خب گویا اون دختری که بهش تجاوز شده جزوی از مردم نبود چون وا سوپر استار مملکتمونه همیشه پشت مردمه.
خداروشکر این شکل هم حل شد.

راستشو بخواید خیلی بانمکه که اگر بحث یه سلبریتی خارجی یا حتی یک کاراکتر «فیکشنال» باشه هموطن‌ها یقه جر می‌دن برای دفاع از حقوق زنان ولی امان از وقتی که اون زن ایرانی و مقابل یک به قول خودشون «سوپر استار مردمی» باشه. کمترین بلایی که سر قربانی میارید اسلات شیم کردنه!

بله ما مدافع حقوق زنانیم تا زمانی که اون زن فارسی حرف نزنه و مرد مقابلشم «سوپر استار»ـی نباشه که برامون «خاطره» ساخته‌.

Səni bu hüsni-camal ilə, kamal ilə görüb,

Qorxdular həq deməyə, döndülər insan dedilər.

#موسیقی_بیکلام
#Eleni_Karaindrou
#Prayer


یک دشت گریان است...



Channel: @heleichi_saeed

من و تو شادمانی کوچک
در تخت‌خوابی تنگ هستیم
شادمانیِ نحیف...
من و تو را هنوز نکشته‌اند ریتا
و ریتا زمستان امسال
سنگین و سرد و سوزناک است...


برشی از شعر #محمود_درویش
ترجمه: #سعید_هلیچی



Channel: @heleichi_saeed

Bir qılın qiymətini hər kimə sordumsa, ana

Gənci-Qarun ilə min mülki-Süleyman dedilər

Ma meilleure ennemie

دوستان، اگر مایل بودید شرکت کنید یا شیر کنید. ممنونتون میشم

—Frankenstein
—Mary Shelley

My Dear Caliban,

In the veiled hush of midnight’s cathedral, where shadows kneel before the altar of forgotten dreams, a missive arrives like a moth borne on wings of whispered longing, fluttering into the stillness of my solitude. Its words, forged in the crucible of a heart’s unyielding fire, stir the embers of a garden long left fallow, where thorns once guarded secrets now laid bare by the moon’s pale scrutiny.
The world is a vast and tempest-tossed sea, its waves crashing upon shores of isolation, yet in its depths there drifts a lantern, steadfast and luminous, casting golden ripples across the abyss. That light, born of a love as profound as the roots of ancient oaks entwined with the earth’s own heart, reaches even here, piercing the fog of distance with a warmth that defies the stars’ indifferent gaze. It is a flame that does not consume but illuminates, revealing in its glow the fragile beauty of souls adrift, each yearning for the harbour of the other.
Though oceans divide us, and the winds of fate bear us asunder, this heart—frail vessel though it be—sails ever toward that beacon, guided by the compass of memory’s tender ache. The rose you mourn blooms eternal in the hidden arbour of my spirit, its petals unfurling not in farewell, but in eternal promise: that love, like the river carving canyons through unyielding stone, endures beyond the veil of parting, a sacred current binding shadow to light.
In this eternal twilight, where longing weaves its silken shroud, know that you are not forsaken. The pyre you tend burns twofold in my breast, a twin flame that shall light our reunion when the heavens decree it so.

Back to the hopeless romantic era

Maybe you'll get a replacement. There's plenty like me to be found.

7
@ordinarygriefs