شیوا یه عکس‌هایی گرفته که حس می‌کنم رفته بهشت. البته از اون جایی که خودش هم فرشته‌اس دور از انتظار نیست.

ظاهرا امشب هم تا صبح بیدارم...

داشتم فکر می‌کردم چقدر عجیبه که از شب بیدار موندن خوشم نمیاد اونم منی که بیشتر عمرم رو شب‌ها زندگی کردم...

حتی دوران بچگی هم شب‌های زیادی رو تنها بیدار می‌موندم. عاشق زندگی شبانه بودم؛ تا اینکه که تاریکیش به من غلبه کرد. حالا مدت‌هاست که شب بیدار موندن برای من یادآور شب‌های تاریک، غمگین و دردناکه.

Healing takes time.

گلوم درد می‌کنه. انشالله که گردنم داره نصف می‌شه ولی سرماخوردگی نباشه.

متاسفانه گردنم نبود و سرماخوردم...

امید همش دو سه بار رفته دانشگاه آزاد تهران ولی دایره ارتباطیش اونجا از کل ۴ سال تحصیل من تو دانشگاه بیشتره‌.

زندگی اینجا شبیه زندگی زیر سایه‌ی مرگه. نمی‌دونی کی کجا یا چجوری ولی می‌دونه هر لحظه ممکنه اتفاق بیوفته.

من از پس خیلی چیزها براومدم اما همچنان یه سرماخوردگی ساده جوری منو از پا درمیاره که هر لحظه‌اش آرزوی مرگ می‌کنم...

یه مسیر کوتاه‌تر هست که از پشت شهر می‌گذره. دور تا دور جاده زمین خالیه برای همین می‌شه آسمون رو خیلی خوب دید. امروز ابرهای سفید تیکه‌تیکه‌اش خیلی پف‌پفی و خوشگل بودن.

رابطه‌ی منو این بیمارستان نزدیکمون خیلی عجیبه. دو سال پیش انقدر می‌رفتم که اتاقش با تخت شماره‌ی ۶ دیگه حس خونه می‌داد. سال قبل فقط دو سه بار رفتم تو این اتاق. امسال هم فروردین تموم نشده دوباره سرم به دست رفتم به اون اتاق و تخت.

گیاهمون داشت پژمرده می‌شد. از وقتی گذاشتیمش جلو کولر جون گرفته‌.
اینجا حتی گیاه‌هامونم فصل مورد علاقه‌اشون زمستونه.

در حال حاضر برای حفظ سلامت روانم بیشتر از همیشه به آیس لاته نیاز دارم اما نمی‌تونم بخورم.

بوی قهوه میاد. کاش یه فرشته واسم قهوه می‌گرفت میاورد.