اینو فوروارد کنید تو چنل پابلیکتون که من به یکی از شخصیت های داستانم تشبیهتون کنم و درباره شخصیتش براتون توضیح بدم که باهاش آشنا شید و بگم چرا به نظرم شبیه این شخصیتید.
لیمیتم پونزده نفره آقا 🙏🏻

عه، این که منم

مگه نیستی؟ عجباااا

✮ این پیام رو فوروارد کنید تا بر اساس وایبی که میدید، یک نویسنده و یک اثر پیشنهادی همراه با تیکه‌ای از متن کتاب بهتون بدم. [ Limit: 30 ]

من برم آلمانیمو بخونم تا از آخوند کمتر نشدم

یه چیز مسخره بپرسم-
فوروارد که میکنین اسم چنل رو چه رنگی نشون میده واستون؟😭

You look pink to me

Ich soll Selbstmord begehen

Я всего лишь призрак в царстве живых, призрак, дрейфующий по коридорам бытия, незамеченный и невидимый. Мой голос, некогда полный надежды и тоски, теперь затихает в тишине забвения, заглушаемый какофонией неумолимого марша жизни.
И вот в ночной тишине, когда звезды окидывают холодным взглядом мир внизу, я задаюсь вопросом: неужели я был предназначен для этого одинокого пути? Чтобы бродить по бесплодному ландшафту существования, лишенному цели и смысла? Или есть какой-то великий замысел, скрытый под завесой неопределенности?
Возможно, в глубинах отчаяния, среди обломков разбитых мечтаний, скрывается проблеск искупления, который ждет своего часа. Но пока этот неуловимый момент не наступил, мне остается бродить по лабиринту собственных мыслей, размышляя над навязчивым вопросом, который маячит в темноте, как призрак:
Зачем я родился, если только для того, чтобы страдать? Чтобы стать свидетелем таких страданий и остаться в одиночестве, просто шепотом на ветру, незамеченным теми, кто когда-то был мне дорог?

ببخشید روسی نوشتم. مجبور بودم بریزم بیرون

Imagine being so virgin that people بهت دخیل میبندن

سوبژاکتیو بودن اخلاقیات به خصوص وقتی مثل قتل، مسئله قابل لمسیه، از مواردیه که بارها مورد بحث قرار گرفته. میلگرم توی بخشی از آزمایشش به همین پرداخته که فاصله از قربانی، یکی از عوامل تاثیرگذار روی تمایل به آسیب زدن بهشه. فرقی نداره که چقدر دلیل اون آسیب از نظر منطقی برای سوژه آزمایش توجیه شده باشه.
این مثال دکتر و مریض هم یکی از داستان‌های فرضی‌ایه که مایکل سندل برای توضیح نظریه‌ش ازش استفاده می‌کنه. (خواستید کتاب‌هاش رو بخونید ولی این مورد توی سخنرانی‌های یوتیوبش هم هست.)
دوست دارم از این زاویه بهش فکر کنم که در نهایت، جدای از استدلال منطقی، این قدرت تبلیغات(یا داستان‌های) قوی‌تره که اخلاقیات نسبی جامعه رو مشخص می‌کنه. ما دوست داریم فکر کنیم که اخلاقیات چهارچوب مشخصی دارن و روی یه لوح چوبی حک شدن. اما خیلی اوقات به خودمون میایم می‌بینیم داریم روی یه صفحه سفید حرکت می‌کنیم.
(And obviously that's not okay)

حرفای الک سنده. زیبا

یونیتی بازی کردی؟

دلم واسه آرا تنگه

خیلی خوب بود. پارکور آرنو از نظرم از تمام سری ها بهتر بود

گذشته گذشت و دارم به تمام اتفاقات از بیرون نگاه میکنم. حداقل امیدوار بودم اونجوری که فکر میکردم نباشه، اما بود. هیچ وقت برام سوال نمیشد اما هر روز با یک سوال دست و پنجه نرم میکنم. من حتی نمیتونم ازین منجلابی که از سوال های بی جواب درونم درست شده نجات پیدا کنم. خودمو میبینم در حال غرق شدن درون سوال هایی که حتی یادم نیست کی و کجا بوجود اومدن. خودمو میبینم هر شب در حال دست و پا زدن تو کابوس هایی که مال من نیستند. خودمو میبینم ساعات زیادی از شبو بیدارم و به سقف زل زدم و مات و مبهوت خیره موندم به نقطه ای که انگار ته نداره. این تنهایی، انگار ته نداره. انگار همه چیز از کنترل من خارج بود و در دور این تو بودی که افسار همه چیز رو به دست داشتی. گاه بخاطر گریه های بیخود و یهویی ام از خودم متنفر میشم چون میدونم انقدر شکسته بودن منو از پا در میاره زمانی که دوست دارم خوشحالیم جهان رو پر کنه اما نمیشه. من انقدری ضعیف و شکسته شدم که حتی میترسم نزدیک آدم جدیدی باشم ولی باور دارم در تمام لحظاتی که نفس میکشم، یک لحظه از مبارزه کردن و التیام بخشیدن خودم دست نکشیدم . هیچ‌وقت دست نمیکشم. چون من فهمیدم این فقط من هستم که میتونه این دو تا کار رو برای من انجام بده. فقط منم که انقدر خودمو میشناسم. شاید این تنهایی تنها چیز خوبی که داره این باشه.