احساس می‌کنم مدتی‌ است که با چیزی بیش‌از توانم درگیر بوده‌ام.

دارم سعی می‌کنم بخاطر حجم کار و درس پنیک نکنم.

در یک حالت تعلیق غریبی هستم
بین امید و ناامیدی
کوفت خب
یا ول کن یا مثل آدم تلاش کن

دارم سعی می‌کنم به این فکت که امشب باید بیدار بمونم بی‌توجهی کنم.

عیبی نداره عوضش بعد مدت‌ها یه دل سیر خوابیدم.

ای وای من تازه فهمیدم چهارشنبه تعطیله. آخ‌جون الان فیط باید نگران ۹۹ بدبختی باقی مونده‌ام باشم.

چند ساعت رو صرف نوشتن شیوه‌های داشتن رابطه‌ی پایدار کردم در حالی که خودم پارتنری برای داشتن رابطه‌ی پایدار ندارم. :(

.

یک ساعت و نیم کامل نشسته بودم و به صحبت‌های پسر ۷ ساله‌ی یکی از آشناها گوش می‌دادم. :))

از کارتون و غذای موردعلاقه‌اش بگیر تا خاطرات سفرش با تمام لحظه‌های خوب و بدش رو واسم تعریف کرد‌. :))

یه جا داشت داستان کارتونی که دیده بود رو تعریف می‌کرد و بعد گفت "می‌دونی ما هم الان تو یه داستانیم چون دنیای واقعی خیلی بزرگ‌تر از همه‌ی این‌هاست."

دوچرخه رو هم بیشتر دوست داره چون دود نمی‌ده و هوا رو آلوده نمی‌کنه‌.
خلاصه که هم‌صحبتی باهاش شیرین بود. :))

این روزها حتی نمی‌رسم تلگرام رو درست چک کنم...

"هر کتاب گورستان بزرگی است که نام بیشتر گورهایش محو شده است و دیگر خوانده نمی‌شود."

-در جستجوی زمان از دست رفته
(جلد آخر، زمان بازیافته)

یک بغل برای هر استادی که ویدیو‌های آموزشیش رو به صورت رایگان در دسترس بقیه قرار میده. دمت گرم واقعا. داری نجاتم میدی. عاشقتم. یکی یدونه‌ی قلبمی بخدا. میمیرم برات. اگر پولدار بودم، برات ویلا میخریدم. تو شاهزاده‌ی روی اسب سفیدمی.

Julian onderdonk/Blue Bonnet Field,1914

خیلی بیهوده تلاش می‌کنم ولی راستش تنها کاریه که می‌تونم بکنم...

عادت دارم متن ارائه‌ام رو با جزئیات از قبل بنویسم و وای به زمانی که مطلب پیچیده یا طولانی باشه...

معمولا دیگه بهش نگاه هم‌‌ نمی‌کنم ولی همون یه بار نوشتن، تمام چیزهایی رو که می‌خوام بگم مرتب می‌کنه.