با لای لای خویش بخوابان غبار را
***
امشب بر آن سرم که جنون را ادب کنم
بر چهره ی تو صبح و به روی تو شب کنم
لب لب کنان به یاد لبت باز تب کنم
شیرانه سر تصرف ری تا حلب کنم

وز آه خود کشم به بخارا بخار را
***
افتد اگر انااللَهَت ای دوست بر درخت
ذوق لبت کلیم تراشد ز هر درخت
چون میشود ز نار تو زیر و زبر درخت
هر چیز هست ، نیست ز من خوبتر درخت

در من بدم دوباره برقصان شرار را
***
خونین دلان به سلطنتش بی شمار شد
این سلطه در مکاشفه تاج انار شد
راضی نشد به عرش و به دل ها سوار شد
این گونه شد که حضرت پروردگار شد

سجده کنید حضرت پروردگار را
***
تا ظلم شعله گشت نهان بین ضعف خس
افتاد ذَنبِ جذبه ی تو گردن قفس
با اینهمه ز مدح تو کو راهه پیش و پس
مداح ِ مست ، یک تنه یک لشگر است و بس

بی خود نیافت بلبل نام هزار را
***
آن که به خرج خویش مرا دار می زند
تکیه به نخل میثم تمّار می زند
تنها نه این که جار تو عمّار می زند
از بس که مستجار تو را جار می زند

خواندیم مَستِ جار همین مُستجار را
***
از من دلیل عشق نپرسید کز سرم
شمشیر می تراود و نشتر ز پیکرم
پیر این چنین خوش است که من هست در برم
فرمود: من دو سال ز ایزد جوان ترم

از صید او مپرس زمان شکار را

***
با خود شدی میان نمازت چو روبه رو
بر خویش سجده کردی و با خویش گفت و گو
تاج تو انّماست ، نگین تو تنفقوا
چل حلقه نیز اگر به رکوعش دهد عدو

نازل نمیشود ملکی این نثار را
***
دل تاب ندارد که بر هم زنی قرار
با من چنان مباش که با خلق روزگار
اصلا که گفته بود در آری ز من دمار
صدپاره شد دلم ز حسادت چنان انار

دادی چو بر گدای مدینه انار را
***
وقتی که خضر میچکد از آن دهان تر
هر کس که بیش از تو برد بوسه سبز تر
زلفت سماع داد به چشم و دل و جگر
مطرب اگر دچار تو گردد سر گذر

قرآن به کف به زلف تو بندد سه تار را
***
از عشق چاره نیست وصال تو نوبتی ست
مُردن برای عشق ِتو حکم حکومتی ست
آتش در آب می نگرم این چه حکمتی ست
رخسار آتشین تو از بس که غیرتی ست

آیینه آب می کند آیینه دار را
***
یا رب کجاست حیدر کرار من کجاست
ویران شدم به عشق ِتو معمار من کجاست
با من ندار باش بگو دار من کجاست
آن نخل آرزوی ثمر دار من کجاست

در کربلا بکار برایم تو دار را
***
احمد تو را ز خلق الی ربنا شمرد
وقتی نبی شمرد یقیناً خدا شمرد
خود را علی شمرد و گهی مرتضی شمرد
جبریل یک شبه به چهل جا تورا شمرد

ای نازم این فرشته ی حیدر شمار را
***
زلفت سیاه گشت و شد ختم روزگار
خرما ز لب بگیر و غبار از جبین یار
تا صبح، سینه چاک زند مست و بی قرار
خورشید را بگو که شود زرد و داغ دار

پس فاتحه بخوان و بدم روزگار را
***
یک دست آفتاب و دو جین ماه می خرم
یک خرقه از حراجی الله می خرم
صدها قدم غبار از این راه می خرم
از روی عمد خرقه ی کوتاه می خرم

با پلک جای خرقه بروبم غبار را
***
یک دست آفتاب و هزاران دو جین بهار
یک دست ماه و بهاران هزار بار
یک دست خرقه انجم پولک بر آن مزار
یک دست جام باده و یک دست زلف یار

وقت است تر کنم به سبو زلف یار را
***
بی پرده گوشه ای بدنم را به خون بکش
کم کم مرا به شعله ی عشقی فزون بکش
تیغی به رویم از غم بی چند و چون بکش
بنشین و دفعتاً جگرم را برون بکش

