سالگرد به قتل رسیدن نیکای قشنگ

فلیکس دزرژیسکی، انقلابی مشهور روس در خاطرات خود، از شکنجه های تنهایی و اضطرابی که در طول سالهای دراز در زندان تزاری تحمل کرده است یاد می کند و مینویسد:"... و با این همه، اگر دوباره متولد میشدم، باز هم به همین شیوه زندگی می‌کردم، آن هم نه به خاطر وظیفه تعهد. این کار برای من یک ضرورت ارگانیک است."
وظیفه، نه به معنای یک تعهد خارجی، بلکه به منزلهء یک ضرورت ارگانیک، به منزله اعتقاد عمیق به حقانیت تاریخی مبارزه در راه خلق و به خاطر کمونیسم. این است وظیفه اخلاقی در معنای مارکسیستی.

📚علم اخلاق از دیدگاه مارکسیسم-لنینیسم
✍ا. شیشکین

مساله‌ی عشق
#آلن_بدیو
ترجمه: محمد پورفر

@Blackfishvoice1

کسی میدونه جان لاک ماتریالیست بود یا دوگانه‌گرا؟ از متونش اینا برداشت میشن

سایت djangogirls.org را پسندیدیم. اگه میخواید فریمورک جنگو رو یاد بگیرید، توصیه میکنم

The summer is ending

من وقتی یه چپ بدون این که بدونه نئولیبرالیسم چیه توی همه مباحثات کلمه «نئولیبرالیسم» رو پرت میکنه وسط:

Marxism_farsi

در نهایت، مسئلهٔ انتقال دانش مسئلهٔ اقناع است یعنی باید بتوان مخاطب را متقاعد کرد که این دانش جالب است. برای نمونه، باید مخاطب را متقاعد کنید که او دلایل خوبی برای علاقه به ریاضیات دارد. مخاطب باید به ریاضیات - و به هر دانش دیگر - نه به خاطر پیشرفت اجتماعی که وعده می‌دهد بلکه به خاطر خود آن، به خاطر غذایی که برای اندیشه فراهم می‌کند، علاقه‌مند باشد. و این ایجاد علاقه باید بدون تبعیض انجام گیرد، یعنی نباید مخاطبان را در این فکر بیندازید که برخی می‌توانند آن را فهم کنند و برخی نمی‌توانند.


📚در ستایش ریاضیات
✍آلن بدیو(در گفتگو با ژیل حائری)

خونواده رفتن رو کانال سوئدی و حتی یک کلمه متوجه نمیشم

عالی

همیشه انقدر تند راه می رم که بعد از رسیدن به مقصد احتمالی، زانو هام با نبض زدن شکایت خودشون رو اعلام می کنند. باد پاییزی بین ریسه های طلایی رنگ بیرون کافه می پیچه و صدای جیرجیرک ها، موسیقی فضای آکنده از شبه. بیشتر از همه به تغییرات رخ داده در فواصل این سال ها فکر می کنم، به رقیق شدن و کمتر شدن کیفیت ها، به سرد تر و سرد تر شدن کوچه ی بازاری ها و زرگر ها. ریسه ها از رقصیدن، دست کشیده اند.

بنابراین از مدتها پیش، از زمان یونان باستان، ریاضیاتْ جهانی بود که در آن چیزها فقط به شرطی صادق، اثبات شده و قابل انتشار انگاشته می شدند که اجتماعی از انسانهای «واقعاً آگاه و دانشمند در آن زمینه»، و نه صرفاً کسانی که از اقتدار نام «ریاضی دان» برخوردار بودند، آنها را معتبر میدانستند و می پذیرفتند. برعکس، ریاضی دان کسی بود که برای نخستین بار کلیتی عاری از هرگونه حدس و گمان اساطیری یا دینی معرفی می کرد، کلیتی که دیگر نه به شکل روایت بلکه به شکل اثبات بود. حقیقت مبتنی بر روایتْ حقیقتِ «سنتی» است، حقیقتی از نوع اسطوره یا وحی، ریاضیات تمام روایتهای سنتی را به گوشه ای افکند: اثبات فقط به برهانی عقلانی بستگی داشت، برهانی آشکار و ابطال پذیر در اصول موضوعه اش، طوری که اگر کذب فرضیه ای اثبات میشد، کسی که آن فرضیه را مطرح کرده بود مجبور بود بپذیرد که اشتباه کرده است. به این معنا، ریاضیات بخشی اندیشه ی دموکراتیک است، که آن نیز درست در همان زمان در یونان ظاهر شد. و فلسفه فقط به لطف این تکیه گاه صوری-که بی شک به حیطه ای محدود از فعالیتِ عقلانی مربوط میشد با این همه حیطه ای که هنجارهای كاملاً مستقل و اشکار داشت که از هیچ کس پنهان نمی شد- توانست خود را از روایت دینی جدا کند و نوعی خودایینی همواره در خطر کسب کند. اثبات فقط باید اثبات می‌بود، نه به اقتداری نیاز بود، نه نام و نشان و نه سرمایه ی هنگفت. پس حقیقت این است که از همان آغاز ارتباطهای تنگاتنگی بین ریاضیات، دموکراسی (به معنای مدرنیته ی سیاسی در تقابل با اقتدارهای سنتی) و فلسفه وجود داشت.


📚در ستایش ریاضیات
✍آلن بدیو(در گفتگو با ژیل حائری)

خط اتوبوس شماره ۵۲ فقط یه اتوبوس داره. میگم هر روز صبح چرا این راننده رو میبینم. الانم موقع برگشت همون راننده ست. فقط یه اتوبوس😂

آیا مطمئنی که این نمایش اولین بار است که روی صحنه می آید؟ آیا ما زنده ایم یا ما را بازسازی کرده اند؟

✍ژان پل سارتر

دیمیتری عزیز و یک دوست(۱۹۷۳)
شهر ژوکوفکا

سارة، ۶ سال از بالا بردن پرچمت گذشت
پس از آن همه چیز تغییر کرد

"زندگی سراسر درد است".
این آخرین توئیت سارینا بود. یک‌سال پیش در چنين روزی در راهِ درمانِ جمعی‌ِ دردها، در ۱۶ سالگی شهید شد.

به امیدِ روزی‌‌که آنان‌که می‌دانند، زندگی سراسر درد بودن یعنی چه، باهم متحد شوند. ما و آن‌ها که زندگی‌شان سراسر رفاه بوده و عیش و نوش، سنگرِ مشترکی نداریم و نخواهیم داشت؛ آن‌ها بانیانِ دردهای ما هستند.