بخش بزرگی از من وجود داره که تقریبا هیچ چیزی براش اهمیت نداره و از هر آدمی حالش بهم می‌خوره. دوست داره بشینه عقب و در حالی که چای می‌خوره به جون هم افتادن مردم رو تماشا کنه. یه آدم منزجر کننده که نمی‌تونه به چیزی باور پیدا کنه.

نیاز دارم یک نسخه دیگه از من وجود داشته باشه که بره امتحان بده و من مثل یک سیب زمینی یه گوشه لم بدم و از دنیای واقعی فرار و به سریال‌ها و کتاب‌هام پناه ببرم.

همین که از خواب بیدار می‌شی و می‌بینی هنوز تو این خراب شده‌ای مگه بس نیست؟ این گرما چه جهنمیه دیگه.

داداش سعید هستم. وجود ندارم.

احساس اون بچه کوچیکی که تو بیمارستان بستریه و هیچ ایده‌ای نداره کی مرخص می‌شه، نمی‌دونه چرا این مقدار خون ازش رفته و زخماش ناشی از چیه، کسی نمیاد دنبالش و داروهاش دارن بیهوشش می‌کنن. امیدی به خوب شدن هم نداره.

Look, but don’t touch.
Touch, but don’t taste.
Taste, don’t swallow. 

از اون روزاست که باید تریلی از روت رد شه تا دل و رودت بریزه کف زمین.