کاش همستر بودم. نه درسی، نه استرسی، فقط تپ تپ.

حکم ماشینی رو دارم که داره روی رینگ‌هاش حرکت می‌کنه.

مدت‌هاست که نه درست کتاب خوندم، نه فیلم دیدم، نه نوشتم، نه زندگی کردم. فقط دویدم و دویدم.

من عاشق اون زی زی گولوییه بودم. :))

قلب کوچکش استعداد بی‌پایانی برای دلتنگی داشت. گاهی حتی دلش می‌توانست برای ابر کوچکی که سال‌ها پیش به آن خیره شده بود، تنگ شود. همه چیز در او رد مبهمی از اندوه باقی می‌گذاشت.

من واقعا دلم میخواد تابستون رو مثل عکسای توی پینترست زندگی کنم و بگم آره تابستون فصل موردعلاقمه، ولی ترکیب گرما و امتحانا و فشار روانی و سامرتایم سگنسی که دچارش شدم هیچ جوره نمیذارن تابستون رو طوری که دلم میخواد بگذرونم.

یه جوری تحت فشارم که دلم می‌خواد بیام غر بزنم ولی مغزم حتی برای تولید غر هم توان نداره. :)))

In an attribution to his linguistic works. RIP "the father of modern linguistics"

من اینجا بدنیا اومدم و بزرگ شدم اما هنوزم به نظرم زندگی تو این فصل غیرممکن میاد.

متاسفانه تا اخر تابستون قراره شاهد غر در مورد گرما باشین.

آخرین تلاش‌های من برای درس خوندن: رنگی رنگی کردن جدول‌ها و جزوه.

کتاب، کم مونده واسه چشم‌ها مختصات بده و بگه قرار گرفتن چشم در فلان درجه، فلان معنی رو می‌ده.

البته که خوندن در مورد زبان بدن جذابه ولی نه وقتی داری زیر فشار و حجم درس‌ها پاره می‌شی.

همین الان از یه ناشناس لاس جدید یاد گرفتم. :)))

محدثه واسم یه بی‌ال جدید فرستاد و منم قصد دارم شروعش کنم.

مشخصه داریم زیر فشار درس جون می‌دیم یا بیشتر توضیح بدم؟