من در اکثر روزهای زندگی:

لحظه‌هایی که با کنجکاوی درس می‌خونم و لذت فهمیدن رو می‌چشم، عمیقا احساس زنده بودن می‌کنم.

بحث‌های دیشب من رو به یاد این انداخت.

امیدوارم زنده باشم و روزی رو ببینم که ایرانی جماعت خودش رو حلل المسائل ندونه و دهنش رو توی چیزهایی که نمی‌دونه ببنده.

ساعت ۴ صبح گفتم می‌خوابم تا ظهر که کلاس عصر رو اوکی باشم بعد الان از ساعت ۸ بیدارم. :)))

کلاس رو زنده موندم اما امشب دیگه از درس خبری نیست. چون احساس می‌کنم باید برگردم به مورنینگ پرسن بودن.
رد شدن‌ها این روزها از زمین و زمان واسم می‌باره و با هر گزش به خودم می‌گم عیبی نداره. این هم می‌گذره و نمی‌دونم چندتا گذشتن دیگه واسم مونده.
چی داشتم می‌گفتم؟ آها، انسان صبح بودن. انسان صبح بودن فرصت انسان بیرون بودن رو فراهم می‌کنه و باید سعی کنم بیشتر انسان بیرون بودن باشم.
سکوت و تنهایی شب لذتی وسوسه کننده داره اما زمینی سست. زیاد زیر پام محکم نمی‌مونه و می‌دونم که زود سر در زمینم می‌کنه.
دوباره رشته‌ی کلام رو توی کلاف فکری‌ام گم کردم اما مهم نیست‌. چون زودتر باید انسان صبح بشم و درس بخونم.

علاقه‌ام به ایشون باعث شد یادگیری فرانسوی رو شروع کنم. :))

بالاخره فصل دوش رو تموم کردم و باز هم اشکم در اومد. :))

در اولین تلاش انسان صبح بودن شکست خوردم اما عیبی نداره. چون اجازه ندادم یکبار دیگه همزمان شدن اتفاقات بد با دیدن سریال موردعلاقه‌ام، باعث دراپ کردنش بشن. شاید بالاخره دارم یاد می‌گیرم که در میان رنج‌ها زندگی کنم و به قول نامجون dance in the rain کنم. تازه، تونستم بعدش بستنی خوشمزه بخورم و بخاطرش خرسندم‌. حالا هم می‌خوام آیس لاته‌‌ای که آماده کردم رو بخورم و درس بخونم و به اینکه چطور دوباره کلاس طولانی بعدازظهر رو دووم بیارم فکر نکنم.

ولی تلخی بعد از شیرینی خوشمزه‌تره تا تلخی بعد از شوری.