پیامد های بالینی

برای پزشک، درک ژوئیسانس بی تفاوتی بسیار مهم است. این امر مستلزم تغییر از تلقی بی تفاوتی به عنوان آسیب شناسی صرف به تلقی آن به عنوان بیانی پیچیده و نشانه ای از رابطه سوژه با ژوئیسانس است. وظیفه درمانی صرفاً از بین بردن بی علاقگی نیست، بلکه درک عملکرد آن و کشف ژوئیسانس زیربنایی است که پنهان می کند. این شامل کمک به آزمودنی است تا رضایت غالباً ناگفته‌ای را که از جدایی‌اش به دست می‌آورد و یافتن راه‌هایی برای تنظیم مجدد رابطه‌اش با میل و دیگری پیدا کند.

نتیجه

بنابراین، ژوئیسانس بی تفاوتی، پدیده ای غنی و چندوجهی در چارچوب لکانی است. این نوعی لذت است که از امتناع از درگیر شدن، رضایت متناقض از درگیری و سکون ناشی می شود. با درک بی‌تفاوتی از طریق دریچه ژوئیسانس، بینش عمیق‌تری در مورد تعاملات پیچیده موضوع با میل، لذت و خواسته‌های دیگری به دست می‌آوریم. از طریق این درک است که می‌توانیم شکل‌های سمپتوم دار بی‌علاقگی را هم در عمل بالینی و هم در جامعه معاصر بهتر بررسی کنیم.

@finchstuff

توضیح کوتاهی درباره ژوئیسانس:
در تئوری روانکاوی سنتی، لذت اغلب در چارچوب اصل لذت درک می‌شود، که بر این اصل استوار است که نیروی محرکه اصلی رفتار انسان، دنبال کردن لذت و اجتناب از درد است. در این معنا، لذت به عنوان حالتی تنظیم شده و متعادل دیده می‌شود که تعادل روان را حفظ می‌کند.

با این حال، مفهوم «ژوئیسانس» این درک را پیچیده می‌کند. ژوئیسانس، همانطور که توضیح دادم، صرفاً لذت نیست، بلکه نوعی ارضای شدیدتر و اغلب مخرب است. فراتر از محدوده اصل لذت عمل می‌کند و از مرزهای آنچه لذت‌بخش یا قابل قبول تلقی می‌شود، تجاوز می‌کند.

یک راه برای درک ژوئیسانس از طریق استعاره «افراط» است. در حالی که لذت در محدوده قابل مدیریت و تنظیم شده عمل می‌کند، ژوئیسانس نشان‌دهنده مازاد و سرریزی است که فرد را تهدید به غرق شدن می‌کند. لذتی افراطی است که از توضیح منطقی سرپیچی می‌کند و اغلب منجر به نوعی رفتار خودویرانگر می‌شود.

علاوه بر این، ژوئیسانس ذاتاً با مفهوم «حقیقی» لکانی مرتبط است، که شامل چیزهایی می‌شود که قابل بازنمایی نیستند و خارج از قلمرو میانجی‌گری نمادین قرار دارند. حقیقت به عنوان تجربه‌ای آسیب‌زا، مخرب و غیرقابل درک کامل یا ادغام در زبان شناخته می‌شود. بنابراین، ژوئیسانس در تقاطع حقیقت و نظم نمادین پدیدار می‌شود و به عنوان نوعی لذت افراطی که از بازنمایی زبانی سرپیچی می‌کند، تجلی می‌یابد.

این افراطی بودن ژوئیسانس است که آن را هم جذاب و هم خطرناک می‌کند. این نوعی لذت است که فرد را فراتر از محدودیت‌های من و هویت او سوق می‌دهد و منجر به لحظاتی از رها شدن وجدآمیز اما همچنین فروپاشی احتمالی می‌شود. در این معنا، ژوئیسانس را می‌توان نوعی «لذت تاریک» دانست، ارضایی که از تخطی و عبور از مرزها به دست می‌آید.

علاوه بر این، ژوئیسانس اغلب با احساس درد یا ناراحتی همراه است. این به این دلیل است که تجربه ژوئیسانس شامل شکافی در نظم نمادین، شکستن زنجیرهای دلالت‌هایی است که درک ما از جهان را ساختار می‌دهند. در این شکاف، فرد با هسته آسیب‌زای وجود خود مواجه می‌شود که منجر به احساس ناآرامی، اضطراب یا حتی وحشت می‌شود.

در مجموع، ژوئیسانس نشان‌دهنده شکلی پیچیده و متناقض از لذت است که طبقه‌بندی آسان را به چالش می‌کشد. افراطی است که تعادل لذت را برهم می‌زند و منجر به لحظات رضایت شدید اما همچنین خطر بالقوه می‌شود. با درک ژوئیسانس به این طریق، به درک عمیق‌تری از پیچیدگی‌های میل بشر و راه‌هایی که لذت تجربه ذهنی ما را شکل می‌دهد، دست می‌یابیم.

@finchstuff

دوستانی که لکان خوندن و بیشتر بلدن ایرادات متن رو ببخشن

Thinking about bois

از اندوه‌بارترین جملات ادبیات، عبارتی از
يوسف السباعی است، جایی که دخترکی را
به زور به عقدِ مردی درمی‌آورند. وقتی حلقه را به انگشتش می‌اندازند، می‌گوید: هرگز گمان نمی‌کردم که آدمیزاد ممکن است از انگشتانش نیز به دار آویخته شـــــود...



ترجمه: #سعید_هلیچی

اسم این چنل از این پس از finch's stuff به Колония имени Горького | کولونی گورکی تغییر کرد

زمین متعلق به ماست. ما آن را حاصلخیز ساختیم، آن را با شهر ها مزین کردیم، با راه آهن هموار کردیم و شگفتی های بیشماری بر آن بنا کردیم. ما انسان ها موجودات ناچیز و کوچکی از جنس ماده بودیم، زمانی نیز نیمه حیوان، اما اکنون آغازگر زندگی نوین هستیم. سلامت باشید، به یکدیگر احترام گزارید و فراموش نکنید که در جوهر انسانی خویش قدرت دانایی نهفته است. باشد که شکوفه های این دانایی زمین مان را غنی کرده و معجزه های بزرگی را رقم زند.

خطابهٔ ماکسیم گورکی به کولونیست های کولونی گورکی

Педагогическая поема - 1955
شعر پداگوژیکی - ۱۹۵۵

@finchstuff