چون ذوالفقار خویش مرقصان شکار را
***
ذکر علی علی به دو عالم شراب بست
راه نگاه بر همه بیدار و خواب بست
در کربلا علی دگر ره به باب بست
بیچاره مادرش چه امیدی به آب بست

یا رب مریز تو دل امّیدوار را
***
اصغر ، به آب رفت و به تیری شکار شد
پس تارهای صوتی او تار تار شد
زلفش بنفشه زار بُد و لاله زار شد
تن پیش شاه ماند و سرش نی سوار شد

پر کرد نیزه حجم سر شیرخوار را

#محمد_سهرابی

#مست_بشید :)

کسی نیامده او را علی جواب کند
علی به سمت گدایان؛ خودش شتاب کند

کسی که روی علی ذره‌ای حساب کند
"به آسمان رود و کار آفتاب کند"

علی فقط که علی نیست، چارده نور است
از او جداشدن از هفت پشت ما دور است

برای دایره‌ی شاعران بی‌تکرار
شده‌ست خطبه‌ی بی‌نقطه، نقطه‌ی پرگار

در اولین خم زلفش اسیر شد عطار
هزار شاعر مضمون سرا هزاران بار

خیال وصف علی را قلم به دست شدند
شراب عشق علی را نخورده مست شدند

علی، علی‌ست و زهرا شناسنامه‌ی اوست
شروع او حسن است و حسین ادامه‌ی اوست

صفات خاص ملائک صفات عامه‌ی اوست
من از خودم که نمی‌گویم، این چکامه‌ی اوست

برای او و خدا، دل، شریک قایل نیست
میان عاشق و معشوق، هیچ حائل نیست

که گفته روی زمین قرن هاست گم شده‌ ایم؟
نه ! ما مجاور کوی صد و دهم شده ایم

مسافر نجف و کربلا و قم شده ایم
مُبلّغ جریان غدیر خم شده ایم

غدیر از نظر شیعه عید الاعیاد است
خدا ولایت خود را به شیعیان داده ست

به هر که عاشق او شد اسیر می‌گویند
به دست‌های علی دستگیر می‌گویند

و اهل عرش ، علی را امیر می‌گویند
هنوز جن و ملک از غدیر می‌گویند

جماعت این دو سه خط را ولی نمی‌فهمند
که چیزی از درجات علی نمی‌فهمند

علی که بود؟ نه می‌دانم و نه می‌دانی
محب او چه عرب باشد و چه ایرانی

چه آشکار سلامش کند چه پنهانی
چه در سلامت کامل چه در پریشانی

جواب می‌شنود از علی : سلام علیک
اگر مرید مرامش شدی بگو لبیک

به پاست تیر و علی روی پاست وقت نماز
نماز اوست زکات و گداست غرق نیاز

دهان کعبه از این کارهای او شده باز
که در نهایت ایجاز می‌کند اعجاز‌‌؟

به جز علی، که هر انگشت او هنرمند است
برای او در خیبر به تار مو بند است

اگر که دشمن او تیغ را غلاف کند
علی که جنگ ندارد، چرا مصاف کند؟

عمر به خوبی او باید اعتراف کند ؟!!
رواست کعبه نجف را اگر طواف کند

کجا شبیه به نهج البلاغه آمده است؟
کتاب‌های جهان را کسی ورق زده است؟

ستاره‌ای‌ست برای خودش ابوریحان
ولی کنار علی می شود ابوحیران

که گفته نام علی نیست داخل قرآن؟!
هزار بار بخوان از شروع تا پایان

قسم به نقطه‌ی زیرین باء بسم الله
علی‌ست معنی قرآن، سخن کنم کوتاه

ستاره روزنی از وصله‌ی عبای علی ست
روایت است سماوات زیر پای علی ست

به عرش رفته محمد، پی خدای علی ست
به نقل قول، صدای خدا صدای علی ست

قرار شعر بر این شد سخن شود کوتاه
چه ”یا علی” بنویسم چه ”فی امان الله“


#محمدحسین_ملکیان
#مست_بشید:)

عمری‌ست گفته‌ایم به عشق تو یا علی:
«یا مَظهرَ العَجائِبُ یا مرتضی علی»...

من کیستم که بر سر خوانت بخوانی‌ام؟
شاهان عالم‌اند به خوانت گدا، علی...

در راه عشق، غیر علی در میانه نیست
از ابتدا علی‌ست و تا انتها علی...

