IT'S WAR.

تو اوج کتاب، سی صفحه آخر، رفتم سر کلاس.
ولمان کنید

اسپویل شدید که اگه قصد دارید آواز آشیل رو بخونید نباید حتی تصادفا نگاش کنید:
پاتروکلوس داره میمیره و فقط نگران اینه که به دست هکتور کشته نشه چون اگه هکتور بکشتش، آشیل میخواد انتقام بگیره و تو پیشگویی اومده که بعد از اینکه آشیل هکتور رو بکشه، خود آشیل میمیره😭😭😭 نه یعنی داره جون میده بازم به فکر آشیله. بمیرم

پس گی های خوشحال کی؟
انقد گریه میکنم تا بمیرم.
(اسپویل زیاد)

«لحظه‌ای بی حس می‌ماند و چه خوشایند است که برای آخرین بار تجربه‌اش می‌کند؛ و سپس بر زمین می‌افتد.»

همینجا میشینم انقد گریه میکنم تا بمیرم.

«صورتش رو از درون آب میبینم، همانند یک ماهی که به خورشید می‌نگرد. اشک هایش جاری می‌شود؛ اما نمی‌توانم پاکشان کنم‌.»

میشه بگی از چه انتشاراتی گرفتی کتابتو؟ چون گفتی بدون سانسوره🥲 چاپش قدیمیه ینی؟

نه قدیمی نیست
انتشارات آذرباد ترجمه‌ی نوید عاشوری

کاش یه خونه فقط برای خودم داشتم. مهم نبود کوچیک باشه یا زشت و کثیف یا حتی شکسته و خراب؛ مهم این بود که کسی اون دور و بر نبود تا وقتی دست رو شقیقه‌م می‌ذارم بپرسه "سرت درد گرفت؟"، وقتی آه می‌کشم بپرسه "چرا آه کشیدی؟" و وقتی حرف می‌زنم مخاطبم باشه. کسی نمی‌بود که مجبور بشم صدای افکارشو دم به دم بشنوم. کسی سرک نمی‌کشید توی اتاق و حیاط تا ترکه‌ چوبی پیدا کنه باهاش سر به سرم بذاره.

کسی نمی‌بود تا به کاغذ مچاله‌ها گیر بده؛ به لیوان‌های نشسته، به ترک روی دیوار و گل آب ندیده‌ی توی گلدون. به زمین و به صدای ترق و تروق و به عود؛ به صدای کوبیده شدن در. به لک روی آینه، به بوی لاک غلط‌گیر. به یخ افتاده روی فرش، به لکه‌ی خون روی ملحفه. یه نفر اونجا زندگی می‌کرد، آثار زندگی‌شم معلوم می‌شد، کسی هم کاری به کارش نداشت. بهتر بود از اینکه یه عالمه آدم یه جا زندگی کنن و انتظار داشته باشن همه‌چیز جوری باشه که انگار کسی اونجا زندگی نمی‌کنه‌؛ که روی همه‌چیز روکش پلاستیکی بذارن، بوی تاید و شوینده بدن، برق بزنن، و اگه یه تار مو از سر جای خودش تکون بخوره، لبخند شق و رق‌شون بشکنه هزار تیکه بشه.

خیلی وقت می‌شه که دیگه تو خیابون تلفن عمومی یا تلفن عمومی‌ای که سالم و درحال استفاده باشه نمیبینم. چه برسه به باجه تلفن. این واقعا وحشتناکه. یعنی ما تو نسلی هستیم که تقریبا هیچکدوممون از تلفن عمومی استفاده نکردیم. نمی‌گم که ای وای قدیما بهتر بود یا کاش پیشرفت نمی‌کردیم، من طرفدار راحتیم‌، نگرانی من جای دیگه‌ست. منظورم اینه که چه بلای قراره سر سازمانای مخفی بیاد؟ از کجا دیگه وارد سازمانشون میشن. شاید بخاطر همین سازمانای مخفی منحل شدن.
اگه شما یکی از داوطلبای عضویت به یه سازمان خیلی خیلی سری و اسرار آمیز و نسبتا جادویی بودید، و بخاطر نبود تلفن عمومی دیگه نمیتونید وارد بشید، واقعا متأسفم... امیدوارم راهی پیدا کنید دوباره‌.
#can_you_hear_me

می‌دونید به ماهی‌ای که خوابه چی میگن؟

هیچی نمیگن و میذارن یکم بخوابه.
آخه: