🗓 ۸ مرداد، روز بزرگداشت سهروردی است. به همین مناسبت ببینید و بخوانید مطلبی را از «همشهری جوان» شماره ۳۶۹: نوشته احسان رضایی با طرح‌هایی از حسن تبریزی @ehsanname

📸 امروز به کتابخانه‌های سیار روستاییِ کانون پرورش فکری ۳۱ کتابخانه اضافه شد، برای هر استان یکی. تصویر از مراسم افتتاحیه رسمی در تهران @ehsanname

🖊قلم یادگاری طراحی‌شده با اسم و امضای آگاتا کریستی در فروشگاه مون‌بلان. گزارش علی دهباشی درباره مجموعه قلم‌های یادگاری نویسندگان بزرگ در اینجا
ilna.ir/fa/tiny/news-516882

😥کی برای شازده کوچولو گریه کرد؟
@ehsanname
امروز (۳۱ جولای) سالگرد آخرین پرواز آنتون دو سنت اگزوپری، خالق «شازده کوچولو» است که به عنوان سالگرد درگذشت او هم درنظر گرفته می‌شود. اطلاع غلطی که در فضاهای مجازی درباره اگزوپری زیاد دست به دست می‌شود، ماجرای مرگ اگزوپری و گریه گزارشگر راديو آلمان در وقت اعلام خبر مرگ خلبان دشمن است. داستانی که می‌گوید روزی که هواپیمای اگزوپری هدفِ ضدهوایی نازی‌ها قرار گرفته، گوینده رادیو آلمان همچین متنی را خواند: «ساعاتی پیش هواپیماهای دشمن مواضع ما را مورد حمله قرار دادند. در این عملیات خساراتی به مواضع ما رسید و چند فروند از هواپیماهای دشمن توسط پدافند خودی منهدم شدند. لازم به ذکر است که خلبان یکی از این هواپیماها...» بعد گزارشگر سکوت کرده و بعد از چند ثانیه با بغض ادامه داد: «... خلبان یکی از این هواپیماها، آنتون دو سنت اگزوپری، نویسنده شهیر و خالق داستان شازده کوچولو بود.» چون که آن افسر جوانی که خبر را می‌خواند، مترجم شازده کوچولو به زبان آلمانی بود.
داستان متاثرکننده‌ای است، اما متاسفانه واقعیت ندارد. اگزوپری، ۳۱ جولای ۱۹۴۴ برای آخرین بار از باستیا، شهر کوچکی در جزیره کرس فرانسه، پرواز کرد و به احتمال قوی همان روز هواپیمایش سقوط کرد. در این زمان یک سال از انتشار «شازده کوچولو» می‌گذشت. خودتان می‌توانید صفحه ویکیپدیای آلمانی‌زبان «شازده کوچولو» را ببینید که اولین ترجمه این داستان به زبان آلمانی، در ۱۹۵۰ یعنی شش سال بعد از مرگ اگزوپری و در سوئیس منتشر شده است. مترجم هم کسی به اسم ژوزف لایتگیب (Josef Leitgeb) است که در زمان جنگ جهانی، در اوکراین خدمت می‌کرده. اما از این مهمتر اینکه، اصلا معمای مرگ اگزوپری تا سالها حل نشده بود که کسی، مترجم یا غیرمترجم او، بخواهد خبرش را اعلام کند. در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ چند غواص و یک ماهیگیر، ادعا کرده بودند تکه‌های هواپیمایی را در اعماق آب پیدا کرده‌اند که متعلق به اگزوپری است، اما عاقبت در هفتم آوریل ۲۰۰۴، یعنی شصت سال بعد از ناپدید شدن اگزوپری بود که کارشناسان ارتش فرانسه رسما اعلام کردند قطعات هواپیمای مدل لاکهدلایتینگ P38 را در اعماق ۶۰متری ساحل نزدیک مارسی پیدا کردند و شماره سریال روی دم هواپیما (2734L) متعلق به هواپیمای اگزوپری است.
goo.gl/yUSSEJ
📌از یادداشت احسان رضایی در هفته‌نامه «تماشاگران امروز» شماره ۱۰۹