با مهرش از عدم به وجود آمدیم ما
یعنی که هست رمز فنا و بقا علی

چون خیر و شر رقم به یدالله می‌خورد
حُسن‌القضاست از پس سوءالقضا علی

در حیرتم که خلق چرا رو به هم زنند!
وقتی که هست بر همه مشکل‌گشا علی

عالم تمام خصم و فقط دوست حیدر است
خلقی غریبه‌اند و فقط آشنا علی...

خیبرگشا علی‌ست علی، ای خوشا علی!
مرحب‌فِکَن علی‌ست علی، مرحبا علی!

دل می‌برد به غمزه، ز خیل دلاوران
وقتی زند به خوان دلیری صلا علی

در گویش ملائکه تغییر می‌کند
حَیِّ عَلَی اَلصَلاة، به حَیِّ عَلَی علی

می‌ایستند خیل ملائک به حرمتش
هرچند می‌نشست روی بوریا علی

ارض و سما به دور علی چرخ می‌زنند
فرمانبر است عالم و فرمان‌روا علی...

هرچند ناخنش به فلک سر به سر رود
با کودکی یتیم رود پا به پا علی

از یُمن طلعتش همه را عفو می‌کنند
آید اگر به جلوه به روز جزا علی

هرگز نبوده است جدا از علی، خدا
هرگز نبوده است جدا از خدا، علی

مشعر علی و کعبه علی و منا علی
زمزم علی و مروه علی و صفا علی

حیدر، اباالحسن، اسدالله، مرتضی
صفدر، ابوتراب، ولی، ایلیا، علی

نوح و خلیل و موسی و عیسی و مصطفی
سرّ ظهور یک به یک انبیا علی...

او را شناخت شام عروجش نبی که دید
صاحب سخن خداست و صاحب صدا علی

آن شب که فاصله دو کمان بود تا خدا
خود را رسول گرم سخن یافت با علی

چون روز روشن است پس از لیلة‌المبیت
تنها یکی‌ست با نبی اهل وفا؛ علی...

در کوچه شد ز جور، قدش گر دو تا علی
در خانه بود مِهر بتولش عصا علی...

چشم خدا علی‌ست، ولی کیست فاطمه؟
کز گَرد چادرش بکشد توتیا علی

شیر خدا علی‌ست، ولی کیست فاطمه؟
کز غم به حِرز او ببرد التجا علی

وجه خدا علی‌ست، ولی کیست فاطمه؟
کز عالمی کند به رخش اکتفا علی

می‌خواستم که مدح علی سر کنم، ولی
تا خاک پای فاطمه شد رَهنما علی

من اَلکَنم ز مدحت خاتون عالمین
وقتی که گفته حضرت او را ثنا علی

گوید مگر مدیح علی، شخص فاطمه
گوید مگر مدیحۀ خیرالنسا، علی

شادم که جز ولای تو و مهر فاطمه
چیزی نمانده از همه دنیا مرا، علی!

عمری‌ست گفته‌ایم فقط «یا علی مدد»
آری مدد ز غیر تو ننگ است یا علی!

#محمود_حبیبی_کسبی
#مست_بشید:)

اول ِ ابتدایِ آغاز است
درِ جنت برای او باز است
در مسیرش ملک به پرواز است
همه ی کارهاش اعجاز است

وقت پیکار شیر میدان است
او که همبازی یتیمان است


نقطه ی تحت باء بسم الله
شرف لااله الا الله
آسمان پیش قامتش کوتاه
در خیبر برای او پر کاه

دشمن از پیش و پس اگر دارد
ذوالفقار علی دو سر دارد


دست و بازوی او نمک دارد
به همه نیت کمک دارد
عشق ما ریشه در فدک دارد
به ولایت هرآنکه شک دارد

برود کعبه را طواف کند
و نگاهی بر آن شکاف کند


هر زمان فاطمه کنار علیست
هر کجا هست،بخت یار علیست
ملک الموت، ذوالفقار علیست
جبر حتی در اختیار علیست

آن همه اختیار داشت ولی
بر سر نفس، پا گذاشت علی


گفت”یا فاتح” و قرار گرفت
نفس خود را در اختیار گرفت
بعد در دست، ذوالفقار گرفت
جان کفار را دو بار گرفت

بار اول به چشم و ابرویش
بار دوم به تیغ و بازویش


ما همه قنبریم و غم بَر اوست
هم دلاور هم اینکه دلبر اوست
خصلت جمله انبیا در اوست
اوست از اول و در آخر اوست

