در جستجوی زمان از دست رفته، مارسل پروست

هر بار که به چیزی بیرون از خودم نگاه می‌کردم، آگاهی‌ام را چون پرده‌ای میان خودم و آن چیز می‌دیدم. پرده‌ای معنوی که در عین نازکی، اجازه‌ی لمس واقعی آن رخداد را به من نمی‌داد. و هرچقدر سعی می‌کردم تنه‌ی نامرئی‌اش را کنار بزنم تا آن چیز را با وضوح و بی‌واسطه نظاره کنم، آن چیز ناگهان محو و کم کم نامرئی می‌شد، انگار که بدون آن پرده هیچ‌گاه وجود نداشته است.

امروز مردانی برای رنگِ خانه آمدند
لکه‌ی دیروز بر دیوار بود
تنها شاهدِ قتل تدریجیِ من
پشت رنگِ آبرومندیِ او
پنهان شد.
#خودنبشت