۴.بسته به منشأ اختلال یا آسیب شما، داروها می‌تونن نقش درمان اصلی یا کمکی برای درمان اصلی رو ایفا کنن.
در صورتی که منشأ مشکل شما بیولوژیکی باشه، درست مثل سایر بیماری‌های جسمی داروهای روان هم برای درمان شما تجویز می‌شن و از درمان‌های دیگه مثل روان‌درمانی برای کمک استفاده می‌شه.

۵. در شرایطی که درمان اصلی شما روان‌درمانی باشه، ممکنه داروها برای کاهش علائم تجویز بشن و از آسیب بیشتر مشکل روان به جسم جلوگیری کنند؛ تا به شما فرصت و نیروی تلاش برای پیدا کردن علت، راه‌حل و حتی تقویت خودتون در برابر استرسورها و تریگرهای آینده رو بدن!
تحقیقات بارها نشون دادن که موثرترین درمان‌ها، درمان‌های ترکیبی هستند.

در دنیای حال حاضر، به عنوان انسان، ما چاره‌ای جز تحمل بسیاری از رنج‌ها و دردهای زندگی نداریم.
برای همین مهمه که تشخیص بدیم چه دردی رو باید تحمل کنیم و چه دردی رو درمان!
حتی توی این زندگی پر از درد هم، هر دردی برای تحمل کردن نیست.

رابطه‌ی خواهر/برادری این شکلیه که با تهدید یهو از گمشو برو بابا تبدیل می‌شی به خواهر عزیزم قربونت برم. :)))

از شدت خستگی و بدن درد دارم متلاشی می‌شم.

[David James/Cornish rollers,1895]

نوشیدنیِ انگیزه‌‌بخشِ دوست‌داشتنیِ من.

همچنان که با آدم‌ها دوست می‌شم، اکثرا فکر می‌کنن من خوشبخت دو عالمم، هیچ مشکلی ندارم و خیلی زندگی راحتی دارم؛ برای همین هم هست که همیشه آروم و خنده‌روام. :)))

بعضی وقت‌ها، آدم‌ها جوری به تحریف واقعیت عادت می‌کنن که ممکنه شما رو بزنن بعد خودشون داد بزنن آخ درد گرفت.

می‌خوام روش سونبه رو برای درس‌هام امتحان کنم.

یک نفر اینجا به messy ترین شکل ممکن لاک زده ولی خیلی خوشحاله. :))

هر موقع میام در موردش غر بزنم، یادم میاد که، هر چقدرم که قصدش رو نداشتم، این بلاییه که خودم سر خودم اوردم و خفه می‌شم.

بدی اینکه همیشه خودت، خودت رو سرپا کنی اینه که بقیه عادت می‌کنن به انداختن بارشون روی دوشت و نگران بار روی دوش خودت نباشن، چون بهرحال تو یه جوری از پسش برمیای.

«آنچه همه ی ما نیاز داریم کمی استراحت است، استراحت در میان تمامِ خستگی ها و نرسیدن ها و نداشتن ها.»

از لحاظ روانی نیاز دارم بشینم انیمه‌‌های مورد علاقه‌ام رو ریواچ کنم.

دقیقا :))

تو خودت قلب خودت رو می‌شکنی تا قلب بقیه نشکنه؛ پس چطور انتظار داری اون‌ها مراقب نشکستن قلبت باشن؟

انگار به من ماموریت آرام نگه داشتن اوضاع را داده‌اند. به قیمت بروز ندادن احساسات واقعی‌ام. این چه اخلاق مزخرفی‌ست که دارم؟ چرا یک طوری ام که انگار بیرون از واقعه ایستاده‌ام و درد نمی‌کشم؟ حال آن که دقیقا در میان واقعه، تیر خورده وسط پیشانی ام؟ دلم می‌خواهد گاهی هم من آن کسی باشم که جیغ می‌زند، نه آن کسی که می‌گوید اشکال نداره هیچی نیست.

- مونالیزا بی‌تاب است.