دقیق. داریم عینا یکسان میشیم. من که افتخارمه عین شماها بشم

لونا میام میزنمت. اینا چه حرفایین میزنی به خودت؟

هستییی. ایح

ما این جا سیب زمینی هستیم دیگه؟

کوشته شودممم😂😂😭😭

اینو فوروارد کنید تو چنل پابلیکتون که من به یکی از شخصیت های داستانم تشبیهتون کنم و درباره شخصیتش براتون توضیح بدم که باهاش آشنا شید و بگم چرا به نظرم شبیه این شخصیتید.
لیمیتم پونزده نفره آقا 🙏🏻

عه، این که منم

مگه نیستی؟ عجباااا

✮ این پیام رو فوروارد کنید تا بر اساس وایبی که میدید، یک نویسنده و یک اثر پیشنهادی همراه با تیکه‌ای از متن کتاب بهتون بدم. [ Limit: 30 ]

من برم آلمانیمو بخونم تا از آخوند کمتر نشدم

یه چیز مسخره بپرسم-
فوروارد که میکنین اسم چنل رو چه رنگی نشون میده واستون؟😭

You look pink to me

Ich soll Selbstmord begehen

Я всего лишь призрак в царстве живых, призрак, дрейфующий по коридорам бытия, незамеченный и невидимый. Мой голос, некогда полный надежды и тоски, теперь затихает в тишине забвения, заглушаемый какофонией неумолимого марша жизни.
И вот в ночной тишине, когда звезды окидывают холодным взглядом мир внизу, я задаюсь вопросом: неужели я был предназначен для этого одинокого пути? Чтобы бродить по бесплодному ландшафту существования, лишенному цели и смысла? Или есть какой-то великий замысел, скрытый под завесой неопределенности?
Возможно, в глубинах отчаяния, среди обломков разбитых мечтаний, скрывается проблеск искупления, который ждет своего часа. Но пока этот неуловимый момент не наступил, мне остается бродить по лабиринту собственных мыслей, размышляя над навязчивым вопросом, который маячит в темноте, как призрак:
Зачем я родился, если только для того, чтобы страдать? Чтобы стать свидетелем таких страданий и остаться в одиночестве, просто шепотом на ветру, незамеченным теми, кто когда-то был мне дорог?

ببخشید روسی نوشتم. مجبور بودم بریزم بیرون

Imagine being so virgin that people بهت دخیل میبندن

سوبژاکتیو بودن اخلاقیات به خصوص وقتی مثل قتل، مسئله قابل لمسیه، از مواردیه که بارها مورد بحث قرار گرفته. میلگرم توی بخشی از آزمایشش به همین پرداخته که فاصله از قربانی، یکی از عوامل تاثیرگذار روی تمایل به آسیب زدن بهشه. فرقی نداره که چقدر دلیل اون آسیب از نظر منطقی برای سوژه آزمایش توجیه شده باشه.
این مثال دکتر و مریض هم یکی از داستان‌های فرضی‌ایه که مایکل سندل برای توضیح نظریه‌ش ازش استفاده می‌کنه. (خواستید کتاب‌هاش رو بخونید ولی این مورد توی سخنرانی‌های یوتیوبش هم هست.)
دوست دارم از این زاویه بهش فکر کنم که در نهایت، جدای از استدلال منطقی، این قدرت تبلیغات(یا داستان‌های) قوی‌تره که اخلاقیات نسبی جامعه رو مشخص می‌کنه. ما دوست داریم فکر کنیم که اخلاقیات چهارچوب مشخصی دارن و روی یه لوح چوبی حک شدن. اما خیلی اوقات به خودمون میایم می‌بینیم داریم روی یه صفحه سفید حرکت می‌کنیم.
(And obviously that's not okay)