خنده می‌بینی ولی از گریه‌ی دل غافلی
خانه‌ی ما اندرون ابر است و بیرون آفتاب

گفتم تو شیرین منی
گفتا تو فرهادی مگر
گفتم که ویرانت شدم
گفتا تو آبادی مگر؟

از مَکُن گفتن، زبانم موی شد
او هنوز از جور، مویی کَم نکرد

رفتم از خالق بخواهم یک دو روزی مرگ را
پاسخ آمد به خیالت زنده بودی تا کنون؟

«دیدم که پوستم از انبساط عشق ترک میخورد..»

و قسم به رخنه‌ی شوق در هنگامه‌ی اشک
که آرزوها، آرزو نمی‌مانند.

اکتبر تموم شد ولی من هنوز fell in ga هستم

می‌خوام اقلاً یک نفر باشد که من با او از همه‌چیز همانطور حرف بزنم که با خودم حرف می‌زنم.

- داستایوفسکی

واقعا خسته شدم از بس واسه هر چیز کوچک و مسخره‌ای استرس گرفتم. بسه دیگه.