تا سرم رو بلند می‌کنم غم میاد می‌شینه کنارم.

کتری رو روشن می‌کنم و منتظر می‌مونم. امروز زیادی کافئین مصرف کردم اما خسته‌ام. خیلی خسته. آهنگ بعدی پلی می‌شه. Paralyzed. پرت می‌شم به چند سال پیش. روز‌های اولی که دیلی زدم. این اولین آهنگی بود که توی اون چنل گذاشتم. خوب یادمه. حافظه‌ی عجیبی برای بعضی چیز‌ها دارم. چیزهایی که کاش هرگز به یادم نمی‌موندن. آب جوش میاد. ساشه‌ی کاپوچینو رو توی ماگ خالی می‌کنم. تماشای غرق شدن ذره‌ها توی آب جوش رو دوست دارم. هم می‌زنم و فکر می‌کنم. چند سالی گذشته. خیلی چیزها تغییر کرده. من تغییر کردم؟ شاید آره شایدم نه. ماگم‌ رو روی میز می‌ذارم. کاغذ باطله‌های پر شده که دیگه جای خالی ندارن رو توی سطل می‌ریزم. کتاب‌هام نامرتب روی هم چیده شدن. یکی رو برمی‌دارم و دوباره همونطور بقیه رو روی هم می‌چپونم. واقعا تغییر کرده یا فقط دارم وانمود می‌کنم تغییر کرده؟ چه اهمیتی داره؟ آدم‌ها به خیلی چیزها وانمود می‌کنن. من هم وانمود می‌کنم که توی جاده‌ی بزرگ به جای لبه‌ی باریک قدم می‌زنم. وانمود می‌کنم پیچ‌ خوردن پام بیشتر خنده‌داره تا ترسناک. می‌شینم و می‌نویسم "تا وقتی بتونم قدم بردارم جاده یا لبه، خنده‌دار یا ترسناک، چندان اهمیتی نداره."

هیچ چیز خوب پیش نمی‌ره‌. در حال حاضر همه‌ی بخش‌های زندگیم نامیدکننده‌ان. ادامه می‌دم نه برای اینکه امید دارم نتیجه‌ای‌ بگیرم، ادامه می‌دم برای اینکه تنها کاریه که می‌تونم انجام بدم.

یه اتفاقات عجیب‌غریبی واسم میفته که مامانم هر بار با حالت "این دفعه دیگه میمیره" می‌دوه طرفم.

مود من به زندگی:

No seriously WTF?

تو خونه همیشه منو بخاطر انجام کارهایی که بخاطر زحمت زیادشون کسی انجام نمیده مسخره می‌کنن.
بعد طرف بهم‌ می‌گه "کلا آدم تنبلی هستی نه؟" :)))

تو این هوا فکر کنم فقط منم که خونه نشستم.

و حرص می‌خورم.

از ترکیبات بهشتی خرما می‌تونم به خرما و ارده اشاره کنم.

₊✧ a tiny vlog: let’s make Latte and chill ☾⋆⁺

دلم برای کتاب خوندن تنگ شده.

وضعیت رابطه‌‌ام با فامیل اینجوریه که زن داداشم پیام داده که دختر عموم شماره‌ام رو ازش خواسته. :)))

داشتم فکر می‌کردم که تو the one that got away منی.

چند روز پیش یهو به این فکر کردم که چی می‌شد اگه من زودتر می‌فهمیدمت؟ چی می‌شد اگه تو کمتر می‌ترسیدی؟ یا اگه من راحت‌تر اعتماد می‌کردم؟

اما هیچکدوم نشد و ما حالا زیادی از هم دوریم.

راستش غم‌انگیزه که یه روزی ما همه‌ی چیز رو برای بیشتر بودن کنار هم می‌چیدیم اما حالا من اینجا نشستم و به هزاران چیز فکر می‌کنم و تو هیچ کجای زندگی من نیستی. همونطور که من توی زندگی تو نیستم. زندگی عجیبه‌‌‌. عجیب و ترسناک.

Oh it really is.

بار آنهایی که دیگر نیستند بر دوشمان سنگینی می‌کند