بارها‌ شاهد این اتفاق بودم‌ ، هر هنرمندی‌ که از دنیا میره کل فضای مجازی پر میشه از آثار‌ش‌ و یادش،
درحالی که‌ وقتی در قید‌ حیات‌ بود‌ همچین‌ توجهی‌ بهش نمی‌شد .

مطمئن نیستم این مطلب رو کجا خوندم یا شنیدم
ولی چیز خوبی بود که دوست دارم بازگو کنم:

علت اینکه آدما بعد از مردن محبوب میشن یا براشون دل سوزونده میشه، اینه که پرونده‌ زندگیشون بسته شده!

آدمی که زنده‌ست همچنان خیلی کارها میتونه بکنه، مثلا اگر موافق یک موضوعی ازش باشید ممکنه یه کار جدید و غیرقابل انتظار بکنه و همچیز رو بهم بریزه

اما وقتی کسی مرد، پرونده اون شخص بسته میشه و تموم کارهایی که کرده رو میشه کنار هم گذاشت و اصطلاحا قضاوتش کرد، دیگه زنده نیست که اعمالش هنوز بصورت متغیر باشن
کسی که مرده دیگه نمیتونه کاری بکنه که شمارو نا امید کنه، پس بسته به اعمالش میتونه مقدس بشه...

برای همینه که وقتی کسی میره، توجه بیشتری بهش هست تا زمانی که زنده‌ست

صبح که بیدار می‌شیم ، از دیشب فقیرتریم
نه قمار کردیم ، نه شب دزد به ما زده
نه حتی فعالیت اقتصادی انجام دادیم
ما فقط خواب بودیم...

ما بدو، آرزوهامون بدو.

رضایت پایدار معمولاً وقتی شکل می‌گیره که زندگی برای فرد قابلیت «پیش‌بینیِ نسبی» داشته باشه. یعنی فرد با یک دید تقریبیِ کُلی، بدونه که قراره با زندگی‌ش چیکار کنه و به کجا برسونه خودش رو. اگر این قابلیت پیش‌بینیِ نسبی، از دست بره یا مخدوش بشه، اضطراب و خشم جاش رو پر می‌کنه.