حتی متوجه نبودم چطور درد و غمش روی وجودم سنگینی می‌کنه.

اما حالا که تموم شده این همه غم و خستگی بیهوده و بی‌معنی بنظر می‌رسه.

برای همین حتی سخته که قبول کنم آسیب دیدم...

از لحاظ روانی نیاز دارم بشینم یه گوشه و برای چند روز فقط گریه کنم.

نیاز دارم تا صبح بیدار بمونم ولی نه بخاطر کار و درس.

ولی این حجم از خستگی و بی‌حوصلگی باید مال ۸۰ ۹۰ سالگی باشه نه دهه‌ی ۲۰ سالگی!

بیدار موندم و شاید اگه صدای رعدوبرق و بارون نبود غم منو قورت می‌داد.

مود من تو این مدت:

کنسل شدن :))

...عزیز
نامه داری.
یه نامه از طرف کسی که خیلی تو رو دوست داره.
اگه دوست داشتین این پیام رو فوروارد کنید و یا بهم بگید تا من یه پاراگراف از نامه‌ای که دریافت کردین رو اینجا بنویسم. :))

از پروست بخاطر اینکه منو با کلود مونه آشنا کرد ممنونم.

میشه منو نبرید عید

It's never going to be easy.

خیلی خوب پیش نمی‌رم؛ اما به‌هرحال دارم پیش می‌رم.
ادامه دادن با همچین قلب سنگینی آسون نیست. اما من دارم ادامه میدم. :))

It's not easy to be a جوان ایرانی

برای شیوای عزیز🌱

دوباره برای تو می‌نویسم. مثل همیشه و به هر بهانه‌ای. بهانه‌ی این‌بارم رو خوب می‌شناسی. عزیزم، مطمئنم که زندگی قبلی من و تو دو درخت بودیم. دو درختی که با هم کاشته شدن، با هم رشد کردن و همدیگر رو با ریشه‌ها و برگ‌هاشون محکم بغل کردن. از کجا می‌دونم؟ به رگ‌هامون نگاه کن‌‌. ببین که چطوری کیلومترها رو طی کردن و بهم گره خوردن. نمی‌دونم زندگی بعدی چه چیزی خواهیم بود؛ درخت یا آدم. اما می‌دونم که باز هم رگ و ریشه‌هامون رو بهم گره خواهیم زد.