جلد اولین چاپ از «شازده کوچولو» ترجمه محمد قاضی در سال ۱۳۳۳- این کتاب تاکنون توسط ۳۷ مترجم مختلف به فارسی برگردانده شده است @ehsanname

📝متفاوت‌ترین طرح جلدها برای ترجمه‌های مختلف «شازده کوچولو» به فارسی @ehsanname

📖 معرفی سام شپارد، نویسنده برندهٔ پولیتزر و بازیگر آمریکایی، در پشت جلدِ مجموعه داستان «خواب خوب بهشت» (ترجمه امیرمهدی حقیقت، نشر ماهی، ۸۹). شپارد دیروز در سن ۷۳سالگی درگذشت @ehsanname

تصویری از جوانیِ محمود دولت‌آبادی، همراه با مهین شهابی در فیلم «گاو». دولت‌آبادی متولد ۱۰ مرداد ۱۳۱۹ است @ehsanname

📸 تصویری جالب از الاکلنگ‌بازی دو استاد برجسته: دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی و دکتر منوچهر ستوده. حتی عکاس عکس هم استاد بزرگی است: استاد ایرج افشار. تصویر برای سال ۱۳۵۵ است و سفری که این اساتید برای دیدار با محمدعلی جمالزاده به ژنو داشتند.
goo.gl/hC3JGA
از این تصویر دو روایت هست: دکتر ستوده در مستند «خون است دلم برای ایران» (سید جواد میرهاشمی، ۸۸) می‌گوید: «این عکس بیشتر جنبه تزئینی دارد نه عکسی بازیگوشی و تفریحی...»
@ehsanname
دکتر باستانی ‌پاریزی هم درباره این عکس نوشته است: «سفری با افشار و دکتر ستوده داشته‌ام، منتهی حُسن کارِ ستوده آن است که تندروی‌های ایرج افشار را متعادل می‌سازد؛ هر چه افشار لجوج است و تندرو، ستوده با احتیاط قدم برمی‌دارد و پیاده‌روی را بر سواره رفتن ترجیح می‌دهد و با ملایمت قدم در راه می‌نهد و شتروار راه دور را به‌تدریج طی می‌کند، عقیده او همان عقیده ملاعلیرضا اردکانی است که می‌گوید:
از اضطراب، کار مهیا نمی‌شود
سیل از دویدن است که دریا نمی‌شود»
www.cgie.org.ir/fa/news/60692

📸 حضور اهالی سینما در تشییع مدیا کاشیگر: سروش صحت، خانم میترا حجار، استاد هوشنگ گلمکانی و علی دهکردی @ehsanname

