میان دو تاریکیِ بی‌انتها، در مرز انزوای زمین و پوشیدگیِ آسمان، کورسویی از حیات خاکیان سوسو می‌زند. دارای جانانِ این کنج، نه از رموز آسمان می‌پرسند نه از امور زمین؛ چَشم‌ها به روبروست.
#خودنبشت

-مگه تو آسمونم سیاه‌چال هست؟
تی‌تی سیاه‌چال رو خوب می‌شناخت. سیاهچال تنبیهی بود برای کسایی که به بشریت خدمت نمی‌کردن. سیاه‌چال خوب نبود، مثل مردن خرگوش‌ها، مثل تاریکی، مثل بیمارستان. تصور اینکه همه‌ی زمین با آدمای خوبش بیفتن تو سیاهچال می‌ترسوندش. آدمای خوب لیاقتشون تاریکی نیست. دختر همسایه آدم خوبی بود، چون تی‌تی رو دوست داشت. شوهرش، که پنجاه درصد شوهرش بود، آدم خوبی بود، فقط وقتی صلاح بود دروغ می‌گفت. بچه‌ی توی شکمش آدم خوبی بود، با اینکه از خون خودش نبود. تی‌تی آدم خوبی بود، شوهرش می‌گفت با بچه‌دار شدن از آدمای نازا بهشون خدمت می‌کنه. دانشمند روبروش هم آدم خوبی بود. می‌خواست همه‌ی آدم‌هارو از سیاه‌چال نجات بده. مثل تی‌تی نبود که فقط به چند نفر خدمت کنه. دانشمند نباید توی سیاه‌چال می‌افتاد.
+گریه نکن دختر، نگفتم همین فردا سیاه‌چال به زمین می‌رسه که. به عمر ماها قد نمی‌ده، اشکاتو پاک کن.
[اقتباسی از فیلم تی‌تی]
#خودنبشت

غلظت مه، کلمات دفترم را نمناک می‌کند. قطره‌ها و گرگ‌ها و زاغ ها سمفونی زنده بودن سر می‌دهند؛ کیهان بدون خدایش نیز زیباست.
سهم من از زیبایی‌اش تنفس‌ِ تصویر این لحظه است. انگشت‌ها یخ زده اند، پاها به درد افتاده‌اند، برّه‌ها بیدار شده‌اند، بی‌نقص نیست، صحنه‌ی پایانی‌ام نیست، عمیق نیست، داستانی پشتش نیست، اما هست. وجود دارد پس ارزش ثبت شدن را دارد.
آن‌سوی مه چیست؟ می‌دانم، یا فکر می‌کنم می‌دانم؟ شاید هیچوقت چیزی آن‌سو نبوده؛ شاید دیگر نیست. روح "پایان" بال‌هایش را بر زمین گسترانیده‌است، نزدیک و نزدیک‌تر می‌شود و پر‌هایش بر پوستم می‌نشینند. پایان سپید است یا سیاه؟ مرگ، حزن، درد، تاریکی، یا خالی، پاک، ناپدید، خنثی؟
پایانِ من نامرئی‌ست. بر دستانم نشسته‌است، بر ذهنم، بر کلماتم. پایان بی‌معناست. آنچه پایان می‌یابد او را رنگ می‌بخشد.
انگشتان رو به پایانم سرخ شده‌اند؛ پایانشان به رنگ درونشان است.
پایان بر روی بیداری‌ام نشسته‌است...
#خودنبشت

Maybe I was the bird,
And the cage is empty now.
-The words that'll meet death-
#خودنبشت

زمانی که نیست تر از این بودم؛
مرا در تاریکی و خاموشیِ تنهایی‌ات دیدار کن
در سیاهیِ توخالیِ گم‌شده در رنگ دیده‌ات پیدا کن
پری از پروازِ سوی زیر خاکم، نزد خود پنهان کن
#خودنبشت

"نوشتن از خود یک‌جور دستِ پیش گرفتن در برابر مرگ است و هراسِ فراموشی و فنا؛ مومیایی کردنِ نفس است، تمّنای پیش انداختنِ محاکمه‌ است؛ شلاق تطهیر است بر خود و میدانِ دید."
-خاطرات کتابی

لحظه‌ی تلاقی چشم‌ها با غریبه‌ای، زمانی که فارغ از وجود داشتن تماشا می‌کنی مردمت را، فراموش می‌کنی خودت را، و ناگهان چشم‌هایی نگاهت را دستگیر می‌کنند در حین زنده بودن. نفوذ می‌کنند در روحت و می‌گردنند در افکارت. نبودن را از تو دریغ می‌کنند و از جایگاه تماشاگر به شخصیتی درون نمایششان مبدلت می‌کنند.
دیوار می‌شکند.
#خودنبشت

خیالِ معنای جهان بودنِ ما، به قفسِ مملو از زندگی ام می‌بخشد؛ یک شب دیگر میزبانیِ پرنده را.
#خودنبشت

تقدیم به نسای عزیز، آلدو بنجامین از ریگ روان، ویرجینیا وولف، و هزاران فیلم و کتابی که ایده‌ی دادگاهِ سورئال را به من الهام کردند.
[داستانی که لیاقت خوندنش رو ندارید]

「من تنها می‌خواهم زندگی‌ام را، مانند نان گرمی که می‌فشاریم و خمیر می‌کنیم، در میان دو دستم بگیرم، درست مانند آن شب‌های دراز توی قطار که طی آن می‌توان با خود حرف زد، خود را برای زندگی آماده کرد، رودرروی خود نشست، و با صبری تحسین‌‌بر‌انگیز اندیشه‌هارا پی گرفت، از گریز بازشان داشت، و دوباره پیش رفت.」
-یادداشت‌های آلبر کامو