پیش پاهاش کوه خم شده است
هر که با اوست محترم شده است


در کمیاب اگر که در صدف است
در نایاب، ریگی از نجف است
جلوی خانه اش همیشه صف است
شاهراه بهشت، اینطرف است

هر که دور ضریح مولا گشت
بی هراس از پل صراط گذشت


حافظ و عنصری و دعبل را
صایب و انوری و مقبل را
همه ی شاعران قابل را

خوانده ام، نزد او کم آوردند
هرقدَر بیت محکم آوردند


گوش خلق از علی علی پر شد
سنگ راهش یکی یکی دُر شد
راه رفت و خدا تصور شد
با علی راه ما میان بر شد

تا که پا روی عدل نگذاریم
به ولای علی نظر داریم


به خدا عالم یگانه علی ست
حاکم شهر و مرد خانه علی ست
برترین خلقت زمانه علی ست
عدل الله را نشانه علی ست

جورج جرداق وصف او کرده
سند از اهل سنت آورده


عشق را در غدیر یافته ایم
و علی را وزیر یافته ایم
سندی بی نظیر یافته ایم
بین دست امیر یافته ایم

آنچه داریم از علی ازلی ست
گل ما خاک زیر پای علی ست


با تمامی سربه زیری ها
سربلندیم ما غدیری ها
ختم گردد به خیر، پیری ها
دست ما را اگر بگیری، ها

هیچ سرداری از علی سر نیست
دست بالای دست حیدر نیست


راه شیری غبار راه علی ست
ریگ های نجف سپاه علی ست
به خدا که خدا گواه علی ست
شب به شب کوفه در پناه علی ست

کوفه دل را شکست یا سر را؟!
هیچ یک را ! نماز حیدر را

#محمدحسین_ملکیان
#مست_بشید :)

من محتاج دعاتونم بچه‌ها 🌱

💫الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی جَعَلَنَا مِنَ الْمُتَمَسِّکِینَ بِوِلاَیَهِ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ الْأَئِمَّهِ عَلَیْهِمُ السَّلاَمُ 💫

🌱عیدتون مبارک 🌱

جنون گریخت سراسیمه از ملاقاتم
شب شراب که باشد دچار افراطم

بریز هرچه که داری مکن مراعاتم
تو بی ملاحظه ، من نیز بی مبالاتم

سیاه مست تو هستم گذشته کار از کار
 “شب شراب می ارزد به بامداد خمار “

نمی رسد به شکوه تو فکر کوتاهم
اگر مدیح تورا از خود تو می خواهم

بگو که دهر به دست تو خلق شد ، ما هم
بگو بگو و مگو من صنایع الهم

لطیف طبع خدا آنِ آشکار تویی
که شعر جوششی آفریدگار تویی

تو آن قصیده ی بی اختیار موزونی
پر از خیالی و از هر خیال بیرونی

شکوه شعر کهن در کلام اکنونی
بریز قاعده ها را به هم تو قانونی

سرودنِ تو حماسی ترین مغازله است
جهان بدون تو اسلوب بی معادله است

رسیده ام به تو در نظمی از پریشانی
به شاعرانه ترین لحظه های حیرانی

نگفته ام که چه می خواهم از تو … می دانی –
شراب شعر صغیر و فواد کرمانی

تو ای قصیده ی اعلا مسمط عالی
جنون ” فاتح علی خان ” در اوج قوّالی

کتاب معجزه در بی شمار ابوابی
اگر چه نقطه ی ایجاز غرق اطنابی

بخوانمت منِ وامانده با چه القابی
اگر خدات بگویم تو بر نمی تابی

اگر ملال توام بی دریغ کن دفعم
تو تیغ می کشی اما منم که ذینفعم

تو همزمانِ زمان نیستی کجایی تو
کنار فاطمه ای همدم حرایی تو

به چشم حیرت جبرییل آشنایی تو
به ذهن کوچک دنیا پر از چرایی تو

تو در نهایت معراج در نبایدها
نشسته ای به تماشای رفت و آمد ها

تو آفتابی و هرگز نمی شوی انکار
دریغ و درد که نهج البلاغه را یک بار –

کسی مرور نکرد ای شکوه بی تکرار
برای مالک اشتر نوشته ای بسیار

هنوز جوهر آن نامه ها تر و تازه است
غریبیِ سخنت در زمین پر آوازه است

به ناشناسیِ منظومه ی علی نامه
به الغدیر به موی سپید علامه

به یا علی مددِ پوریا به هنگامه
به شرمگینیِ من در چکامه و چامه

تو دیگری و دلم در خیال دیگر نیست
که سرنوشتی از این سرنوشت بهتر نیست

#حمیدرضا_برقعی
#مست_بشید :)