✍ گفتگوی امروز ایسنا با محمود دولت‌آبادی به مناسبت ۷۷سالگی آقای نویسنده، شامل روایتهای جالبی از زندگی و کار اوست. گزیده‌ای از این مصاحبه را بخوانید:
@ehsanname
🔹من رفتم گروهبان بشوم در مشهد، درس بخوانم افسر بشوم. من نظامی‌گری را خیلی دوست داشتم. بعد که آنجا قبول نشدم خب رفتم دنبال کار قبلی‌ام که آرایشگری بود. بعد از آن به فکر تئاتر افتادم. آمدم تئاتر و جست‌وجوی من یک سال طول کشید، این‌ور و آن‌ور تا برسم به کلاس آموزش تئاتر آناهیتا که آنجا به زحمت من را قبول کردند. قبول نمی‌کردند برای این‌که می‌گفتند باید دیپلم داشته باشید. من‌ هم می‌گفتم آقا حالا دیپلم چه اهمیتی دارد؟ یک محاجه یک‌ساعته با زنده‌یاد آقای اسکویی داشتم تا قبول کرد بروم سر کلاس. آنجا در پایان ترم در دو رشته شاگرد اول شدم؛ یکی نویسندگی، یکی بازیگری. منتها برادر جوان من در ۲۲سالگی افتاد روی دستم و ظرف کمتر از صد روز - همان‌طور که پزشکش بهم گفته بود - از بین رفت. این آسیب عاطفی باعث شد که من بیشتر بروم به سمت ادبیات. خیلی آسیب شدیدی بود. برادر کوچکم بود؛ منتها چون اهل خانواده بود و مادرم بهش خیلی علاقمند بود، طبق خواست مادرم و روحیه او برایش رفتم خواستگاری با این‌که از من چهار سال کوچک‌تر بود. برایش نامزد گرفتم. تا وقتی که دکتر بردمش، گفت صد روز بیشتر زنده نمی‌ماند. من به هر دری زدم و نشد... آن آسیب عاطفی سبب شد من «باباسبحان» را بنویسم و بعد افتادم در مسیر نوشتن.
goo.gl/qdjtHT
🔹این‌که بچه‌های ما می‌روند دنبال نظریات ادبی به گمانم راه را گم کرده‌اند. راه یادگیری کار است، هر کاری. در کارهای موفق یا ناموفق. من در کارهایی بسیار ناموفق بودم ولی به هر حال خودش یادگیری بوده است. می‌دانی چرا من را از روزنامه «کیهان» بیرون انداختند؟ من در بخش تجاری کار می‌کردم. از بس خسته شده بودم به جای این‌که بنویسم «تجار»، نوشتم «تجارین». گفتند شما باید بروید بیرون. از آن‌جایی هم که ناموفق بودم یاد گرفتم. کار آموزنده‌ترین کتاب برای زندگی و هنر من بوده.

🔹احساس نوستالژی در خلق اثری مثل «کلیدر» نقش بسیار موثری داشت. من در تهران ناگهان احساس کردم من خانواده را آوردم تهران، ولی تهران دارد همه را از من می‌گیرد و گرفت. و این حس نوستالژیک خیلی در من بود وقتی که رفتم به سمت کاری که حدود ۲۰ سالی بهش فکر کرده بودم، شاید هم کمتر یا بیشتر.

🔹از ابتدا در شب می‌نوشتم. برای این‌که من همیشه روزها کار می‌کردم و طبعا شب بایستی می‌نوشتم. دیگر این‌که فضیلت شب این است که انسان خودش هست و خدا. و هیچ‌کس دیگری جز شما نیست و صفحه سفید کاغذ و احساس آزادی تمام. به همین جهت بعضی وقت‌ها در «کلیدر» وقتی سه، چهار صبح بخشی را به پایان می‌رساندم، شروع می‌کردم به سماع، در خلوت خودم و با خودم. برای این‌که حس خوبی داشتم از این‌که خلاقیت به یک جایی رسیده و این تنهایی خیلی عالی بوده... جالب است که بعد از نوشتن «کلنل» - کتابی که دو سال تمام می‌نوشتم - کتاب را دادم همسرم آذر خواند. گفت این را کی نوشتی؟! گفتم شب، بعد از این‌که همه شما به خواب می‌رفتید.

🔹من رانندگی را دوست دارم. برای این‌که اوایل دوست داشتم اسب‌سواری کنم، خب امکانش نبود. بعضی‌ها فکر می‌کنند با توجه به اسب‌هایی که در «کلیدر» وجود دارد، من یک اسب‌شناسم درحالی‌که این‌طور نیست. من یک بار سوار اسب شدم و چون جراحی پهلو کرده بودم، دایی من که جنگلبان بود گفت چیه؟ گفتم هیچی. گفت بیا پایین، جواب بابای کولی تو را نمی‌توانم بدهم! من را پیاده کرد. اسب‌سواری من همین بود که آن هم زیاد اسب نبود، بیشتر قاطر بود. حالا رانندگی را دوست دارم، با این ماشین دوست دارم، با بیوک. داماد ما می‌گفت یک ماشین جدید بخر، هی می‌روی مکانیکی. گفتم نمی‌دانی وقتی آدم می‌رود با مکانیک‌ها صحبت می‌کند چه حظی می‌برد. برای این‌که بالاخره دو تا فحش به هم می‌دهند، چهار تا متلک می‌گویند. تو گاراژ هست، فضای زندگی هست.

