داشتن بهم آداب قهوه‌خوری رو یاد می‌دادن و یادگرفتم چطوری با قهوه‌ام فحش بدم. 😔

اما من عاشق کوفته‌برنجی‌های زندایی‌امم. توشون پر کشمشه‌. *-*

هر چی بیشتر مطالعه می‌کنم بیشتر متوجه می‌شم که چقدر تشخیص ADHD سخته.

I'm stu(dying).

ولی همیشه شب‌ قدر منو یاد چند سال پیش می‌اندازه که با بچه‌های بوک استریپرز شب قدر کل شب رو تو گپ با ربات مافیا بازی می‌کردیم. :)))

یه جوری گرمه که دلم می‌خواد گریه کنم.

نه می‌رسم چنلا رو درست چک کنم نه کتاب بخونم نه آهنگای جدید رو گوش بدم و امروز آخرین روز تعطیلاته و من همچنان دارم با حجم کارها پاره می‌شم.

"If you're sad, like me
If your heart is broken
And your hands are empty
I want you to know
That it's gonna be ok
I want you to know
That you're gonna be ok"

همسایه‌‌ی جدید ظرفمون رو برگردوند و توش چندتا سیب و نارنگی گذاشته بود. انقدر که بخاطر نارنگیا ذوق کردم دلم می‌خواست برم ماچش کنم.

خیلی خسته و بی‌انر‌ژی بودم. نارنگی خوردم کامل جسمی و روانی شارژ شدم. :))

به طرز دوست داشتنی‌ای قشنگی.

فکر کنم عنکبوت افتاد رو گردنم. پرتش کردم ولی اگه چند وقت دیگه فهمیدین زن عنکبوتی داره شهر رو نجات میده، اون منم.

این‌طور که از حجم‌ کارها به‌ نظر میاد، امشب از خواب خبری نیست...

-امیدوارم امسال، سال بهتری باشه.
وضعیت زندگیم از اولین روز سال جدید:

بچه که بودم معمولا عید رو با خونواده‌ی پدری می‌رفتیم رامهرمز. اونجا زمین‌های بزرگی بودن که یه عالمه درخت گنده‌ی کُنار با کُنارهای گنده و قرمز داشتن. ما بچه‌ها کلی اونجا بازی می‌کردیم، کُنار جمع می‌کردیم و خوش می‌گذروندیم.
امسال تمام عید رو خونه بودم و کار کردم. هیچکدوم از این خاطرات یادم نبود. تا اینکه مامانم یه کاسه کُنار از کُنارهایی که عموم فرستاده بود واسم اورد‌‌. حین کار کُنار شیرین و قرمز خوردم و با یادآوری این خاطرات لبخند زدم. :))

• Apple

برای چیکن که زیباییش قابل توصیف نیست.

قلبم :))

عزیزکم، امروز خوابت رو دیدم. وقتی شروع کردیم به حرف زدن، انگار چیزی تغییر نکرده بود. تا اینکه اون اومد و تو مضطرب شدی. همه می‌پرسیدند که چرا مثل قبل نیستیم و من فقط به تو نگاه می‌کردم و فکر می‌کردم به عقب برگشتن فقط یک خیاله. عزیزکم، دیگه حتی توی رویاهام هم این رو می‌دونم.