خنده‌هایت نیست از جنس شراب خانگی
استکانت را کجا پر کردی از مستانگی؟

منطقی‌‌‌‌‌تر می‌شوی هر روز اما من هنوز
شعر می‌گویم برایت از سر دیوانگی
...
#لیلیِ_آذر
#اعظم_سعادتمند

امشب صدای هق‌هق بی‌اختیار اوست
تنها دلیل خنده بی‌اختیار من

#لیلیِ_آذر
#اعظم_سعادتمند

ای نظامی ز گلشنی بگریز
که گلش خار گشت و خارش تیز

با چنین ملک ازین دو روزه مقام
عاقبت بین چگونه شد بهرام

#هفت_پیکر
#نظامی

کسی که برای هیچ‌چیز عجله نکند، به همه کار می‌رسد.

#قلب_سگی
#بولگاکوف

هورا! او می‌فهمد.

#قلب_سگی
#بولگاکوف

[واکنش من نسبت به بعضی آدم‌ها]

دوست دارم حس کنم در عمق اقیانوس‌هام
لاجوردی کن سکوت سقف‌های خانه را

#لیلیِ_آذر
#اعظم_سعادتمند

دادم اندیشه را به صبر فریب
تا شکیبد دلم نداد شکیب

#هفت_پیکر
#نظامی

بی‌مصیبت به غم چرا کوشند
جامه‌های سیه چرا پوشند

#هفت_پیکر  
#نظامی

وانکه با آرزو کند خویشی
اوفتد عاقبت به درویشی

#هفت_پیکر  
#نظامی

#باهم_خوانی
#موقت

اگه می‌خواین با هم بخونیم، امروز یا فردا "قلب سگی" تموم می‌شه.
"بی‌چارگان" و "آناکارنینا" رو شروع می‌کنیم.
البته من سرعتم خیلی کم خواهد بود چون درگیرم.

خوشحال باشین.
فعالیتم یه مدت کم می‌شه 🚶🏻‍♀️😅

🔹️شاملوی شاعر، شاملوی عاشق، شاملوی کارگردان، شاملوی فرهنگ‌نویس، شاملوی مصحح، شاملوی گوینده و... همه این‌ها را با هم در خود جمع کرده است. پدر شعر سپید که اشعارش به بیش از ۱۳ زبان ترجمه شده است، جهانی شگفت و شگرف دارد. جهانی که خود حاکم مطلق آن است و قانون‌گذار آن و شاید تنها شهروند حقیقی آن.

🎙در این قسمت از پادکست شعر پارسی، در ایستگاه زندگی و شعر احمد شاملو، شاملوی آیدا، توقف می‌کنیم تا با محمدکاظم کاظمی بیشتر و بیشتر او را بشناسیم و ببینیم احمد شاملو، در کدام نقطه از تاریخ شعر پارسی ایستاده است.

🎧برای شنیدن قسمت جدید پادکست شعر پارسی با عنوان «در آوار خونین گرگ و میش»، کانال شعر پارسی را در کست‌باکس دنبال کنید:
📎 https://b2n.ir/Shamlooparsi


💠لینک نصب نرم‌افزار کست‌باکس:
📎 https://b2n.ir/Castboxinstall


🎧 @shearparsipod

‌                                                 ‌ ‌‌‌    ‌
حجابِ چهره‌ی جان می‌شود غبارِ تنم
خوشا دَمی که از آن چهره پرده برفکنم

چُنین قفس نه سزایِ چو من خوش اَلحانیست
رَوَم به گلشنِ رضوان، که مرغِ آن چمنم

عیان نشد که چرا آمدم، کجا رفتم؟
دریغ و درد که غافل ز کارِ خویشتنم

چگونه طوف کنم در فضایِ عالمِ قدس؟
که در سراچه‌ی ترکیب، تخته بندِ تنم

اگر ز خونِ دلم بویِ شوق می‌آید
عجب مدار که هم‌دردِ نافه‌ی خُتَنَم

طرازِ پیرهنِ زَرکشم مَبین چون شمع
که سوزهاست نهانی درونِ پیرهنم

بیا و هستیِ حافظ زِ پیشِ او بردار
که با وجودِ تو کَس نَشنَوَد زِ من که منم

#حافظ