🔹معمولا تسبیح همراه من است، معمولا آبی هم هست. من رنگ را خیلی دوست دارم. دو تا از رنگ‌هایی که خیلی دوست دارم یکی آبی است، یکی نارنجی، متمایل به تیره یا روشن، فرقی نمی‌کند. به این موضوع فکر کردم. به این نتیجه رسیدم یکی رنگ زمین است، یکی رنگ آسمان. یعنی اولین رنگ‌هایی که من چشم باز کردم و دیدم، کویر است و آسمان کویر. به این ترتیب این دوتا رنگ همیشه با من هست. ضمن این‌که آشنایی با آن نابغه‌ای که من خیلی دوستش می‌دارم، ون گوگ، در تشدید این امر خیلی موثر بوده. در بین نقاش‌ها فکر می‌کنم بتوانم بگویم ون‌گوگ را از همه بیشتر دوست دارم. و در تمام مدت عمرم همیشه تصویری از ون‌گوگ جلو من بوده. بیش از هنرمندان ادبیات که به هر حال شیفته هستم، مثل کافکا، داستایوفسکی و کامو، ون‌گوگ همیشه بوده.

📌 www.isna.ir/news/96050905903/

▪️بندی به پای دارم و باری گران به دوش
در حیرتم که شهره به بی بند و باری‌ام
@ehsanname
▪️غلامرضا شکوهی، غزلسرای پیشکسوت خراسانی درگذشت. روحش شاد

📸 چاپ کتاب های درسی سال ۹۶-۹۷ در چاپخانه افست تهران. تا حالا ۵۰ میلیون نسخه کتاب درسی مقطع ابتدایی و ۳۹ میلیون مجله رشد در این چاپخانه منتشر شده @ehsanname

📸 دو استاد موسیقی، حسین علیزاده و لوریس چکناواریان در مراسم جشن تولد ۷۷سالگی جناب محمود دولت‌آبادی @ehsanname

📝 غزلی از زنده‌یاد #غلامرضا_شکوهی که دیشب در گذشت
@ehsanname
چه روزگار غریبی است روز پیری من
به روی نیمکت پارک‌ها اسیری من

