بخش دوم امروز مثل جون کندن بود ولی من زنده موندم.

از اول تعطیلات که بابام ازم پرسید "اصلا می‌دونی تعطیلات یعنی چی؟" هنوز دارم به این سوال فکر می‌کنم و جوابی پیدا نکردم. ای بابا.

نمی‌تونم بین خوندن و نوشتن تعادل برقرار کنم همش از یه طرف می‌افتم.

برای کلاس توانبخشی گروه ما روی ADHD کار می‌کنه. البته تمرکزمون کودکانه اما دوست دارم بزرگسالش رو اینجا بگم. کاش وقت کنم. :(

امروز به طرز عجیبی کسل و بی‌حوصله‌ام.

:)))

باز تو خودم رفتم و بیرون اومدن شد عذاب.

داشتن بهم آداب قهوه‌خوری رو یاد می‌دادن و یادگرفتم چطوری با قهوه‌ام فحش بدم. 😔

اما من عاشق کوفته‌برنجی‌های زندایی‌امم. توشون پر کشمشه‌. *-*

هر چی بیشتر مطالعه می‌کنم بیشتر متوجه می‌شم که چقدر تشخیص ADHD سخته.

I'm stu(dying).

ولی همیشه شب‌ قدر منو یاد چند سال پیش می‌اندازه که با بچه‌های بوک استریپرز شب قدر کل شب رو تو گپ با ربات مافیا بازی می‌کردیم. :)))

یه جوری گرمه که دلم می‌خواد گریه کنم.

نه می‌رسم چنلا رو درست چک کنم نه کتاب بخونم نه آهنگای جدید رو گوش بدم و امروز آخرین روز تعطیلاته و من همچنان دارم با حجم کارها پاره می‌شم.

"If you're sad, like me
If your heart is broken
And your hands are empty
I want you to know
That it's gonna be ok
I want you to know
That you're gonna be ok"

همسایه‌‌ی جدید ظرفمون رو برگردوند و توش چندتا سیب و نارنگی گذاشته بود. انقدر که بخاطر نارنگیا ذوق کردم دلم می‌خواست برم ماچش کنم.

خیلی خسته و بی‌انر‌ژی بودم. نارنگی خوردم کامل جسمی و روانی شارژ شدم. :))

به طرز دوست داشتنی‌ای قشنگی.