دقیقا. هر انسانی که دیگه یک وجود واحد شده با ما

دیگه صداشون یادم نمی‌آد.

tell me, where should i put this anger? this sadness?
what am i supposed to do with it?
should i put it next to me and let it sit there for a while?
should i swallow it, even though it might get stuck in my throat and choke me?
should i ignore it altogether?
right now i'm just holding it in my hands, unsure of what to do with it
can you tell me?
please?
it's starting to burn my hands

کاش کنارم بودین

یه ته لهجه، صدای خنده‌ش، بعد از یه سال تنها چیزیه که ازش دارم.
چقدر قسمت کمی از آدم‌ها رو می‌تونی بهش چنگ بزنی تا بمونه. وقتی پیش همید، این توهم رو داری که وجودتون به هم آغشته است. پس هرگز جدا نمی‌شید، نه واقعا.
وقتی جدا می‌شید، تازه می‌فهمی قسمت‌هایی از روحت که اثر انگشت اون رو دارن، تا ابد لکه‌دار می مونن. بی‌استفاده و خالی. قسمت‌هایی که تا قبل از این گرم بودن. قبلا حداقل خاطراتش رو داشتی، اما خاطرات هم شروع می‌کنن به سرد شدن. سعی می‌کنی زنده نگهشون داری، پس داستانشون رو تعریف می‌کنی. اما مثل تلاش برای نگه داشتن آب لای دست‌هاته، یا خواب خوشی که به محض بیدار شدن تمام جزئیاتش از ذهنت می‌پره.
شاید زیادی به سوگ فکر می‌کنم. با سوگ بزرگ شدم، نفس کشیدن رو این شکلی یاد گرفتم.

تکه هایی از وجودمون رو با رفتن شون از دست می‌دیم. نمیدونم. نمیدونم چقدر میتونم نگه دارم خودم رو، شاید سوگ چیزیه که من رو در ارتباط با اون نگه می‌داره، شاید تنها چیزیه که دیگه به وجودم معنا می‌بخشه، من رو انسان می‌کنه

مگه قبیله های سیث توی جنگ کبیر جدای و سیث از بین نرفته بودن؟ که بعدش دارث بین «قانون دو لرد» رو گذاشت؟ سیث ها مگه پراکنده نبودن بعد سال ۱۰۰۰ پیش از نبرد یاوین؟

ظاهرا توی علم اقتصاد یک هرمی وجود داره از شغل‌ها که بر اساس اندازه‌ی اثرشون تقسیم‌بندی می‌شن. شغل‌هایی که اثر روی شخص یا بخش‌های کوچیک دارن (مثل پزشکی، مهندسی) پایین هرم و قدم به قدم اثر بزرگ‌تر می‌شه و می‌رسه به شغل‌هایی که اثرشون روی بخش‌های بزرگ‌تره (مثل سیاست‌گذاری، بانکی و ... ) که بالاترین بخش هرم هستن. خطای مشاغل بالایی روی همه اثر می‌ذاره خطای پایینی‌ها روی بخش‌های کوچیک.
توی غرب این مشاغل بالای هرم (حقوق، علوم سیاسی، ارتباطات بین‌الملل و ...) بین مردم مهم‌تر و ارزشمندترن. توی ایران کاملا برعکسه و مشاغل فردگرایانه ارزش بیشتری داره.
بعد وقتی کسی می‌گه ایرانی‌ها توی این قرن حداقل فرهنگ فردگرایانه دارن، سینه‌چاکان به میهن قبول هم نمی‌کنن. همه جا هست اثرش اما.

دیو فیلونی نبود میراث استار وارز از دست رفته بود

آبرامز به ما به قدری ضربه زده که ترس داریم همیشه😭😭

mAsTeR

دیدین اون لحظه وقتی دراز کشیدین و دارین کتاب می‌خونین به جایی می‌رسه که چشماتون گرد می‌‌شه، دستتون رو می‌ذارید جلوی دهنتون رو به سرعت می‌شینید چون تمرکز بیشتری نیاز دارید تا بتونید هضمش کنید؟
هزاران لحظه‌ی اینطوری رو براتون آرزو می‌کنم.

TUKK TALES: The Rescue - A Clone Wars Fan Film | Announcement Teaser Trailer

@عاشوب
واسه هممون چنین سریال های جدید آرزو میکنم

واقعی

Star Wars: Count Dooku — Fallen

عاشوب وقتشه گریه کنیم

صورت بهت زده ی کنت وقتی دید پالپاتین چقدر راحت تصمیم به حذفش گرفت...

استاروارز واقعا انسانی ترین داستانیه که می‌شه دید و شنید
پر از شکست‌ها، اشتباه‌ها، دیر شدن ها
هیچکسی توی این دنیا همیشه پیروز نیست، همیشه آدم‌ها به سزای کاری که کردن نمی‌رسن، همیشه قرار نیست همه چیز درست بشه حتی اگر هم بشه بهای خیلی سنگینی براش داده شده.