نه در مثلثِ پیری و ناتوانی و یأس
که در سه کنج زمان نیز گوشه‌گیری من

غنی شدن به زبان در بیان خاطره‌ها
ولی ز حوصلۀ گوش‌ها فقیری من

گرسنه آمدن و تشنه زیستن یک عمر
ز هر نفس که در آن زندگی‌ست سیری من

به عالمی که نگیرند از کسی دستی
ز خلق یائسه امید دستگیری من

سراب را به تماشا نشستن موهوم
به چشم مرد عطش خندۀ کویری من

چو بانگ نق‌نق ساعت به گاهوارۀ شب
تمام ثانیه‌ها را بهانه‌گیری من
goo.gl/v8jjzh

🎬خاطره‌بازی با «تایتانیک» در بیست‌سالگی این فیلم
✍احسان رضایی
@ehsanname
شش سال بعد (سال ۸۳) فریدون جیرانی در «سالاد فصل»ش «تایتانیک» را به عنوان فحش استفاده کرد. لیلا (لیلا حاتمی) به عادل (خسرو شکیبایی) گفته بود نمی‌خواهد با او ازدواج کند و عادل حدس زده بود که «تاپاله تایتانیک»ی همسر او خواهد شد. اما توی آن سال همه‌گیری (سال ۷۷) تب «تایتانیک» خود جیرانی را هم مبتلا کرده بود. توی فیلم «قرمز»، مرد روان‌پریش فیلم (محمدرضا فروتن) بعد یکی از دفعات ضرب و شتم همسرش (هدیه تهرانی) برای او نوار آهنگ همین تایتانیک را که می‌گفت «از پشت شهرداری» خریده، به نشانه یک پیام عاشقانه هدیه آورد و وقتی صدای موسیقی جیمز هورنر در سالن سینمای جشنواره طنین انداخت، ولوله‌ای درگرفت و اهالی مطبوعات طاقت از کف دادند و صدای کف و سوت و تشویق از صدای خود موسیقی بلندتر و بیشتر شد. خب آن موقع هم روزگار غریبی بود نازنین.
ویروس این یکی هم مثل سارس و آنفلوانزای خوکی، از شرق آسیا آمد. نسخه اولش که چند ماه بعد از اکران و قبل از نوروز ۷۷ به ما رسید، از همان‌هایی بود که با دوربین هندی‌کم از روی پردۀ سینما ضبط شده. با کادر ناقص و کله‌های نصفه و نیمه‌ای که مدام پایین تصویر جابه‌جا می‌شدند و یک زیرنویس چینی-ژاپنی کمرنگ. بعدها البته نسخه‌های با کیفیت‌تر فیلم هم رسید. توی بعضی نسخه‌ها دوتا حرف T در قسمت سمت چپ و بالای کادر دیده می‌شد که بعضی‌ها می‌گفتند نسخه اصلی و بدون حذف، همین‌هاست و آن دو تا T گوشه کادر هم مخفف Titanic. (از این چیزهای عجیب و غریب دربارۀ فیلم کم نبود. مثلا آنجا که آخر فیلم رز متوجه قایق‌های نجات می‌شد و داد می‌زد come back خیلی‌ها این را «کمک، کمک» شنیده بودند!) بعدتر نسخه سی‌دی فیلم هم رسید که آن شایعه را از رونق انداخت.
«تایتانیک» اولین فیلمی بود که ما روی سی‌دی دیدیم. یعنی بعضی‌ها روی سی‌دی تماشا کردند و بقیه روی VHS. سوالی که تکنولوژی ابزار تماشای فیلم را معلوم می‌کرد، این بود که بعد از «تایتانیک را دیدی؟» می‌پرسیدیم «چند دقیقه‌ایش را؟» چون نسخه اصل فیلم ۱۹۴دقیقه بود اما زمان ضبط روی نوارهای ویدیویی ۱۲۰ و ۱۸۰دقیقه‌ای بود. پس کسی که سه ساعت و ربع را کامل دیده بود، فیلم را روی سی‌دی داشت.
البته «تایتانیک» منشا حرف و حدیث‌های بیشتری هم بود. توی هر گپ دوستانه‌ای، معمولا یکی دوتا از جدیدترین جوک‌هایی که برای جک و رز یا آن همشهری ساده‌دل که بعد از چندبار تماشا، هنوز نمی‌دانست تایتانیک اسم پسره بود یا دختره تعریف می‌شد و شرح خودسانسوری صحنه‌های نامناسب یا واکنش‌های خنده‌دار بزرگترهای خانواده که گول عبارت «فیلمش خانوادگی است» را خورده بودند. آنهایی که پز روشنفکری داشتند هم عدد و رقم‌هایی درباره فیلم یا اخبار جدید جیمز کامرون را ضمیمه حرفشان می‌کردند. این اطلاعات لزوما از نشریات تخصصی سینما نمی‌آمد. بی‌ربطترین مجلات هم چیزی درباره این زوج عاشق جدید داشتند که یک‌باره در حد رمئو و ژولیت معروف شده بودند (شوخی تاریخ است انگار، دی‌کاپریو سال قبلش نقش رومئو را بازی کرده بود). همین فراوانی موهای لخت و بور دی‌کاپریو بر روی جلد نشریات خودش یک پدیده بود. تا آن موقع سابقه نداشت که نشریات درباره فیلمی که توی شبکه رسمی ویدیوئی نیست این‌همه حرف بزنند. «شعله» و جبارسینگ را هم همه دیده بودند، اما موجی برایش راه نیفتاده بود. شایعه دادگاهی شدن نشریاتی که ویژه‌نامه تایتانیک داشتند هم البته در هیجانی‌تر شدن فضا بی‌تاثیر نبود.
خیلی زود پوسترهای دی‌کاپریو پخش شد و بعد پوسترهای زوج فیلم. مول موی دی‌کاپرویی مُد شد. تی‌شرت‌های تایتانیک با چهره دی‌کاپریو و انواع املاهای متفاوت Taitanik ،Titanik ،Taitanic درآمد. لغت «تایتانیک» و عباراتی نظیر «تایتانیک دلم توی دریای غمت غرق شد» به پشت کامیون‌ها رفت. نوار آهنگ و آواز فیلم توی پیاده‌روها خرید و فروش می‌شد، هرچند خیلی‌ها قبلا آن را از روی خود فیلم روی کاست ضبط کرده بودند (ترانه‌ای که هنوز هم ایرانی‌ها سلین دیون را با آن می‌شناسند). یک رمانی هم بود به اسم «تایتانیک» که الان نه اسم نویسنده و مترجمش خاطرم هست، نه اسم ناشرش. اما شایع بود که پرفروشترین کتاب فصل زمستان شده. همان‌طور که کتاب جیبی «زندگی‏نامه و نقش‏های لئوناردو دی‌کاپریو» علیرغم اینکه دی‌کاپریو تا آن زمان فقط ۵ فیلم داشت، حسابی مورد توجه قرار گرفت.
یکبار هم مجله «زنان» مقاله‌ای داشت درباره تفاوت‌های زن و مرد و یک مثالش این بود که توی «تایتانیک» رز و جک هر کدام چند بار اسم همدیگر را صدا می‌زدند؟ جواب این بود: رز ۸۰ بار می‌گوید «جک» و جک ۵۰ بار می‌گوید «رز».
goo.gl/MsbYfy
📸 جیمز کامرون در پشت صحنه «تایتانیک»

