I will always
honestly,
truly,
completely,
love you

من ، همیشه دلش می‌خواست فرد مهمی باشه ؛ ولی نبود . نه بهترین رفیق کسی ، نه مهم ترین آدم زندگی کسی ، نه عشق اول کسی و نه .. هیچی .

به مناسبت روز فردوسی باید بگم که:

چندسالتون بود که فهمیدید
«چو ایران نباشد تن من مباد
«بدین/در/بر این بوم و بر زنده یک تن مباد»
درواقع سرودهٔ فردوسی نیست؟!
یا حتی
«بسی رنج بردم در این سال سی
عجم زنده کردم بدین پارسی»
و یا حتی
«چنین گفت پیغمبر راستگوی
ز گهواره تا گور دانش بجوی»
و اکثر ابیاتی که فردوسی رو به زن‌ستیزی و نژادپرستی متهم می‌کنه.

بیت‌هایی که نوشتم، بیشتر از هر بیت دیگه‌ای از شاهنامه در فضای مجازی و کتاب‌ها به اشتباه نوشته و منتشر شده‌ان، جزو اون‌ بیت‌هایی هستن که طبق پژوهش‌ها منسوب شدن به فردوسی و درواقع خودش نسروده و توی هیچ‌کدوم از نسخه‌های معتبر از شاهنامه هم پیدا نمی‌شه (مسکو، ژول مول و خالقی مطلق). فکر کنید فردوسی بنده‌خدا این‌همه زحمت کشیده که تهش مردم با شنیدن اسمش بیت‌هایی که مال خودش نیستن رو به یاد بیارن. :′)
متأسفانه خیلی از افرادِ مشهور در فلسفه و ادبیات مثلِ فروزان‌فر و دینانی هم به دلیل نبودِ منابع کافی و یا کاهلی از جعلیات اطلاعی نداشتن و توی نوشته‌ها و گفته‌هاشون این بیت‌ها رو به‌کار بردن.

بعضی از بیت‌هایی که به فردوسی منسوب شدن درواقع هیچ ربطی به شاهنامه ندارن و به‌صورت بیت‌های الحاقی‌-به‌-شاهنامه سروده شدن، و بعضی از این بیت‌ها، بیت‌هایی‌ان که شاعران بر وزن و سیاقِ فردوسی سرودن و به نسخه‌های شاهنامه هم الحاق نشدن اما به دلیل کمبود دانش عمومی به‌عنوان بیت‌‌هایی از شاهنامه در میان مردم راه پیدا کردن، که خب بهتره ما از این موضوع آگاه باشیم و به‌ اشتباه ادامه‌ش ندیم.

«چو ایران نباشد تن من مباد/ بدین بوم و بر زنده یک تن مباد»
این بیت شاید مشهورترین بیتِ شاهنامه باشه که با ایجاد تحریف در یکی از بیت‌های شاهنامه ایجاد شده و خب احتمالاً چون شورِ ملیِ خاصی رو در ما برمی‌انگیزه، محبوب شده.
بیت اصلی در داستانِ «رستم و سهراب» اینه:
«نباشد به ایران تن من مباد/ چنین دارم از موبد پاک یاد» (بر مبنای تصحیح شاهنامه خالقی مطلق، جلد ۲، ص ۶۶، شماره ابیات ۵۹۷ تا ۵۹۹)
به گفتۀ ابوالفضل خطیبی (شاهنامه‌پژوه معاصر) احتمالاً محصول دست‌کاری یکی از شاعران معاصر به نام نوبخت بوده و به این شکل تغییر پیدا کرده‌ و مصرع دوم هم با کلیت  فضای شاهنامه در تناقضه.

«بسی رنج بردم در این سال سی/ عجم زنده کردم بدین پارسی»
این بیت برخلاف بیت قبلی با ایجاد تحریف و یا تغییری در بیت‌های شاهنامه به‌‌وجود نیومده، بلکه ظاهراً یک نفر دیگه سروده و به نسخه‌های متأخر شاهنامه الحاق شده. با وجود این‌که خیلی هم معروفه اما در نسخه‌‌های کهن و اصلیِ شاهنامه وجود نداره. دلیل دیگه‌ای که ثابت می‌کنه این بیت قطعاً سرودۀ فرودسی نیست، و توی مقاله‌ای که پیوندش رو پایینِ متن گذاشتم هم بهش اشاره شده، معنیِ واژۀ «عجم»ئه که معنیش در دوران فردوسی فرق می‌کرده و معنی منفی‌ای داشته و فردوسی حتی یک‌بار هم از این واژه در شاهنامه استفاده نکرده.

«چنین گفت پیغمبر راستگوی/ ز گهواره تا گور دانش بجوی»
این بیت هم به فردوسی نسبت داده شده و در هیچ‌کدوم از نسخه‌های قدیمی شاهنامه پیدا نمی‌شه.
محمد دبیر سیاقی:«...مصراع دوم این شعر، سرودهٔ میرزا ابوالقاسم فخرالاسلام، از مقامات وزارت معارف است، و آن را در سال ۱۳۱۵، که سال مبارزه با بی‌سوادی بود، سرود. اما مصراع اول آن از کسی دیگر است و بعدها به آن افزوده‌اند.»

پیوند مقاله.
پیوند مقاله.
می‌تونید این رشته‌استوری رو بخونید.
پادکست رخ هم توی سه قسمت داستان زندگی فردوسی و شاهنامه و داستان‌هاش رو توضیح داده می‌شه ازش استفاده کرد.
Cr

وقتی اشک آدما موقع تعریف کردن چیزی در میاد یعنی واقعا بابتش اسیب دیدن

درد کجا بود ؟!
آنجا که در مخمصه ی عشق فرو ریختم،
اما هیچکس کمی
دست به سمت دامان منِ بی ثمر نیاورد .

ولی من حقم نیست اینجوری باهام رفتار شه

یه جا متنی به چشمم خورد که نوشته بود :

" یه تایمی انرژی بینهایت زیادی برای گوش کردنِ درد ها و مشکلات دیگران داشتم، آدم های غریبه که تنها نشونه ایی که ازشون داشتم پروفایل و اسم اکانتشون بود، ساعت ها از مشکلات و اتفاقات دردناکِ زندگی بی معناشون یا پر معناشون میگفتن و من با دقت تک تک حرف هاشون رو میخوندم و در جواب راه حل هایی ارائه میکردم که خودم با پوزخندی از کنارشون گذر میکردم
و بعد با فرستادن یک تشکر و قلب قرمز و خداحافظی راهمون از هم جدا میشد
ولی مسیر هامون خیلی متفاوت از هم بود، اونها حداقل خالی میشدن ولی من
پُر تر میشدم چون سعی می‌کردم با تمام وجود خودمو جای اونها بزارم و همین باعث می‌شد منم سهمی از درد هاشون داشته باشم باعث می‌شد بیشتر درد بکشم..."

و حسش کردم. حس‌ها زنده شد و خاطرات رنگ گرفتن و حرف دلمو زد :)

کاش اونقدری که جیش داشتم پول داشتم.

در ستایش سر انگشتان او

ای در دل من، میل و تمنا، همه تو!
وندر دل من، مایه سودا، همه تو!
هر چند به روزگار در می‌نگرم
امروز همه تویی و فردا همه تو
- مولانا

"دیر کردی نیمه عاشق‌ترم را باد برد..."

تنها امیدم این است
که روزی تو بفهمی چقدر دوستت داشته‌ام.
- آلبر کامو