+
چند سال پیش کیفیت متن‌هاش بیشتر بود به نظرم
ولی حتی اون موقع هم بیشتر تومارهاش راجع به مسائل روزمره‌تر رو می‌خوندم تا "تحلیل"های سیاسی‌ش
کلی حرف می‌زنه که آخر هم هیچ چیز نگه و بعدا بتونه از توی حرف‌هاش بیرون بکشه که: ببینید اون چیز رو قبلا گفته بودم، کساندراتون منم

از وقتی هم اقوال‌الانعام رو زد دو برابر بی‌کیفیت شده، دیگه فقط می‌شه به عنوان چنل جوک خوندش

دقیقا

مسئله‌ی عشق
#آلن_بدیو
ترجمه: محمد پورفر

@finchstuff

حتما نگاهش کنین

امروز خوابم میاد و خسته‌م و حال ندارم زندگی کنم

آیا آنگونه که ادعا میکنید، زمین برای تمام انسان هاست؟
پس کلبه کوچک من کجاست؟ و من کجایم؟

من وقتی میبینم دوستام دارن ارشدشون رو شروع میکنن و من هنوز کارشناسی رو آغاز نکردم:

Waisted potential is heavy, broken wings attached to your shoulders

به طور کلی double standards داشتن خیلی چیز مزخرفیه، وقتی والدین که تصمیماتشون حد و مرز اختیارات ما رو مشخص میکنه این کار رو میکنن بدتر همیشه.

خیلی مسخرست. یعنی چی که انتظار داری من بلند پرواز باشم و به آیندم اهمیت بدم و به کم قانع نشم، ولی بعد که در راستای همین انتظارات تصمیم گیری میکنم یهو نظرت عوض میشه؟

انتظار داری من عادت‌های بدم رو ترک کنم و از اشتباهاتم درس بگیرم، ولی وقتی واقعا درس میگیرم و تصمیم میگیرم که این بار متفاوت عمل کنم بهم میخندی و میگی غیرممکنه؟

والدین ایرانی پر از تضاده. وقتی گوشتو به حرفاشون نبندی، چنان با استانداردهای دوگانه شون خردت میکنن که توانایی ریکاوری کردن رو از دست میدی

و این اختلاف نظر‌ها وقتی از همه جهت بهشون وابسته باشی و بدون اون‌ها زندگیت تماما روی هواست چند برابر بدتر میشه.

وابستگی، مخصوصا مالی بد دردیه

میخوام مستقل شم از لحاظ مالی، حتی راهم رو واسه اون هم میبندن

+ what's the most sentimental item iranian parents keep at their homes?

- their middle-aged children

هی فکر میکنم دیگه یاد گرفتیم دوتایی واقعا حرف بزنیم و منظور همدیگه رو بفهمیم، هی بهم ثابت میشه هیچ هم اینطور نیست و صرفا مدت زیادی درمورد هیچ چیز مهمی حرف نزدیم که پتانسیل بحث کردن داشته باشه.

عصبانیم میکنن بخدا