Perhaps in my past life, I was the weeping willow.

اتاق نیمه‌تاریکه، خونه ساکته و من روی تخت دراز کشیدم. به صدای پنکه‌ی ایستاده گوش می‌دم و با چشم‌هام چرخشش رو دنبال می‌کنم. سنگینی غم رو روی وجودم حس می‌کنم؛ اما آرومم. خیلی آروم.

It's not easy.
I know.
But you're gonna be alright.

انقدر این چند روز از دست کارفرمام استرس کشیدم که دلم می‌خواد همین الان جمع کنم برم تو غارم.

وای جدی هندل‌کردن زندگی و کار و درس خیلی سخته 😭😭😭

رابطه‌ی من با اینستاگرام در این حد خرابه که کتاب سفارش دادم گفتن کد رهگیری رو تو پیج می‌ذارن‌ و منم رفتم با گوشی امید پیجشون رو فالو کردم بهش گفتم پیج رو چک کن کد رو واسم بفرست...

نمی‌دونم با چه انگیزه‌ای روزمه می‌فرستم وقتی همین حالا هم دارم پاره می‌شم.

عزیزم، در حال حاضر این درد آخرین چیزیه که باید نگرانش باشی.

با وجود تموم چیزهایی که می‌دونم هنوز هم از کار برای تسکین دردهام استفاده می‌کنم. امان از عادت‌ها.

فکر کنم خیلی بیهوده، اضافه کار کردم. اما عیبی نداره‌. حس بهتری دارم.

هر چی بیشتر تلاش می‌کنم زندگیم بیشتر شبیه جوک می‌شه.

دارم فکر می‌کنم درس رو کجای این سگ‌دو زدن‌ها جا بدم. شب تا صبح؟

از عید یانگ رویالز رو دانلود کردم هنوز نرسیدم ببینم :(

بله، خاورمیانه.

@RegaPlus

یکی از من‌هام داره با صدای بلند زار می‌زنه که خسته‌اس و نمی‌خواد بره درس بخونه.

یک لیوان دیگر چای می‌ریزیم و می‌رویم به سوی درس.

یه ساعت درس خوندم بعد نشستم با امید حرف زدیم. خداروشکر همیشه دراماهای دست اول داره. :)))

انقدر چرت و پرت گفتیم و خندیدیم دلم درد گرفت. :))