«لأنك شديد الصبر ، ظنوا أنك لا تشعر»
چون صبرت زیاد بود،گمان کردند چیزی حس نمیکنی.

ادمی در سیرعشق از عشق، سیر میشود
عشق مانند آن فریادی‌ست که در دل کوه سر می‌دهیم و کوهستان به طنین در می آید.
بند بند وجودش میلرزد و گاه می‌ریزد و نابود می‌کند.
در ملت عشق زمانی می‌رسد که عاشق همه چیز خود را بر باد رفته می‌بیند و درمان آن شعر است. چه خواندنش و چه سرودنش!
شعر جگر پاره پاره را تسکین می‌دهد و زخم‌ها را وصله پینه میکند، شعر کیمیاگری حاذق است.
برای یک عاشق مرگ بی معناست و هرروز
هزاران خورشید تابان در دلش روشن میشود هنگامی که لبخند معشوق را می‌بیند، موهایش را رقص‌کنان در باد تماشا می‌کند و به چشم هایش می‌نگرد. عاشقی طریق بیگانگی‌ست؛ بیگانگی با این دنیا و ادم‌هایش. چشم هایت را می‌بندی و هیچکس را جز او نمیبینی!
برای عاشق تنها یک واژه است که میل دارد با اندیشه به آن شب‌ها را به پایان برساند
ساده ترین واژه دو حرفی به نام "او"
#خرده‌نوشته

رنگ می‌بازد سراپایم به یک پروازِ دل

کتابی که برای امتحان نهایی ادبیات خریدم✨
یکی از طلایی ترین جملاتی که مربوط به درس نیست، ولی خودش درسه.

‏همه میگن مشکلت رو بزرگ نکن. من مشکلم خانواده‌ست، چجوری میتونم مشکلم رو بزرگ نکنم وقتی خود اون مشکل منو بزرگ‌ کرده؟

اگر بخوام تمام زندگی خودم، چه حال و چه اینده و گذشته رو توصیف کنم فقط این تیکه شعر به ذهنم میرسه "سالها سوختیم و دود نداشت"
همین بود که ادم‌های دور و اطرافم به بدترین شکل ممکن قضاوتم کردن و دلم رو شکستن
دودی نبود اخه! ندیدن که دارم میسوزم
ولی من میدونم اون روزی میرسه که شعله های آتش زبانه میکشن. اون موقعست که دیگه خبری از دود نیست، اتیش خالصه. سوزنده و نابود کننده !

احساساتم دنبال بهونست که فوران کنه و بزنه بیرون

که بسوزی تو و دود از تو نخیزد هنر است
- محتشم کاشانی

زندگی تو ایران خیلی جالبه. تو در تمام زندگیت حتی وقتی فک‌ میکنی تماما برای خودت زندگی میکنی در حقیقت داری برای دیگران زندگی میکنی.
این تفکر تا سالها قراره ادامه پیدا کنه و حقیقتا تغییر این شرایط سخته. پدر و مادر هممون مسافرت خوب نمیرن، خوب نمی گردن، خوب نمی پوشند، خوب نمی خورند تا بتونن هزینه زندگی ما رو فراهم کنن. پول جمع میکنن تا بتونن جهاز دخترشون رو در اینده بخرن یا سرمایه بدن دست پسرشون که بتونه کار کنه
من و تو هم دقیقا قراره همینکارو بکنیم چون صفر تا صد زندگی و کار بچه‌هامون با ماست. والدینمون پول در میارن تا ما استفاده کنیم، ما کار میکنیم تا بچه هامون استفاده کنن و ...
اما وقتی به فرهنگ و نوع زندگی اونوریا نگاه و فکر میکنم حس میکنم بیشتر از ما زندگی میکنن. بعد از ۱۸ سالگی بچه میتونه مستقل بشه و بره برای خودش خونه بخره با پول خودش! مادر پدر کمک انچنانی بهش نمیکنن تو فرهنگشون همینه
کسی فکر حرف مردم و جهاز برای دخترش نیست. تامین وسایل و هزینه های زندگی مشترک با دو طرف یک رابطس
نمیدونم ولی خب فکر میکنم این مدلی بهتره. تو یک عمر زحمت کشیدی و سختی به جون خریدی که بازم هیچ استفاده ای ازش نکنی؟ همش دل نگران باشی پولاتو خرج نکنی تا برای بچه هات یچیزی بمونه.

.