صفر تا صد تابستون:

در جستجوی زمان از دست رفته، مارسل پروست

هنگامی که می‌رفتم بخوابم، تنها مایه‌ی دلخوشی‌ام این بود که مادر بیاید و مرا در بسترم ببوسد. اما این "شب خوش" آنچنان کوتاه بود، و او چنان زود می‌گذاشت و می‌رفت، که لحظه‌ای که می‌شنیدم بالا می‌آمد و از راهروی در می‌گذشت، و پیراهن مل‌مل آبی اش که رشته‌های نازک کاه بافته از آن آویخته بود به نرمی صدا می‌کرد، برایم لحظه‌ای دردآور بود. از یک لحظه بعد خبر می‌داد که مادر مرا ترک کرده و رفته بود. به گونه‌ای که آرزو می‌کردم آن شب خوشی‌ای که آن همه دلبسته‌اش بودم هرچه دیرتر از راه برسد، و زمان آرامشی که مادر هنوز نیامده بود هرچه بیشتر طول بکشد.

در جستجوی زمان از دست رفته، مارسل پروست

هر بار که به چیزی بیرون از خودم نگاه می‌کردم، آگاهی‌ام را چون پرده‌ای میان خودم و آن چیز می‌دیدم. پرده‌ای معنوی که در عین نازکی، اجازه‌ی لمس واقعی آن رخداد را به من نمی‌داد. و هرچقدر سعی می‌کردم تنه‌ی نامرئی‌اش را کنار بزنم تا آن چیز را با وضوح و بی‌واسطه نظاره کنم، آن چیز ناگهان محو و کم کم نامرئی می‌شد، انگار که بدون آن پرده هیچ‌گاه وجود نداشته است.

امروز مردانی برای رنگِ خانه آمدند
لکه‌ی دیروز بر دیوار بود
تنها شاهدِ قتل تدریجیِ من
پشت رنگِ آبرومندیِ او
پنهان شد.
#خودنبشت