📖 میراث‌فرهنگی، نام استاد نجف دریابندری، نویسنده و مترجم پیشکسوت را به‌عنوان «گنجینه زنده بشری در میراث خوراک» در فهرست حاملان میراث ناملموس (نادره‌کاران) ثبت کرد @ehsanname

📸 استاد جواد محقق و رضا امیرخانی در مراسم تنفیذ دوره قبل رئیس‌جمهور روحانی، مرداد ۹۲ @ehsanname

📌یک پیشنهاد شغلی هیجان‌انگیز: سازمان فضایی ناسا کسی را می‌خواهد که زمین را برابر عفونت احتمالی ارگانیسم‌های زنده فرازمینی حفظ کند. حقوقش هم حداقل ۱۲۴هزار دلار (۴۷۲میلیون تومان) در سال است @ehsanname

📄 قرار است در آرژانتین نمایشگاهی از یادگارهای مارکز برپا شود. مهمترینش ماشین تایپی است که گابو با آن شاهکارش «صد سال تنهایی» را نوشت. امسال ۵۰مین سال انتشار «صد سال تنهایی» است @ehsanname

📹 «خواستم، شد» سخنرانی خانم لیلی گلستان، مترجم معروف در تدکس تهران (۳۰ آذر ۹۵) که به تازگی روی کانال آپارات تدکس قرار گرفته را از دست ندهید، شنیدنی است @ehsanname