برای فراموش کردن تو
شاید
ورق بازی کردم
شاید لبی تر نمودم و
گلوی خسته از آه جان‌سوزم را
با شراب التیام بخشیدم
و یا شاید
تمام کوچه‌های شهر را
به ‌یاد تو قدم زدم
وجب به وجب
قدم به قدم

- ولادیمیر مایاکوفسکی

آه زیبایی

غری دارم که نمی‌دونم به چه زبانی بزنم تا فهمیده بشم. قضیه اینه که احساس می‌کنم وقتی به privilege اشاره‌ می‌شه، به خصوص به privilege نژادی، جنسی و سیاسی، بیشتر مردم درک عمیقی ازش ندارن. فکر می‌کنن مثلا نژادپرستی خلاصه شده در این که سیاهپوست‌ها و افراد خاورمیانه در سینمای هالیوود represent نمی‌شن، خب پس بیاین ری‌پرزنتشون کنیم، خب حالا که ری‌پرزنتشون کردیم و همه‌ی شخصیت‌های نوستالژیک وایتتون رو سیاهپوست ترنسجندر و خاورمیانه‌ای کوییر و زن گودرتمند گرل باس کردیم، به مشکلات پریولج پایان دادیم و حتی زیاده‌روی هم کردیم از اون ور بوم افتادیم، پس دیگه بسه تموم شد رفت.
نمی‌فهمن هر چه که روی پرده اومد و از روی پرده رفت، نمایشی بود از اقلیت‌ها. بازتابی از جامعه که لیترلی کم‌ترین جمعیت، و بزرگ‌ترین تریبون رو داره و به همون نسبت هم با واقعیت فاصله داره، اما چون صدای بزرگی داره، می‌تونه برای مردم واقعیت‌سازی کنه و این مشکلات متناقض زیادی ایجاد می‌کنه.
به عنوان مثال، کل جمعیتی که در انلی فنز تولید محتوا می‌کنن دو ميليون نفرن=)))
می‌فهمید یعنی چی؟ از کل کسایی که صبح سوار مترو می‌شن بیان تهران بعد شب برمی‌گردن خونه‌شون کمترن. اما جامعه، اونم جامعه کله سیاه ایرانی که این قضیه اورلپ فرهنگی خیلی کمتری باهاش داره، دیدگاهش از سکس ورکرها رو مطابق با انلی فنز تنظیم می‌کنه، یا شاید هم مطابق با سکس ورکر توییتری تنظیم کنه و آمار ری پرزنت نشده رو نادیده بگیره، چون دیتایی از اون‌ها در اختیارش قرار نگرفته.
خیلی از مسائلی که در سوشال مدیا وایرال می‌شن و در ظاهر "اجتماعی" و "سیاسی" هستن، برای من همین فرمول رو دارن. مطرح می‌شن چون داستان‌ساز و بحث برانگیزن و dualityهای چپ و راست ایجاد می‌کنن. اما ريشه در واقعیت‌های زیسته‌مون ندارن.

The power of hyperfocus>>>>>>>>>

And I need you now tonight
And I need you more than ever
And if you only hold me tight
We'll be holding on forever