ւմ ես, ջրի չա՞փ էլ արժէք չունի արիւնդ՝ դու ես մեղաւոր, որովհետեւ թույլ ես...

- Կողոպտվո՞ւմ ես, տեր չե՞ս վաստակիդ՝ դու ես մեղաւոր, որովհետեւ թույլ ես...

- Շղթաների մէ՞ջ կը ծնեն, կ՛ապրեն, կը մեռնեն զաւակներդ՝ դու ես մեղաւոր, որովհետեւ թույլ ես...

- Կա՞խ է գլուխդ, խոնա՞րհ է ճակատդ, բռնութեան լծի տակ երկտակուա՞ծ է մէջքդ, պատուիդ տէրը չե՞ս, ցեղիդ սրբազան լեզուէն օգտուելու իրաւունքն իսկ չունե՞ս, վաղո՞ւց է ինչ եկեղեցիներիդ զանգերի քաղցր ղօղանջը չես լսում, առանց իտէալի եւ վեհութեան կը սողա՞ս միայն - ստրո՞ւկ ես՝ դու ես մեղաւոր, դու….

Գարեգին Նժդեհ

«Ես ձեզ բոլորիդ հոգուս չափ սիրեցի, բայց իմ ամենասիրելին և փառաբանյալ քաջը եղավ զորավար Մախլուտոն». Անդրանիկ Օզանյան

Սմբատ Բորոյանը ծնվել է 1875 թվականի օգոստոսի 15-ին Մուշ քաղաքի սուրբ Մարինե թաղամասում։
Մասնակցել է Առաքելոց վանքի կռիվներին, Սասունի 1904թ․-ի ինքնապաշտպանությունից մինչև Մայիսյան հերոսամարտեր։
Մահացել է 1956թ․-ին։

...Մայրը միշտ մայր է, որդիքն են տարբեր.
Մեկը կարող է լինել անտարբեր,
Մյուսի սրտից արյուն է կաթում,
Երբ նա մոր դեմքին ցավ է նկատում...

Պարույր Սևակ

Վազգենի վերջին ելույթն ու ժպիտը…

🙏🏻 Առավոտյան աղոթք

✨Խաչակնքում են աջ ձեռքով` խաչակնքվելիս երեք մատը (բթամատը, ցուցամատն ու միջնամատը) միացնում ենք իրար, որ խորհրդանշում է Սուրբ Երրորդությունը: Մյուս երկու մատները (ճկույթն ու մատնեմատը) միասին սեղմում ենք ափին, որը խորհրդանշում է Քրիստոսի կատարյալ Աստված և կատարյալ մարդ լինելը, և այդ երկուսը որպես մեկ միավորյալ բնություն (մատները սեղմված են իրար):
Ճակատը դրոշմելով` խորհրդանշում ենք կյանքը, ձեռքն իջեցնելով կրծքին` մահը, կրծքի ձախ կողմը դնելով` այս աշխարհի կյանքը, և կրծքի աջ կողմը` հանդերձյալ կյանքը: Խաչակնքվելիս դրոշմում ենք մեր ճակատը` հիշելով, որ երկնքում էինք, և ապա ձեռքն իջեցնում ենք դեպի սիրտը՝ մտաբերելով, որ երկիր ընկանք, երբ ձեռքը տանում ենք կրծքի ձախ կողմը, նշում ենք, որ ձախակողմյան (մեղավորների դասում) եղանք, ապա տանում աջ՝ հաստատելով, որ արդարների դասում ենք ցանկանում լինել: Խաչակնքվելիս երբ ձեռքը տանում ենք դեպի վեր, ուզում ենք ասել, որ մեր միտքը գամվեց խաչի վրա, և թող այսուհետև Քրիստոսի միտքն առաջնորդի մեզ: Երբ ձեռքը տանում ենք դեպի ներքև՝ ցանկանում ենք ասել, որ այլևս մեր մարմինը չէ, որ պիտի թելադրի մեզ, այլ` Քրիստոս: Ձեռքը ձախ ու աջ տանելով՝ ցանկանում ենք ասել, որ մեր ձեռքերը խաչվեցին խաչի վրա, և չար գործերի համար արդեն անպիտան են, և պիտի միայն բարին գործեն: Ձեռքը բացված տանելով դեպի սիրտը և ասելով «Ամեն», այսինքն՝ ճշմարիտ է, հաստատում ենք այս ամենը։

Հայն իր կյանքը պաշպանելու մեկ միջոց ունի միայն , մեկ պաշտպան, այն էլ զենքն է ու զինավարժությունը,․․․․ Զենքն է , որ մարդուն կռվելու ընդունակություն կտա և դիմադրության ոգի կստեղծի նրա մեջ։
Անդրանիկ Օզանյան

Ընկերներ ունեի ես,
Ընկերներ բակ ու թաղի,
Ընկերներ ամեն տեսակ,
Խենթության, խինդ ու խաղի...
Թաղի հետ քնում էինք,
Թաղի հետ զարթնում էինք,
Աղմուկով իրար գտնում
Եվ մի լուռ հառաչանքով
Իրարից զատվում էինք:
Մեզ համար քայլել չկար,
Երամով թռչում էինք,
Ինչ խոսել, ինչ շշնջալ,
Որոտում, ճչում էինք:
Եվ թեկուզ թաղը մեզնից
Օձիքը թափ էր տալիս,
Բայց էլի աչքի տակով
Նայում էր մեր խաղերին
Ու թաքուն ծափ էր տալիս:
Ինչ ասես` չէինք անում...
Քիվերին թառում էինք,
Նիզակով, պարսատիկով
Ծտերին վառում էինք:
Աքլորներ էինք լծում
Եվ ածուն վարում էինք...
Հավասար կիսում էինք
Բաղարջի պատառն անգամ,
Թե մի կերպ ճարում էիք:
Թե մեկի ոտքը ճամփին
Պատահմամբ փուշ էր մտնում,
Աշխարհը շուռ էր գալիս,
Բոլորիս գլխին մթնում:
Թե մեկիս տատը հանկարծ
Վտանգի հոտ էր առնում,
Ա'խ, նրա փեշը ծալ-ծալ
Բոլորիս համար բացվում,
Ճտերին պաշտպան կանգնած
Թխսամոր թև էր դառնում...
Ա~խ, ձեզ ուր փնտրեմ հիմա,
Ընկերնե'ր բակ ու թաղի,
Ընկերնե'ր խենթ ու խելոք,
Ընկերնե'ր խինդ ու խաղի...

Համո Սահյան

Փառք նրանց' հերոսներին, ովքեր վտանգն ու մահը հեգնել գիտեն. Նժդեն

Օրհնյալ ու խաղաղ կիրակի բոլորիս... 🙏