سونبه با خودش بارون اورده و الان تنها چیز قشنگ زندگیم همینه :))

دلم زندگی کردن می‌خواد.

تو لیست اهداف سال جدیدم نوشتم "زندگی کردن"

جوری که تا دلم یه ذره خوش می‌شه از تو دماغم درش میاره...

همیشه می‌تونه کاری کنه که احساس رقت‌انگیز بودن کنم.

با من حاضر بشید بریم که ۲۴ ساعت با سایت دانشگاه درگیر باشیم.

مغز عزیز تو که این همه کار رو انجام میدی چی می‌شد یه چند بارم با صدای بلند کارایی که انجام می‌دادی رو اعلام می‌کردی که من الان انقدر فیزیو نخونم؟

مثلا "در حال انتقال پیام به مدار پاپز" "پتانسیل وارد مامیلاری بادی هیپوتالاموس شد" " تثبیت یادگیری انجام شد"

حالم خوب-

زمستون تموم شد و من تازه اولین نارنگیم رو خوردم.

زندگیم زیبا نیست.

خستگی رو زندگی می‌کنم.

I struggle with energy management more than time management cause I got a low battery all the time.

Need a break from everything.

چند دقیقه تعامل باهاش کافیه تا منو برای ساعت‌ها به بحران وجودی عمیقی پرتاب کنه.

نیاز دارم یه روز بارونی رو قدم بزنم و به چندتا کافه سر بزنم تا بوی قهوه و بارون رو با هم حس کنم اما نه وقت دارم، نه پول و نه بارون‌.

I really should go back to studying.

موقع درس خوندن چای می‌ریزم و هر بار غرق درس می‌شم یادم میره و چای یخ می‌کنه، می‌ریزمش و دوباره این‌‌ چرخه تکرار می‌شه.

تا سرم رو بلند می‌کنم غم میاد می‌شینه کنارم.