.

داریم هاپو میگیریم. ولی من میو میخواستم😭

نقش بازی میکردم
سکانس اول، پنج ثانیه تاخیر تا فهمیدن
کات.
سکانس دوم، ده ثانیه تاخیر تا پذیرفتن
کات.
سکانس آخر، مرگ من به دستان خودم
کات.
این طور که پیش می‌رود معلوم است
من در اینجا نگاه ها را شلیک میکنم
گوش چسبانده ام به این صداها
من که قول داده‌ام، قسم خورده ام
در شورش عمومی علیه خودم شهید شوم
بلند، تنم زار می‌زند
بلند، می‌گریم، می‌رقصم
میترسم، میترسم که بگویی این همه راه را پیاده آمده ای تا فقط مرا ببینی
یعنی من هم می‌توانم جنازه ای را کِشان کِشان با خود ببرم تا تنها کسی را ببینم؟
تا کجا از تخیل خود بالا می‌روی؟
با گریه، با عشق، تا کجا قدم برمیداری؟
و ناگاه، می‌روی؟
در برداشت آخر حرفی ندارم
دیالوگم را فراموش کردم
همین امروز، چای نوشیدم و به این فکر می‌کردم که چیزی در دستم خالی‌ست
مثل یک فرانسوی عاشق پیشه، لمسی میخواستم
خسته از دیالوگ های تکراری
نگاهی پر از اشتیاق میخواستم
قبل لمس، قبل بوسه
نگاهی که انگار منتظر است سیگاری را برایم روشن کند
در اصل، انتظار
انتظار میخواستم
چای را نوشیدم و چشمانم را باز کردم
ثانیه ها ادامه دارند

ت.

Veni, veni Immanuel
Libera me de morte

پزشک انقلابی، جرج حبش دربارهٔ جنایات اسرائیل و رابطه ش با امپریالیسم آمریکا

جرج حبش عایش ما مات

.

-𝘊𝘩𝘢𝘭𝘭𝘦𝘯𝘨𝘦
یک سربازی، کتاب ممنوعه‌ی کلاسیکی رو توی یکی از کتابخونه های کلیسای متروکه ی جنگلی پیدا میکنه.

اگه مایل بودید اینو توی چنلاتون فور کنید.

که من طبق وایبی که چنلتون بهم میده یک قسمت از صفحه ای از اون کتاب از "شما و معشوقتون" براتون به همراه چندتا عکس، براتون بنویسم.

ظرفیت: تا وقتی که خط بخوره.

میگم باورتون میشه دارم میرم پیش رخ؟

بله :))))))

از اتاق اومدم بیرون و با انسان ها بیشتر ارتباط برقرار میکنم
My family's so confused right now and they are concerned that now i'm more social

اما نمیدونن که این کارو میکنم که یه هفته باز دوباره برم توی اتاق زندگی کنم

ممبرای جدید از کجا اومدین؟ همه مشکوکین

6 نفر آخری که اومدن

خب کسی چیزی نگفت. وقت پاکسازیه

پاکسازی انجام شد

In the shadowed corners of my soul, where once laughter echoed like sweet notes of a forgotten melody, there now lingers only the hollow resonance of solitude. We were kindred spirits, entwined in the delicate dance of intimate friendship, where the warmth of camaraderie was a balm for the wounds of the world. But alas, the tides of emotion receded, leaving behind the desolation of abandonment.
In the garden of our shared confidences, the blossoms of trust wilted and fell, petal by petal, until the once vibrant landscape became a graveyard of whispered secrets. The light that once danced in your eyes, like stars reflected in a tranquil pond, now flickers dimly in the distance, a distant memory haunting the corridors of my longing heart.
The echoes of our laughter, like spectral remnants of a bygone era, reverberate through the hollow chambers of my soul. I trace the contours of our shared moments in the fading tapestry of time, yearning for the warmth of your presence, but finding only the cold embrace of solitude.
Oh, how swiftly the winds of change swept through our sanctuary, leaving behind the debris of fractured connections. The pages of our friendship, once written with ink of shared dreams and whispered confessions, now lay scattered, torn, and weathered by the storms of indifference.
In this dreadful life of my own making, I navigate the murky waters of emotional abandonment, the weight of melancholy settling upon my shoulders like a shroud. The ghost of our camaraderie, a phantom limb, aches with the absence of your once-constant companionship. And as I walk the dimly lit alleys of our memories, I find myself yearning for the warmth of a friendship that has become but a shadow, a whisper in the wind, a haunting melody of what once was.

به عمو یوسف میگن آهنین درحالی که فلیکس آهنین رو نشناختن