وضعیت یه جوریه که فقط تو حموم احساس تمیزی می‌کنم.

آدم‌هایی که دائما لقمه رو آماده می‌ذارن جلوت بهت آسیب می‌زنن. آدمی درسته که بهت کمک بکنه خودت اون چیزی که می‌خوای رو به دست بیاری.

هر جا ناراضی بودی اعتراض کن. حتی اگر فکر می‌کنی اعتراض تو چیزی رو تغییر نمی‌ده. چون گاهی زمان که بگذره دیگه واقعا نمی‌شه کاری کرد.

هی می‌گفتما چرا کسی برام استارز نمی‌زنه.
نگو فعال نبوده اصلا=))))))))))

از یه صفر و صدی بهت توصیه می‌شه که صفر و صدی نباشی‌‌. ویژگی ناجالبیه به کل.

هربار که برق می‌ره سه درصد از اون باقی مونده‌ی روانم هم باهاش می‌ره‌.

از هرچیز یک‌ طرفه‌ای فاصله بگیر. خیلی کم پیش می‌آد آخر این داستان‌ها قشنگ باشه.

درود بر حموم و تمیزی. زنده باد بوی لوسیون و دئودورانت و تونر‌. من بنده‌ی بوهای خوبم خدای من.

تا به اوج خشم و خستگی نسبت به شرایط ناجالبی که داری نرسی تغییرش نمی‌دی. برای من که این بوده تا به حال.

راستش گاهی از این که دیگه آدم‌های زندگیم مثل قبل مورد علاقه‌م نیستن ناراحت می‌شم.

یه جوری جلوی چشم‌هام قد کشیدی و بزرگ شدی که حس می‌کنم تو هر روزی که گذشت یه تیکه از خودم رو برات جا گذاشتم.

صبر کردن برای اتفاقی که نمی‌دونی می‌افته یا نه جهنم خالصه.

وقتی بلد نیستی به خودت احترام بذاری به احتمال نود و نه درصد در مواجهه با بقیه هم همینی. چون تو اصلا این کانسپت تو مغزت تعریف نشده کلا.

با این لایف استایل داغون همین که تریاک نمی‌کشم باید روزی سه‌بار خدا رو شکر کنم.

هربار که حرف می‌زنی دوتا دست‌هام رو می‌برم بالا می‌کوبم تو سر خودم. چی تو سرته جای مغز؟

قول می‌دم دیگه برای هیچ‌کس از خوابم نزنم.

یهو بیدار می‌شم و می‌بینم تموم اون لحظه‌های قشنگ تنها یه خواب بودن. حس و حال مزخرفیه.

یه بچه‌ی نق‌نقو نشسته توی سر من بهونه‌ی تورو می‌گیره. وگرنه که خودت می‌دونی من اهمیتی نمی‌دم.

دارم برای زیستن تلاش می‌کنم ولی اگر هم پیش بیاد همه‌چیز رو ول می‌کنم و می‌رم.

گاهی هم نیاز دارم یه چیزهایی رو بهم یادآوری کنی. می‌دونما ولی تو دوباره بگو.