سلام میخواستم درمورد روانشناسی بپرسم
اینده کاریش و اینکه فقط تو دانشگاه های تاپ اینده ای داریم؟ و اینکه اشباع نشده این رشته؟

سلام *-*
رشته‌ی روانشناسی گرایش‌های مختلفی داره که بسته به علاقه‌ می‌تونی در زمینه‌ی درمان، آموزش، تحقیقات، مراکز استثنایی، مشاوره، روانشناسی صنعتی و سازمانی و ... فعالیت کنی. روانشناسی اشباع نشده و به قول یکی از استادهامون حالا حالاها هم اشباع نمی‌شه و وضعیت شغلی خوبی داره اما دیربازدهه. یعنی اگه قراره تو حیطه‌هایی مثل درمان فعالیت کنی باید به فکر ادامه‌ تحصیل در مقاطع ارشد و بالاتر هم باشی.
اصلا! روانشناسی رشته‌ایه که خیلی به توانایی و تلاش خودتون بستگی داره. دانشگاه تاپ ممکنه موقعیت و استاد‌های بهتری فراهم کنه اما در نهایت برای اینکه تو این رشته کاردرست باشی باید شخصا کلی دوره بگذرونی و مطالعه‌ی خیلی بالایی داشته باشی. من روانشناس‌های فوق‌العاده‌ای رو دیدم که تحصیلاتشون رو دانشگاه‌های رده پایین گذروندن و روانشناس‌های بی‌سوادی که از دانشگاه‌های تاپ فارغ‌التحصیل شدن.
شرایطش برای اپلای هم نسبتا خوبه و گرایش شناختی‌ و نوروساینس در مقاطع بالاتر شرایط اپلای خیلی خیلی خوبی داره.
امیدوارم خوب توضیح داده باشم و اگه بازم سوالی داشتی خوشحال می‌شم جواب بدم.❤️

مکان یکسان، ساعت یکسان، کیری بودن یکسان، فقط زمان گذشته👍

من در اکثر روزهای زندگی:

لحظه‌هایی که با کنجکاوی درس می‌خونم و لذت فهمیدن رو می‌چشم، عمیقا احساس زنده بودن می‌کنم.

بحث‌های دیشب من رو به یاد این انداخت.

امیدوارم زنده باشم و روزی رو ببینم که ایرانی جماعت خودش رو حلل المسائل ندونه و دهنش رو توی چیزهایی که نمی‌دونه ببنده.

ساعت ۴ صبح گفتم می‌خوابم تا ظهر که کلاس عصر رو اوکی باشم بعد الان از ساعت ۸ بیدارم. :)))

کلاس رو زنده موندم اما امشب دیگه از درس خبری نیست. چون احساس می‌کنم باید برگردم به مورنینگ پرسن بودن.
رد شدن‌ها این روزها از زمین و زمان واسم می‌باره و با هر گزش به خودم می‌گم عیبی نداره. این هم می‌گذره و نمی‌دونم چندتا گذشتن دیگه واسم مونده.
چی داشتم می‌گفتم؟ آها، انسان صبح بودن. انسان صبح بودن فرصت انسان بیرون بودن رو فراهم می‌کنه و باید سعی کنم بیشتر انسان بیرون بودن باشم.
سکوت و تنهایی شب لذتی وسوسه کننده داره اما زمینی سست. زیاد زیر پام محکم نمی‌مونه و می‌دونم که زود سر در زمینم می‌کنه.
دوباره رشته‌ی کلام رو توی کلاف فکری‌ام گم کردم اما مهم نیست‌. چون زودتر باید انسان صبح بشم و درس بخونم.

علاقه‌ام به ایشون باعث شد یادگیری فرانسوی رو شروع کنم. :))

بالاخره فصل دوش رو تموم کردم و باز هم اشکم در اومد. :))

در اولین تلاش انسان صبح بودن شکست خوردم اما عیبی نداره. چون اجازه ندادم یکبار دیگه همزمان شدن اتفاقات بد با دیدن سریال موردعلاقه‌ام، باعث دراپ کردنش بشن. شاید بالاخره دارم یاد می‌گیرم که در میان رنج‌ها زندگی کنم و به قول نامجون dance in the rain کنم. تازه، تونستم بعدش بستنی خوشمزه بخورم و بخاطرش خرسندم‌. حالا هم می‌خوام آیس لاته‌‌ای که آماده کردم رو بخورم و درس بخونم و به اینکه چطور دوباره کلاس طولانی بعدازظهر رو دووم بیارم فکر نکنم.