خب دیگه. خدایا شکرت. دیگه چیزی از زندگی نمی‌خوام.

اگر بودی به جای این همه لب، تنها به لب‌های تو فکر می‌کردم؛ اما نیستی.😔

تعداد انسان‌های نورودایورجنت زیاد نشده، به تشخیص‌دادنشون اهمیت بیش‌تری داده می‌شه. انسان‌های کوییر زیاد نشدن، قوانینی که طبیعی‌ترین حقوق انسانی‌شون رو سلب می‌کنه مقداری کمتر شدن و راحت‌تر می‌تونن خودشون باشن، اون‌ هم نه همه‌ جای دنیا. جوون‌ها بی‌بندوبار نشدن، شما یاد گرفتید که اطاعت بی‌قیدوشرط نشونه‌ی احترامه حتی وقتی بابتش به خودت آسیب می‌رسه. "زمان ما اینطوری نبود." زمان شما اظهارنظر کردن درباره‌ی تعداد بچه‌ها، شکل‌ بدن و درآمد یه‌ آدم هم قابل قبول بود، طبیعتا حس نمی‌کنی چیزی مشکل داره.

یه جوری هی داره به مشکلات و دغدغه‌هام اضافه می‌شه که حس می‌کنم حتی قبل از تموم شدن امتحانات، منفجر می‌شم.

چنل موردعلاقه‌ام که هر بار پست می‌ذاره، انرژی می‌گیرم. :))

من از گلاب بدم میاد و امید هر موقع حوصله‌اش سرمی‌ره، روی من گلاب اسپری می‌کنه تا هرهر به واکنشم بخنده. چرا؟ چون بنظرش واکنشم شبیه کرولیه وقتی که بهش آب مقدس می‌پاشن. :)))

از لحاظ روانی این جسدمه که داره درس می‌خونه.

چرا انقدر در مورد گرما غر می‌زنیم:

منم هستم.

احساس می‌کنم قراره حتی قبل از یکشنبه بمیرم.

عزیزم فردا شب

اگه دنیای دیگه‌ای وجود داشت، فردا شب همین موقع‌ها می‌بینمت سونبه❤️

امید با دوستاش بیرون بود. یه جا نمایش غدیر اجرا می‌کردن، اینام رفتن نشستن دیدن. بعد الان اومد واسم نمایش رو تعریف کرد و عوضی یه جوری تعریف کرد که از خنده دل درد گرفتم. :)))

حقیقتا دلم می‌خواد بیام غر بزنم ولی متاسفانه حتی وقت غر زدن هم ندارم..‌.

عمیقا به کسایی که فردا یه دونه امتحان دارن حسودیم می‌شه.

در حال حاضر روحم رو به بستنی، نوشیدنی خوشمزه‌ی یخی و سایر مشتقات بستنی و نوشیدنی‌های سرد می‌فروشم.