Me too

Every time I choose comfort over grind, I choose her cage over my autonomy.

until death, it is all life

📚 Don Quixote
✍ Cervantes

#احمد_بالدی جوان دستفروشی که در اعتراض به یورش مأموران شهرداری خود را به آتش کشیده بود، درگذشت. یک تهیدست دیگری به انبوه تهیدستانی که به طرق مختلف کشته می‌شوند و صدا، نام و تصویرشان هرگز دیده نمی‌شود افزوده شد. رخدادهایی از این‌دست را زیرمجموعه‌ی اخبار حوادث قرار می‌دهند و ظرف یکی‌دو روز تاریخ مصرف‌شان برای افکار عمومی به‌سر می‌آید؛ گیریم که عده‌ای هم برای مصارف سیاسی و باندی، دو روز فغان بزنند و چهار تا فحش بدهند.
از شما سوال می‌کنم از پوزیسیون تا اپوزیسیون، چه برنامه‌ای برای #تهیدستان_شهری دیده شده؟ به‌جز یک‌سری کلیاتِ نخ‌نما‌شده که "این‌ها برن همه‌چی درست می‌شه" کدام نیروی سیاسی وقت گذاشته، مختصات این جمعیت انبوه را ترسیم کرده و درون آرایش طبقاتی جامعه‌ی ایران، جانمایی کرده است؟ تا کی قرار است وااسفا سر داد و از تأمل بر پيچيدگی‌های این وضعیت خودداری کرد؟ تا کی قرار است، شعار جای برنامه را بگیرد؟ یکی مثل احمد بالدی، به واسطه‌ی سوزندان بدن خود ساعاتی به اخبار راه پیدا می‌کند و آن‌هم تقلیل می‌یابد به دو تا توبیخ و چهار تا شعار. ولی هر روز هزاران هزار نظیر او در گوشه و کنار خیابان‌های شهرهای ایران، از هستی اجتماعی ساقط می‌شوند و کَک کسی را نمی‌گزد؛ البته که گوش‌مان هم از چس‌ناله‌های درپیتیِ کسانی‌که اشک تمساح می‌ریزند و بدو‌بدو دنبال دو بیت شعر و چهارتا جمله‌ی انقلابی برای بزک کردن صفحات‌شان می‌گردند، پر شده.
مساله‌ این است که حتی اراده‌ای برای شناخت وضعیت و تسلط بر جوانب آن نیست و هرچه هست نسخه‌‌پیچی‌های متناسب با #ایدئولوژی_براندازی است که اگر بشکافی، می‌بینی بینِ چپ و راست‌اش هیچ تفاوت بنیان‌کنی دیده نمی‌شود و سرآخر همه‌شان به‌نحوی #جسدمعاش هستند و قربانی‌ستا.

#طبقه_کارگر #طبقه_کارگر_ایران #حاشیه_نشینان #فقر #شکاف_طبقاتی #تضاد_طبقاتی

@Everydayresistance1

هبوط

Lili, you know there's still a place for people like us
The same blood runs in every hand
You see it's not the wings that makes the angel
Just have to move the bats out of your head

«اخوان وقتی از فعالیت سیاسی ناامید شده بود می‌گفت می‌خواهم یک جمعیتی تشکیل بدهم که برنامه‌اش فقط گریه باشد. یعنی دسته‌جمعی راه بیفتیم برویم به کوچه‌ها و بازارها و حتی شهرها و روستاها و در آن‌جا فقط گریه کنیم. هر‌کس هم بپرسد هیچ پاسخی جز گریه ندهیم. فقط گریه، جمعيّتِ بَكّائون.»

- همان (شفیعی‌کدکنی، ۱۳۹۱)، صفحهٔ ۶۶.
@erjahat

از فقیر بودن هم خسته‌ام.