نیاز دارم به عاقبت ویل و هنیبال دچار شم.
اگر می‌دانید، می‌دانید.

می‌خورمت.

Therapy is not enough, I need to go back in time and stop my parents from meeting.

واقعا نمی‌فهمم معنی سوال "خوبی؟" چیه. نه عزیزم معلومه که خوب نیستم، مگه اپیزود دوم فصل جدید لست آو آس رو ندیدی؟ معلومه که نمی‌تونم خوب باشم.

نمی‌دونم بشینم اپیزود سیزده فصل دو هنیبال رو ببینم یا اپیزود دوم فصل دوم از لست آو آس، یا مثلا قسمت محفل ققنوس از هری‌پاتر یا قسمت آخر از فصل دوم گود اومنز.

شاید یک‌روز همه‌چیز درست شه ولی ساعت خوابم نه‌.

هرچقدر نفرتم رو نسبت به نر ایرانی بروز بدم کمه.

بعضی روزها نسبت به همه‌چیز احساس بهتری دارم. این مدل روزها رو دوست دارم.
(گوش شیطون کر البته)

فکر می‌کنم در دام قهوه افتادم. ننگ بر این زندگی.

حالا که بالای سر پروژه نشستم و نیم‌ساعت یه بار اسکرول می‌کنم چون دچار فلج نوشتاری می‌شم، یه ویدئو دیدم از دختری که چهارزانو نشسته بود روی اپن و لیوان شیشه‌ای رو انداخت و شکست و گفت گوش کن. گوش کن کسی داد نمی‌زنه. و من توی سرم فلش‌بک زدم به تمام دادهای ممکنی که مامان زده بود و اون سکوتی که اون من رو دعوت می‌کرد به تجربه کردن، چیزی بود که شاید توی محیط تجربه‌اش کنم اما سوالم اینه، آیا هرگز می‌شه توی سرم هم اتفاق بیفته؟ توی سرم کسی سر من داد نزنه؟ توی سر من کسی ازم جواب نخواد؟ توی سر من، کسی از من بدش نیاد؟

مثل اینکه برنامه دوشنبه‌ها لست آو آس دیدن و گریه کردنه‌. خدایاشکرت. بی‌نظیره.