و بالاخره شروع جلد آخر در جستجوی زمان از دست رفته :))

فکر کنم دوباره burn out شدم...

به مامانم می‌گم امید بچه توئه یا من؟ می‌گه نمی‌دونم. :)))

I went to see our Cypress ver.

and found a rainbow there.

شیوا یه عکس‌هایی گرفته که حس می‌کنم رفته بهشت. البته از اون جایی که خودش هم فرشته‌اس دور از انتظار نیست.

ظاهرا امشب هم تا صبح بیدارم...

داشتم فکر می‌کردم چقدر عجیبه که از شب بیدار موندن خوشم نمیاد اونم منی که بیشتر عمرم رو شب‌ها زندگی کردم...

حتی دوران بچگی هم شب‌های زیادی رو تنها بیدار می‌موندم. عاشق زندگی شبانه بودم؛ تا اینکه که تاریکیش به من غلبه کرد. حالا مدت‌هاست که شب بیدار موندن برای من یادآور شب‌های تاریک، غمگین و دردناکه.

Healing takes time.

گلوم درد می‌کنه. انشالله که گردنم داره نصف می‌شه ولی سرماخوردگی نباشه.