میخاییل لومونوسف در سن ۱۹ سالگی شروع کرد به یادگیری خوندن و نوشتن

Intentional vomiting is pure torture

چشمام درد گرفتن

صدای باد میان برگ درختان، صدای پاتریک واتسون، حس محکم گرفتن دست کسی که لبخنداش یادآور زیباترین پدیده هاست، حس دویدن همراه با نجوای باد در میان گندم های نارس

Oh lasagna, thou art the endless bliss

In the aftermath of man's descent, the fallen angel twisted the very words spoken by the Lord. Once, after the fall, the divine voice reached out to Adam, but an impenetrable barrier now clouded their communication.

"Why is my language unclear to thee?" uttered the Lord, a melancholic resonance echoing through the celestial expanse. "Am I not thy father, thy guardian who wept upon your creation? Have you forsaken me, leaving me in solitary sorrow?" The divine query hung heavy in the air, a melancholic plea for the bond that had been fractured. A bond that was once pure.

قلب خویش را هیچگاه نتوان هدایت نمود. قلبت احساس خواهد کرد، رنج خواهد کشید.

مغزم داره از OCD بودن زیاد متلاشی میشه″

I wonder what happened to them. No news. No appearance. Tragic?

آخرین پیام کالیبان ۲۲ جولای بود. هعب

دقیقا. در وهله اول همین عامل سوبژکتیویته هستش که تعیین میکنه موضع یک نفر رو نسبت به زبان. مثلا برخلاف خیلیا من به زبان فرانسوی علاقه ای ندارم و گوش نواز نیست برام، در حالی که روسی و آلمانی خیلی واسم گوشنواز هستن.

در درجه دوم ساختار خود زبان هست که به نوعی در درک انسان ها از مفاهیم، اشعار، احساسات تأثیر میذارن. حتی در میزان آزادی یک جامعه هم نقش داره زبان. جورج اورول در کتابش ۱۹۸۴ با تعریف زبان newspeak به وضوح نشون میده محدود کردن زبان میتونه به محدود کردن مفاهیم منجر بشه. زبان های روسی و فارسی و فرانسوی به علت وجود واج های نرم حالتی شاعرانه تر دارن. در حالی که زبان هایی مثل انگلیسی و آلمانی که غالبا از واج های سخت استفاده میکنن جنبه منطقی و توصیفی دارن تا ادبی.